Veel mensen hebben een iPhone, maar lang niet iedereen gebruikt de krachtige technieken die Apple in de telefoons heeft gestopt om de mooiste foto's te maken. Met deze 6 tips leggen we de belangrijke functies van de camera voor je uit, ongeacht je nu een iPhone SE of een iPhone 11 Pro Max hebt.

Compositie

Nog los van technische aspecten van de camera is dit misschien wel de belangrijkste: zorg voor een ijzersterke compositie. Als je net met fotografie begint, is het bijvoorbeeld heel verleidelijk om onderwerpen in het midden te fotograferen, maar door ze juist iets buiten het midden te plaatsen, levert dit een rustiger beeld op. Hiervoor kun je de regel van derden gebruiken.

Bij deze compositieregel plaats je het belangrijkste onderwerp van de foto op een lijn van 1/3de of 2/3de van de compositie. Veel camera's helpen je hier een handje mee door hulplijnen op het scherm te laten zien. Zo kun je het onderwerp plaatsen op een van deze lijnen, of op een plek waar de lijnen elkaar kruisen. Daarnaast word er ook vaak gelet op de kijkrichting. Als je een model op een van de twee lijnen links of rechts op de foto zet, zorg er dan voor dat het model kijkt naar het midden van de compositie, in plaats van naar de rand.

©PXimport

Fotografeer in zwart-wit

Contrastrijke zwart-wit foto's met behoud van details zijn kenmerkend voor de iPhone. Omdat een zwart-wit foto uit alleen maar grijstinten bestaat, komt de aandacht automatisch op contrasten en vormen te liggen. Als je een compositie te pakken hebt met mooie vormen kan de zwart-wit modus een goede toevoeging zijn.

Wil je een sterke foto neerzetten, zorg er dan voor dat er een groot contrast zit tussen je onderwerp en de achtergrond. Voor harde contrasten kun je het beste hard licht gebruiken. Voor abstracte foto's en het benadrukken van structuren of vormen kan hard licht namelijk verrassend mooie resultaten opleveren, die voor diepte zorgen in het beeld.

Fotograferen in zwart-wit kan ook prachtige portretfoto's geven. Voor portretten geeft zacht licht vaak mooie resultaten. Door te werken met zacht licht krijg je weinig schaduwen in het gezicht en worden oneffenheden minder benadrukt. Bij het portretteren in zwart-wit is het belangrijk om te letten op de lijnen en schaduwen van je model.

©PXimport

Spelen met scherptediepte

Als je een compositie en onderwerp hebt gekozen is het zaak dat je een bijbehorende scherptediepte instelt. De scherptediepte is de afstand tussen een dichtstbijzijnd en ver punt waarin de foto scherp is. Dit scherptegebied kun je zelf groot of klein maken, afhankelijk van het effect dat je wilt creëren.

Een grote scherptediepte is belangrijk voor landschaps- of architectuurfoto's, omdat je dan veel delen van de foto scherp wilt hebben. Anderzijds is een kleine scherptediepte geschikt voor portretten, dieren of macrofoto's. Bij deze soorten fotografie is het mooi als de ogen van je model scherp zijn, en het daarachter onscherp verloopt. Maak je een portret van een persoon, stel dan dus scherp op de ogen en stel de scherptediepte zo in dat de achtergrond vervaagd is.

©PXimport

Door het diafragma open te draaien van een objectief, krijg je een kleinere scherptediepte (veel achtergrondonscherpte). Een grote diafragma-opening wordt aangeduid met een klein F-getal (zoals F1.8 of F2.5). Ook op de iPhone kun je de diepte aan de hand van het F-getal bepalen (zie onderstaande screenshot).

Portrait Light

Licht is de belangrijkste basis van fotografie. Als je fotografeert bij natuurlijk licht, studiolicht of bovenlicht, krijgt je onderwerp telkens een totaal andere uitstraling op de foto. Daarom heeft de iPhone meerdere licht-opties in de camera-app om verschillende lichtomstandigheden te simuleren.

iPhone tip: als je een portretfoto maakt, kun je met een iPhone zelf kiezen hoe je je licht wilt instellen. Open de camera-app op de iPhone en verander de fotografie modus naar 'Portret'. In deze modus kun je onderaan door de verschillende lichtinstellingen scrollen. Hierdoor kies je altijd het licht dat het beste bij je onderwerp past.

©PXimport

Gebruik HDR

In de fotografie wordt de term HDR nog weleens gebruikt en ook deze functie is aanwezig in de iPhone. HDR staat voor 'High Dynamic Range', of in het Nederlands: Hoog Dynamisch Bereik. Waarom is dit belangrijk om te weten?

Je iPhone beschikt over een relatief kleine beeldsensor ten opzichte van een spiegelreflex of systeemcamera. Dit betekent in de praktijk dat de details en kleuren in de individuele pixels minder informatie bevatten om te verwerken, waardoor de iPhone camera moeite heeft in situaties met een hoog lichtcontrast of juist heel weinig licht.

Door de HDR-techniek toe te passen, waarbij meerdere foto's worden gemaakt met telkens een andere belichting die later worden samengevoegd tot één beeld, levert dit een vergelijkbare kleuren en details op, alsof de sensor veel groter is. Hoewel dit niet in alle situaties van toepassing is (bijvoorbeeld bij snel bewegende onderwerpen), levert deze techniek bij vooral landschappen een aanzienlijk beter resultaat op.

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.