Chat-apps zijn niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven, maar tegelijkertijd wil je (vermoedelijk) dat jouw gesprekken privé blijven. Maar met de datahongerige bedrijven achter menig app is het nog maar de vraag of anoniem chatten er nog wel in zit. We bekijken WhatsApp, Telegram en Signal van dichtbij. Welke chat-app is het veiligst?

WhatsApp, Telegram en Signal zijn op dit moment drie grote spelers die privacy (naar buiten toe althans) hoog in het vaandel hebben. De apps verschillen van elkaar, maar hebben ook zeker overeenkomsten. Ze zijn allemaal te downloaden via Google Play en de App Store. 

Ook hebben de apps groepchatfuncties, zijn er opties met betrekking tot tweestapsverificatie en kun je foto's en video's delen. Daarnaast is het zo dat alle drie de apps een vorm van encryptie kennen. Dit zorgt ervoor dat alleen de verzender en ontvanger het bericht kunnen lezen. 

Laten we bij Signal beginnen.

Signal - de veiligste optie

©PXimport

Deze opensource-applicatie wordt onderhouden door de Signal Foundation. Met Signal verstuur en ontvang je berichten geheel versleuteld. Het maakt niet uit of dit in een één-op-één- of een groepsgesprek gebeurt. De app verifieert je telefoonnummer en dat van de ander, zodat je zeker weet dat je de juiste persoon spreekt.

De app bewaart geen gegevens op een server, maar stel je wel in staat lokale back-ups te maken. De dienst verzamelt verder helemaal geen gebruikersgegevens. Het enige dat je ‘inlevert’ is je telefoonnummer. Veelzeggend is misschien dat klokkenluider Edward Snowden jarenlang op Signal vertrouwde voor de veiligheid van zijn gesprekken.

Behalve veilig is Signal ook handig. Zo kun je de applicatie vergrendelen, kun je instellen dat notificaties leeg blijven, kunnen berichten zichzelf verwijderen en is er een optie waarmee je gezichten automatisch op foto’s wazig maakt. Voor de gewone consument is dat misschien een overkill, maar mocht je zoiets nodig hebben: Signal biedt het aan.

Verder vind je in de app onder Instellingen, Privacy alle belangrijke functies met betrekking tot je privacy. Denk hierbij ook aan de leesbevestiging uitschakelen, zodat contactpersonen niet zien wanneer je berichten gelezen hebt, en het instellen van een pincode, tweestapsverificatie en typindicatoren. 

©PXimport

©PXimport

Telegram - Zet er je vraagtekens bij

©PXimport

Telegram is een opvallende berichtendienst, omdat het ook elementen uit een sociaal netwerk overneemt. Op sommige gebieden is de dienst veiliger dan WhatsApp, maar op andere onderdelen juist weer helemaal niet. Zo kent de app geen versleutelde groepsgesprekken, WhatsApp wel.

In vergelijking met Signal is Telegram weinig transparant over de makers en ook op het gebied van privacy zijn er vraagtekens te zetten. De dienst verzamelt bijvoorbeeld behoorlijk wat informatie. Gegevens die je deelt met Telegram zijn onder meer je naam, telefoonnummer, contactenlijst en je gebruikersidentiteit. Ook wordt je ip-adres verzameld, iets wat Signal niet doet. Bovendien zijn de één-op-één-gesprekken bij Telegram niet automatisch versleuteld. Dat is wel zo bij WhatsApp en Signal.

Ook de berichten dieje binnen groepen verstuurt, zijn dus niet versleuteld. Dat betekent dat iedereen ze in feite kan lezen. Een ander minpunt is het encryptiesysteem van Telegram. Dit zelf ontwikkelde MTProto-system is grotendeels opensource, maar voor een klein deel niet. Daardoor is het niet helemaal met zekerheid te stellen wat er met je gegevens gebeurt wanneer ze op de Telegram-servers belanden.

De afgelopen jaren heeft Telegram meerdere keren last gehad van hacks. Zo kwamen in maart 2020 de gegevens van 42 miljoen gebruikers op straat te liggen. Hier zou de Iraanse regering iets mee te maken hebben gehad. Een ander voorbeeld is de hack in 2019, toen waarschijnlijk Chinese hackers inbraken tijdens de protesten in Hong Kong.

©PXimport

©PXimport

Door een update begin dit jaar, kun je nu instellen dat alle berichten automatisch worden verwijderd na een bepaalde tijd. De functionaliteit is niet helemaal nieuw voor de app, want dit kon al binnen het onderdeel Secret Chat. Na het activeren van de optie stel je in dat berichten zichzelf na 24 uur of een week verwijderen. Berichten die zijn gestuurd voordat de functie actief was, blijven wel in het gesprek staan. Ter informatie: Signal biedt een soortgelijke optie sinds 2016.

De manier waarop sommige groepen werken is ook op de schop gegaan. Zo zijn er nu broadcastgroepen. Gebruikers kunnen daarin geen tekstberichten plaatsen. Wel kunnen ze deelnemen aan live audiogesprekken. Het is Telegrams antwoord op de populariteit van de audiochatapplicatie Clubhouse, waar je kunt luisteren naar andermans gesprekken.

Het veilige aspect aan de nieuwe groepen is dat alleen de beheerder bepaalt wie wel en niet welkom is. De link die je aanmaakt en die toegang biedt tot zo’n groep, werkt na verloop van tijd niet meer. Is de ingestelde tijd verlopen en drukt iemand op de link? Geen probleem, dan komt diegene de groep niet in. 

Daarnaast kun je als beheerder instellen dat de link in kwestie een bepaald aantal keer gebruikt kan worden. Dit is allemaal gedaan in het kader van online veiligheid.

WhatsApp - Loze beloftes?

©PXimport

De encryptie van WhatsApp is gelijk aan die van Signal. En ook op andere punten oogt WhatsApp redelijk veilig. Zo kun je je onlinestatus verbergen en ook aangeven of je wilt dat er leesbewijzen worden meegestuurd. Dat zijn die blauwe vinkjes die je tegenkomt in berichten die je zelf verstuurde. Daarnaast kun je WhatsApp vergrendelen via je vingerafdrukscanner.

Maar hoe zit het precies met de bescherming van je gegevens? Kijk, het is niet zo dat Facebook of WhatsApp kunnen lezen wat je naar vrienden en familie stuurt. Je berichten zijn voorzien van een encryptie en kunnen alleen worden gelezen door zowel de verzender als de ontvanger. Ook is het zo dat je kunt voorkomen dat mensen toegang krijgen tot je berichten wanneer ze je telefoon in handen hebben en het toestel is ontgrendeld.

Er worden achter de schermen alleen wel veel gegevens verzameld die aan jou als persoon kunnen worden gekoppeld. Denk dan aan het unieke id-nummer van je telefoon, de gebruiks- en advertentiedata, koopgeschiedenis en financiële informatie, je fysieke locatie en je telefoonnummer. 

Ook je contactgegevens en die van je contactpersonen, met welke producten je in aanraking komt, hoe vaak je de app gebruikt en in hoeverre de applicatie functioneert wanneer je hem in gebruik neemt, zijn bekend.

©PXimport

©PXimport

Er is alleen een belangrijke kanttekening voor die lange lijst met gegevensverzameling. Sommige dingen gebeuren namelijk niet in Nederland of Europa, omdat de dienst in andere landen specifieke functies aanbiedt die hier bijvoorbeeld (nog) niet beschikbaar zijn. Zo kun je in Brazilië producten kopen binnen de app, waardoor daar dus meer data kan worden verzameld. Verder deelt de app je contacten niet met Facebook en kan je gedeelde locatie niet worden ingezien.

Per land kan het dus verschillen welke gegevens WhatsApp precies verzamelt. Maar het feit is wel dat de dienst, net als Telegram, flink wat gegevens opslaat van zijn gebruikers, hoe onschuldig sommige dingen ook lijken. Als iemand wijst op de privacygevaren en bezwaren, is het antwoord vaak: “Ik heb niets te verbergen”. Maar dat is natuurlijk niet het punt in deze discussie. Het punt is dat WhatsApp dit helemaal niet hoort te doen.

En dan hebben we het nog niet over de problemen die kwaadwillenden kunnen veroorzaken. Zo werd Amazon-oprichter Jeff Bezos in januari 2020 gehackt via een video die via WhatsApp werd gedeeld. Ook maakte een spywareverkoper misbruik van een lek in het systeem, waardoor er 1400 apparaten konden worden gecompromitteerd. Daarnaast is de onbeveiligde back-upfunctie in de cloud een kwetsbaar punt en wordt er via WhatsApp regelmatig malware verspreid.

Conclusie

De beste optie voor een chatapp kies je natuurlijk helemaal zelf, maar het is wel van belang dat je weet waar je precies voor kiest. Je maakt zelf uit of je privacy wilt inruilen tegen gemak. En het is begrijpelijk dat je het bij een specifieke app houdt als het gros van je vrienden en familie daarop actief is. 

Maar zorg er dan op z’n minst voor dat je de app veilig gebruikt en dat je gebruikmaakt van zaken als tweestapsverificatie of ontgrendeling via een vingerafdrukscanner. Onderaan de streep is Signal wel de beste optie als je privacy meer dan een beetje belangrijk vindt.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.