De Google Pixel 8a breekt met het cliché dat je geen enigszins betaalbare Android-smartphone kunt kopen die écht updates krijgt. Deze 549 euro kostende telefoon kan rekenen op zeven jaar updates. Ongekend in zijn prijsklasse, maar is de Pixel 8a los van dit pluspunt ook een goede telefoon? Je leest het in deze uitgebreide Google Pixel 8a review.

Google verkoopt de Pixel 8a als opvolger van de Pixel 7a, die vijf jaar updates krijgt, wat minder goede specificatie heeft krijgt en zo’n 150 euro goedkoper is. Alsof één concurrent niet voldoende is, biedt Google ook de Pixel 8 aan. Die is een half jaar oud, krijgt zeven jaar updates en is technisch juist iets beter dan de Pixel 8a. Op moment van schrijven haal je de Pixel 8 in huis voor zo’n 620 euro, een meerprijs van zeventig euro ten opzichte van de Pixel 8a.

Ontwerp en scherm

De Pixel 8a lijkt qua ontwerp veel op de Pixel 8 (Pro), maar heeft een behuizing van metaal en kunststof in plaats van metaal en glas. Desalniettemin voelt de telefoon degelijk aan. Met zijn 6,1 inch-scherm is het toestel best goed met één hand te gebruiken. Fijn is dat de smartphone water- en stofdicht is.

©Rens Blom

Het 6,1 inch-oled-scherm met Full-HD-resolutie komt erg goed over en kan lekker fel op een zonnige dag. Dankzij de 120Hz-verversingssnelheid ziet het beeld er soepel uit. We vinden het leuk dat de telefoon in vier te kleuren te koop is, waaronder een fraaie matte blauwtint.

©Rens Blom

Complete specificaties

De specificaties van de smartphone zijn lekker compleet. Onder de motorkap draait dezelfde snelle Google Tensor G3-processor als in de duurdere Pixel 8 en 8 Pro, aangevuld met een ruime 8 GB werkgeheugen. Je koopt de Pixel 8a met 128 GB of 256 GB opslagcapaciteit. Als je lang met de telefoon wilt doen, raden we de duurdere 256 GB-versie aan. Beide uitvoeringen kunnen overweg met functies als e-sim (digitale simkaart), 5G en wifi 6E.

©Rens Blom

De accuduur van de Pixel 8a is goed, maar niet bovengemiddeld. Bij wat wij normaal gebruik noemen moet je de telefoon elke nacht of dag opladen. Dat kan bedraad en duurt dan twee uur, wat we lang vinden. Je moet zelf een adapter regelen. Draadloos opladen kan ook (prettig!) ,maar duurt nóg langer, en is zo vooral bedoeld voor ’s nachts.

Goede camera's

In de Pixel 8a zitten dezelfde camera’s als in de Pixel 7a. Het gebrek aan vernieuwing is jammer, maar gelukkig zijn de camera’s – nog steeds – erg goed. Met de hoofdcamera en groothoekcamera schiet je hele realistische foto’s en video’s die lekker scherp overkomen en waarbij niet gerommeld wordt met kleuren. Dat doen veel andere telefoons in deze prijsklasse overigens ook.

©Rens Blom

De Pixel 8a onderscheidt zich met name in het donker, door ook dan hele duidelijke foto’s te schieten. Veel concurrenten hebben daar moeite mee.

Hieronder zie je twee normale foto’s en een selfie.

©Rens Blom

©Rens Blom

©Rens Blom

Om het verschil in beeldhoek tussen de hoofdcamera en groothoekcamera duidelijk te maken, hebben we vanaf dezelfde positie op de weg een rij bomen gefotografeerd met beide camera’s. Zoals je ziet, legt de groothoekcamera een veel groter deel van de omgeving vast en is de beeldkwaliteit nog steeds prima. In de hoeken treedt wel een lichte bolling op, maar storend willen we die niet noemen.

©Rens Blom

©Rens Blom

Zeven jaar updates

We noemden het al in het begin: de Pixel 8a krijgt zeven jaar updates. Dat zijn Android-updates (die nieuwe functies introduceren), maar ook beveiligingsupdates (die je toestel veilig houden). Met de Pixel 8a kun je dus tot 2031 vooruit. Grote kans dat je tegen die tijd al een andere smartphone hebt. Google ervaart in dit prijssegment geen serieuze concurrentie op updatevlak. Apple’s goedkoopste iPhone krijgt zes jaar updates en is duurder dan de Pixel 8a en Fairphone belooft weliswaar langer updates, maar heeft steevast érg lang nodig om die updates beschikbaar te stellen. Google daarentegen rolt updates als eerste uit, want het bedrijf ontwikkelt Android zelf.

©Rens Blom

Google’s dubbelrol heeft ook een ander voordeel: de software op de Pixel 8a is vrij van overbodige apps, games en visuele elementen die veel andere merken graag toevoegen. Je gebruikt Android zoals Google het voor ogen heeft en die versie bevalt ons het beste.

Conclusie: Google Pixel 8a kopen?

De Google Pixel 8a is voor zijn 549 euro een uitstekende smartphone. Degelijk, compleet in functies en met liefst zeven jaar updates. Dit is een telefoon die we heel veel mensen kunnen aanraden, maar op dit moment nog niet van harte. Dat komt omdat de Pixel 8 slechts zeventig euro duurder is en een luxer ontwerp, betere camera’s en snellere oplaadmogelijkheden biedt. Die voordelen ervaar je elke dag, waardoor wij voor de Pixel 8 zouden gaan. Die keuze verandert als het prijsverschil groter wordt, of je simpelweg nu niet meer dan 549 euro wilt uitgeven. In zijn prijsklasse is de Google Pixel 8a namelijk onze nieuwe favoriete smartphone.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.