Dit is de Polestar 4. Er ontbreekt een onderdeel op deze EV. Wat precies? Juist: de achterruit! Toch biedt de elektrische coupé-SUV je perfect zicht naar achteren. Niet met een binnenspiegel en een glasplaat, maar via een camera en een beeldscherm. Maar waarom eigenlijk?

©Polestar

Bij Polestar in het Zweedse Gotenburg wilden ze dolgraag een vierzits SUV ontwerpen met een laag silhouet en een sportieve, coupé-achtige daklijn. Maar om zo’n stilistisch hoogstandje te kunnen realiseren, stuitten de ontwerpers op een belangrijk praktisch bezwaar. Er moest namelijk wel een fatsoenlijke hoeveelheid hoofdruimte op de achterbank overblijven.

Maar wat nou als ze de dwarsbalk tussen beide achterraamstijlen - boven de hoofden van de passagiers maar noodzakelijk voor de stevigheid van de carrosserie - verder naar achteren zouden plaatsen? Dan was er zowel een mooi aflopende daklijn als de gewenste hoeveelheid hoofdruimte mogelijk. Opgelost! Maar daarmee creëerden de ontwerpers meteen weer een nieuw probleem. Namelijk: door het verplaatsen van de balk werd nu alle zicht naar achteren belemmerd.

©Polestar

Maar ook dit dilemma kon worden opgelost, hetzij op tamelijk onorthodoxe wijze. De Polestar 4 heeft namelijk helemaal geen achterruit. Ja, je leest het goed! Toch hoeft de bestuurder van de Polestar 4 niet bang te zijn helemaal niks naar achteren te zien. Want op het dak is een camera gemonteerd. Daarvan worden de real-time beelden in high-definition weergegeven op een beeldscherm dat op de plek van de traditionele binnenspiegel hangt.

©Polestar

Een methode met een belangrijk voordeel: je ziet nu véél meer dan in een binnenspiegel, waarvan het beeld wordt belemmerd door de hoofdsteunen of de hoofden van de passagiers op de achterbank. Daarnaast beslaat het beeld van de camera een veel grotere hoek, doordat de achterste raamstijlen of de hoogte van de achterruit geen invloed hebben. Bij een normale binnenspiegel (en een achterruit) is dat wel het geval. Doordat de camera onder een ‘afdakje’ zit, regent hij niet nat en raakt de lens niet (snel) vervuild.

©Polestar

Wanneer je in de Polestar 4 plaatsneemt op de achterbank, heb je eigenlijk nauwelijks in de gaten dat een achterruit ontbreekt. Doordat het glazen panoramadak tot ver boven je hoofd is doorgetrokken, komt er toch heel veel licht naar binnen. Wanneer je naar achteren kijkt, zie je een hoog opgetrokken, iets rondlopend schot. Dit wordt in het donker sfeervol uitgelicht, net zoals het dashboard en de deurpanelen. Een luik vlak achter de rugleuning van je (verstelbare) stoel biedt toegang tot de kofferruimte. Voor extra bagageruimte kan de achterbank in twee ongelijke delen worden neergeklapt. Ook heeft de Polestar 4 een ruime 'frunk'.

Voor het interieur gebruikt Polestar prachtige, veelal gerecyclede materialen en zowel voorin als achterin kom je aan luxe en comfort niets tekort. De bediening van allerlei rijfuncties, veiligheidssystemen en de multimedia gaat via het centraal op het dashboard geplaatste display. Dat het geheel sterk doet denken aan de elektrische modellen van Volvo, is niet zo vreemd. Beide merken zijn onderdeel van het Chinese Geely-concern, en maken allebei gebruik van dezelfde technologie.

©Polestar

In de bodem van de Polestar 4 is een longrange batterijpakket verwerkt met een capaciteit van 100 kWh. De auto wordt aangeboden in twee motor-/vermogensvarianten. Er is een versie met enkele elektromotor die 272 pk en 343 Nm aan koppel overbrengt op de achterwielen. De tweede versie is de Dual Motor, waarvan de voorwielen door een tweede elektromotor worden aangedreven. Deze variant beschikt over een vermogen van 544 pk en een maximum koppel van 686 Nm. Snelladen gaat in beide versies met een hoogste vermogen van 200 kW, een 22kW-boordlader is standaard.

De eerste exemplaren van de Polestar 4 worden naar verwachting aan het einde van het derde kwartaal van 2024 in Nederland afgeleverd. De Polestar 4 Long Range Single Motor is leverbaar vanaf 64.800 euro, de tweemotorige Dual Motor staat voor 72.800 euro in de prijslijst. De tarieven voor private lease beginnen vanaf 936 euro per maand.

©Polestar

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.