Wanneer Microsoft zich niet haast met het uitbrengen van Windows 8, komt alles goed. Hun visie is minstens even sterk als die van Apple en Google.

Ik leef niet in een ivoren toren. Dagelijks bezoek ik een aantal sites om kennis te nemen van de feiten en meningen die op het net rondgaan. Onlangs las ik het artikel van Serdar Yulp in de InfoWorld Tech Watch-blog, getiteld "Hoe Microsofts 'stille meerderheid' Windows benadeelt". Het brengt de serieuze bezwaren naar voren die gebruikers hebben geuit naar aanleiding van de veranderingen in de gebruiksinterface (UI) in Windows 8 en Office 15. Het artikel benadrukt de term 'gebruikerstelemetrie' en legt uit dat de vele veranderingen in de ontwikkeling van nieuwe Microsoft-producten te danken zijn aan het werkelijke gedrag van gebruikers. Zo kijkt Microsoft naar het gebruik van zoek- en menufuncties en naar de volgorde binnen het navigeren. Sommige mensen denken dat gebruikerstelemetrie een buzzterm is om Microsoft de vrije hand te geven in alles wat het binnen de UI wenst aan te passen en dat het niet luistert naar de mening van gebruikers.

Ik werd er mistroostig van. Daarna las ik een artikel op CNN Money met de naam "Microsofts meesterplan dat Apple en Google moet verslaan", geschreven door David Goldman. Het keek niet alleen naar Windows 8 maar naar drie Microsoft-producten als geheel en concludeerde dat het triumviraat bestaande uit Windows 8, de Xbox en Windows Phone voor grote successen zou kunnen zorgen.

Unieke positie voor Microsoft

Geduld is daarbij essentieel. Microsoft weet dat het vandaag de oorlog niet zal winnen. Dat weet Goldman ook dondersgoed, hij noemt Microsoft niet voor niets de 'underdog' - een interessant uitgangspunt voor de gigant uit Redmond. Microsoft doet wat de twee andere grote spelers (Apple en Google) bewust nalaten te doen. Apple kiest ervoor de desktopcomputer achter zich te laten, terwijl Google alles in de cloud wil laten plaatsvinden.

Microsoft kan zijn bestaande zakelijke klantenbestand behouden met Windows 7 omdat bedrijven niet snel zullen overstappen op Windows 8, nu de meeste pas net van Windows XP verlost zijn. Dit geeft Microsoft de kans om innovatief te zijn en een naadloze ervaring te creëren tussen je pc (die meer en meer verandert in een tablet die overal mee naartoe genomen of aan een grotere monitor met toetsenbord en muis gekoppeld kan worden), je spelconsole en je smartphone.

Ik geloof dat deze visie kan slagen. Ik kocht onlangs de eerste Xbox voor mijn zoon en de Metro UI die je daarop terugziet werkt goed voor een spelsysteem. Vandaag haal ik een nieuwe Windows Phone op. Ja, dat had ik tot nog toe vermeden omdat ik prima overweg kan met mijn Android. Maar ik waag de gok, want Android voelt nog steeds op bepaalde punten ruw aan en kan in mijn ogen nog steeds niet tippen aan het iOS van de iPhone.

Ik besloot daarom iets nieuws te proberen en mijn oog viel daarbij op Windows Phone. Ik weet dat de iPhone nog steeds het leidende product in de markt is, maar ik ben fan van Microsoft, dus haal ik ook een Microsoft-telefoon. Het wordt tijd dat ik het bedrijf waarover ik schrijf en doceer nog beter leer kennen.

De iPad blijft magisch

Wat zal ik doen zodra Windows 8 verschijnt? Ik moet eerlijk zeggen dat ik vaak over een iPad heb getwijfeld. Ik kocht er één voor mijn vrouw en het is echt een apparaat wat Michael J. Fox uit de toekomst meegebracht zou kunnen hebben. Door de iPad en de Apple TV word ik stilaan een Apple-fan, merk ik aan mezelf. Ik had ook een Samsung Galaxy Tab, maar die verkocht ik na een paar maanden aan mijn zus omdat ik al een ander Android-apparaat had (mijn smartphone).

Ik wacht nog met een beslissing over Windows 8. Ik zal het op de dag dat het officieel verschijnt op mijn desktop hebben staan; uiteindelijk is het bijblijven met Microsoft-producten onderdeel van mijn werk. Maar op de tablet? Mijn eerste reactie op Windows 8 was vrij negatief, dus misschien ga ik toch voor de derde generatie iPad, als ik niet wordt verrast door de uiteindelijke versie van Windows 8.

Het goede nieuws voor Microsoft is dat het niet direct over en uit hoeft te zijn. Ik kocht een Android-telefoon omdat de eerste generatie Windows Phone mij teleurstelde. Maar nu keer ik terug. Als ik een iPad koop, wil dat niet zeggen dat ik op termijn alsnog overstap naar een Windows-tablet. Het ecosysteem van Microsoft zal hoogstwaarschijnlijk naar verloop van tijd verbeteren en mensen hoeven niet gelijk met ieder apparaat over te stappen; ze kunnen dat geleidelijk doen en stap voor stap deel gaan uitmaken van de visie die Microsoft voorstaat.

Microsoft heeft diepe zakken die het toelaten om geduldig af te wachten en op termijn de markt terug te veroveren. Ook heeft het de beste ontwikkelaars ter wereld in huis die hierbij kunnen helpen. Mijn enige zorg is dat het bedrijf teveel kijkt naar eerder genoemde gebruikerstelemetrie en te weinig luistert naar individuele meningen. Succes komt sneller als Microsoft beter gaat luisteren naar echte klanten.

J. Peter Bruzzese schrijft voor zustersite Infoworld.com al jaren het Enterprise Windows-blog, waarin hij het gebruik van Windows binnen zakelijke omgevingen onderzoekt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.