Ophef over Microsofts miljardenlening aan Dell om de beurs te verlaten op zoek naar strategische groei. Maar Microsoft heeft vaker strategisch zijn chequeboek getrokken. 5 verrassende investeringen.

Formeel valt de strategische lening van 2 miljard dollar aan Dell buiten de lange, lange lijst investeringen die Microsoft sinds 1994 heeft gepleegd. Het bedrijf van ceo Steve Ballmer krijgt hiermee namelijk niet een direct belang in die computermaker, die nu van de beurs af wil gaan. Toch hoort de Dell-deal in het rijtje sluwe, toekomstgerichte investeringen van Microsoft. Naast de minder goede.

Desktopvijand Apple

Een van de oudste en vooral bekendste geldschietacties van Microsoft is de deal die het in 1997 sloot met Apple. Een investering van maar liefst 150 miljoen dollar, toen een enorm bedrag. Door sommigen is deze geldinjectie, plus bijbehorende software-afspraken, gezien als redding van het toen kwakkelende Apple. De maker van Mac-computers kampte al geruime tijd met krimpend marktaandeel, versus de overmacht van de (Windows-)pc. Michael Dell heeft toen Apple nog het advies gegeven de zaak op te doeken en aandeelhouders uit te betalen.

Naast de 150 miljoen dollar van de Windows-maker kreeg Apple ook de belofte dat Office voor de Mac nog zeker vijf jaar voort zou blijven bestaan. Dat heeft de zakelijke validiteit van het Mac-platform geholpen. Verder kreeg het Mac OS (nog van vóór Mac OS X) standaard de Internet Explorer-webbrowser van Microsoft meegeleverd. Dat heeft Microsofts positie in de eerste browseroorlog tegen Netscape geholpen (en in de Java-oorlog tegen Sun Microsystems).

Maar wat deze investering vooral sluw maakte, is het feit dat Microsoft daarmee juridische problemen over intellectueel eigendom wist weg te nemen. Dit roken van de vredespijp door toenmalig Microsoft-ceo Bill Gates en de net bij Apple teruggekeerde grondlegger Steve Jobs was namelijk mede ingegeven door codediefstal. Van multimediasoftware Quicktime door een Microsoft- en Intel-partner om Video for Windows te verbeteren. Sluw: investeren in de gevallen vijand tegen nieuwe bedreigingen.

“Betekenisvolle partners", begint de net teruggekeerde Apple-leider Steve Jobs zijn aankondiging van Microsofts miljoeneninvestering:

[youtube]WxOp5mBY9IY[/youtube]

Social start-upje Facebook

Wie dacht er bijna vijfenhalf jaar geleden dat MySpace-uitdagertje Facebook ooit nog eens groot zou worden? Of zelfs onvermijdbaar groot? Microsoft had er misschien wel een idee van. Het had in ieder geval eind 2007 al 240 miljoen dollar over voor de gok dat dat sociale netwerkje van een Harvard drop-out zou groeien.

De goedgevulde geldkoffers van de Windows- en Office-maker konden die 240 miljoen dollar waarschijnlijk wel missen. Maar geld investeer je niet zomaar, in zaken die je leuk of potentievol lijken. Dat doe je in ideeën en bedrijven waar je later wat aan kunt hebben. Zoals een afnemer voor je eigen ads-systeem, of een gebruiker voor je nieuwste zoekmachinepoging en voor je nieuwe online-kantoorapps.

Kortom, een tegenstander in de strijd tegen internetreus Google. Want terwijl Microsoft zich met Hotmail (straks vervangen door Outlook.com) en clouddiensten als SkyDrive zich wel steeds verder op online-vlak begeeft, begint het niet aan social. Sterker nog: het sluit zijn applicaties (zoals Outlook) en besturingssysteem aan op diverse social media. Google daarentegen zit wél direct in het vaarwater van Facebook. Sluw: investeren in de vijand van je vijand.

Zoekmachineknecht Yahoo

De aanvankelijk door ceo Steve Ballmer gewenste overname van Yahoo is weliswaar afgeketst, maar de omarming is wel degelijk geslaagd. Microsoft en oerzoekmachine Yahoo hebben een vergaande deal gesloten. De op enorme afstand staande nummer twee in de zoekmarkt is daarvoor afgestapt van zijn eigen zoektechnologie, ten gunste van Microsofts Bing. Die daarmee in één klap van miniscule nummer drie de superkleine nummer twee is geworden.

Het lijkt een klassieke Microsoft-move: koop of knecht de nummer twee in een markt om de eigen achterstand op de nummer één in te halen. Zo ver is het nu nog (lang?) niet. Maar geleidelijk - of langzaam - aan weet zoekmachine Bing terrein te winnen. Met als nieuwste wapenfeit dat het de ondergrond is voor de Graph Search-functie van Facebook, voor diens meer dan een miljard gebruikers. Sluw: investeren in een grotere concurrent die zelf een kleintje is op zijn eigen markt.

Mobiele macht Nokia

De Finse gsm-reus Nokia is gevallen, maar dat sluit overeind krabbelen niet uit. Microsoft helpt daarbij een handje: door een vergaande strategische deal te sluiten voor zijn smartphoneplatform Windows Phone. Nokia dumpt in ruil daarvoor zijn eigen Symbian, wat nogal een woelige geschiedenis heeft gehad.

Niet alleen heeft Microsoft hiermee een belangrijk zieltje gewonnen voor Windows Phone, maar het krijgt ook letterlijk inkomsten uit deze overeenkomst. Bovendien voorkomt het hiermee een aanwinst voor de Android-concurrentie. Want naast Microsoft zat ook Google aan de onderhandelingstafel, die dus eigenlijk een pokertafel was. Met hoge inzet en een vette pot.

Daarnaast scoort Microsoft met Nokia nog patentwinst, in de strijd tegen mobiele grootmachten Android en Apple. Vergeet niet dat de Finse fabrikant één van de oerspelers is in de markt voor mobiele telefonie. Sluw: investeren in een gsm-pionier voor de strijd om de moderne smartphonemarkt.

Android-voorvechter Barnes & Noble

Een minder vergaand lijkende investering is de 300 miljoen dollar die Microsoft kwijt is aan de Amerikaanse boekhandel Barnes & Noble. Een schijnbaar bescheiden bedrag anno mei 2012, maar wél een zeer strategische zet. De noodlijdende boekhandel was namelijk een van de laatste partijen (naast het door Google opgekochte Motorola) die zich met hand en tand verzette tegen de Android-patentclaims van Microsoft.

Pardon? Een boekhandel in patentoorlog tegen Microsoft over een smartphonebesturingssysteem? Jawel, want Barnes & Noble beseft dat boekwinkels verdwijnen, dat e-books oprukken en dat een eigen e-readerplatform daarvoor noodzakelijk is. Niet alleen om te overleven, maar voor uitzicht op uitbreiding naar andere (media)markten. Een strategisch doel dat ook online-boekenreus Amazon zich ter dege bewust is en wat het met zijn Kindle-readers en -tablets nastreeft.

Net als Amazon gebruikt Barnes & Noble voor zijn e-reader (Nook) een eigen uitvoering van het op Linux gebaseerde open source Android-platform. Het is daarbij tegen Microsoft opgelopen, net als Amazon (voor Linux in bredere zin overigens). In tegenstelling tot vele andere Android-partijen die Microsoft aanpakte, zette de boekwinkelketen gelijk de hakken in het zand.

Een fel verzet tekende zich af, inclusief ondermijningen van Microsofts patentammunitie tegen Android. Tot de plotse schikking die vergezeld gaat van een strategische investering. Daarbij krijgt Microsoft een vinger in de pap voor de apart opgezette B&N-dochter waar e-bookplatform Nook voortaan onder valt. Én de e-bookwinkel haakt aan op Windows 8. Sluw: investeren in een vijand om die tot vazal te maken.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.