Gebruik je Google Maps op je smartphone? Dan is de kans groot dat Google alle locatiegegevens opslaat van plekken waar je geweest bent. Als je dat geen prettig idee vindt – en dat kunnen we ons voorstellen – dan kun je die data gewoon verwijderen wanneer je wilt.

Binnen je Google-account kun je een hoop gegevens verwijderen wanneer je dat nodig acht, zoals bij Google Maps. Daarom krijg je in dit artikel antwoord op de volgende vragen: Waar staan je locatiegegevens binnen Google Maps? | Hoe verwijder je die schat aan data? | Zit er nog verschil in de manier waarop dat gebeurt op een computer of smartphone?

Google Maps is één van de handigste apps die je op je smartphone kunt hebben. Niet omdat de app an sich zo bijzonder is, maar vanwege de functionaliteit. De kaart van de wereld, maar dan in je broekzak en toegankelijk wanneer je die nodig hebt. Naast Maps heb je nog een aantal andere kaarten-apps, die minstens net zo handig zijn. Voor dit artikel beperken we ons echter tot het aanbod van Google. Omdat de app constant je locatie opvraagt en opslaat, bewaart Google veel persoonlijke gegevens. En dat voelt voor een hoop mensen niet fijn.

Google Maps-tijdlijn bekijken

Voor die mensen hebben we goed nieuws: want je kunt de data verwijderen wanneer je wilt. Dat kun je via de app, maar ook via de website doen. De persoonlijke gegevens vind je terug in de optie Je tijdlijn. Daar tref je alle locaties aan die je hebt bezocht, evenals de routes die je daarvoor afgelegd hebt. De voorwaarde is dat je hiervoor ingelogd moet zijn met je Google-account en dat je de locatiegeschiedenisfunctie geactiveerd moet hebben binnen dat account. Heb je dat niet gedaan, dan zal de tijdlijn dus ook geen informatie weergeven wanneer je op die pagina komt.

TIP: Je locatiegeschiedenis uitschakelen doe je via je Google-accountpagina. Onder Activiteitenopties kun je de geschiedenisfunctie uitschakelen. Je kunt Google Maps vervolgens gewoon blijven gebruiken.

Wanneer je de tijdlijnpagina voor het eerst bezoekt en de functie al aan hebt staan sinds de start van je Google-account (of vanaf het moment dat je een Android-apparaat hebt), schrik je waarschijnlijk van de hoeveelheid informatie die er te vinden is. Je bezoekt de tijdlijn door bijvoorbeeld op een computer naar maps.google.com te gaan. Log eventueel in met je Google-account als dat niet automatisch gebeurt. Links bovenin zie je nu drie streepjes staan. Als je daarop klikt, hoef je alleen nog maar op de optie Je tijdlijn te klikken en je bent er.

Tijdlijn in de app

Gebruik je Google Maps op je smartphone? Geen probleem. Open de app dan en tik op je profielfoto. Die staat rechtsboven in het scherm. Tik daarna op de optie Je tijdlijn. In beide gevallen krijg je dus het volledig overzicht van plaatsen en routes te zien waar je ooit geweest bent. Binnen de app kun je onderaan het scherm van dag wisselen om te kijken wat je destijds uitgespookt hebt. Dat kan ook gewoon op de computer: dan gebruik je daarvoor het veld aan de linkerkant. Daar kun je ook meteen een jaartal en een maand invullen, om wat sneller door de data te gaan.

Google Maps-locatiegegevens verwijderen

Op zich is het wel leuk om op deze manier oude herinneringen op te halen; maar al snel kan de gedachte je bekruipen dat dit ook behoorlijk eng is. Daarom is het geen verkeerd idee om dergelijke gegevens te verwijderen of de dataverzameling uit te schakelen. Je kunt de gegevens via het webportaal en via de app verwijderen. We kijken eerst naar maps.google.com en nemen daarna de opties voor de app mee. Op het web werkt dit allemaal heel simpel: open de site, ga naar je tijdlijn en klik rechts op het tandwielicoon. Klik nu op Volledige locatiegeschiedenis verwijderen.

TIP: in hetzelfde menu tref je ook de optie aan voor het uitschakelen van de locatiegeschiedenisfunctie. Wil je voorkomen dat je dit nogmaals moet doen, klik daar dan ook op.

Wanneer je de gegevens via de Google Maps-app wilt verwijderen, dan moet je wat meer stappen ondernemen:

Mocht je het overigens fijn vinden om voor een korte periode toegang te hebben tot je eigen locatiegegevens, maar niet steeds handmatig die data hoeven verwijderen, tik dan op Locatiegeschiedenis automatisch verwijderen. Wanneer je dat doet, dan verwijdert de tijdlijn zich na bijvoorbeeld drie maanden. Maar je kunt ook voor 18 of 36 maanden kiezen. Voor meer opties met betrekking tot het verwijderen van je gegevens, kun je terecht in ons uitgebreide artikel over de activiteitopties van je Google-account. Daar staat namelijk nog veel meer informatie over jou.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.