Need for Speed vormt een legendarische familie van race-spellen. Het eerste spel - met de volledige naam 'Road & Track presents: the need for speed' - stamt al uit 1994. Need for Speed Pro Street is alweer de elfde episode in een roemruchte reeks.

En met voorgangers als Need for Speed III: Hot Pursuit uit 1998, Need for Speed: Underground uit 2003 en de meest recente Need for Speed: Carbon zijn de verwachtingen voor een nieuwe Need for Speed dan ook hoog.

Terug naar het circuit

De meest opvallende verandering bij Need for Speed Pro Street is wel dat we teruggaan naar het circuit. En het is lang geleden dat we met een Need for Speed spel op een circuit hebben rondgereden. Pro Street richt zich helemaal op het racen op circuits zodat enerzijds het vrij rondrijden tussen het andere verkeer zoals we dat kenden sinds Underground 2, en anderzijds de politie-achtervolgingen die we kenden sinds Hot Pursuit, verdwenen zijn. Dat is even wennen, en eerlijk gezegd vinden we dat wel jammer, want het haalt wel wat spanning en vermaak uit het spel.

A day at the races...

De verhaallijn is vrij eenvoudig: op een goede dag word je gehuldigd als winnaar, maar komt een oudgediende uitleggen dat deze races toch voor watjes zijn. Jouw doel wordt om iedere racedag te domineren en 5 showdowns te behalen, om zo deze oudgediende het zwijgen op te leggen. Er zijn in Pro Street drie racemogelijkheden: als je de hele verhaallijn wilt volgen, begin je in 'Carriere' mode. Ook kun je zelf een racedag samenstellen met races naar keuze in de Racedag-variant. In een 'Snelle Wedstrijd' tenslotte kun je vrijwel direct aan de slag met online tegenstanders. Vervolgens zijn er dan weer vier basisraces te weten de Griprace waarbij je zo snel mogelijk over het circuit moet rijden, de Driftrace waarbij het juist gaat om zoveel mogelijk slipgedrag, de Dragrace waarbij het om de acceleratie draait en tenslotte de Speedrace waarbij het dan weer om de topsnelheid van de auto draait. Deze basisraces kennen elk weer een aantal speelvarianten, zodat er aardig wat verschillende races te verrijden zijn.

On the road

Tijd om eens echt te gaan rijden. Wat hierbij opvalt is dat de besturing wat lastiger gaat dan wat we uit de voorgaande versies gewend waren. Maar met enige oefening lukt het gauw om de auto op de weg te houden en de races te winnen. En het is maar goed dat de auto's op de weg blijven, want in Pro Street kunnen auto's beschadigd raken. Hoe meer beschadiging, hoe beroerder de auto rijdt. Na iedere race kun je je auto weer repareren, maar dat kost natuurlijk wel wat van je zuurverdiende geld. Nieuw in de besturing is de handmatige koppeling. Bij een automaat bedient de computer zowel de versnelling als de koppeling, bij een handgeschakelde bak zorg je zelf voor het schakelen en bij de handmatige koppeling moet je ook nog eens de koppeling bedienen. Het maakt het rijden er niet gemakkelijker op, en het is in zo'n geval eigenlijk wel zo handig om een stuur te gebruiken in plaats van het toetsenbord. Grafisch gezien ziet het er allemaal weer geweldig uit. De circuits zijn erg mooi, met veel aandacht voor de omgeving. En dan heb je niet eens gelijk de duurste en modernste grafische kaart nodig. Leuk geluidsdetail is de omroeper die iedere race van commentaar voorziet. En het is altijd aardig om te horen dat hij op jouw hand is...

Tune en customize

Natuurlijk heb je in Pro Street een ruime keuze aan auto's. Daarbij zijn er voor ieder racetype gespecialiseerde auto's. Het is bijvoorbeeld niet mogelijk om met een Griprace-auto een Dragrace te rijden. Als je met het racen geld verdiend hebt, kun je je auto vervolgens ook gaan tunen en tweaken. Hierbij kun je gebruik maken van standaard tuning instellingen voor de diverse racetypes, maar je kunt ook zelf aan het afstellen gaan. Daarbij is ook het uiterlijk van de auto op allerlei manieren op te leuken. De autosculpt feature uit Need for Speed Carbon vinden we ook hier terug, maar nu wordt je auto gelijk in de windtunnel gezet zodat je ook ziet wat de invloed van je sculpting op het rijgedrag is.PluspuntenMinpuntenConclusie

Need for Speed Pro Street is een waardige opvolger in een lange reeks van racespellen. De overgang van streetrace naar circuitrace zorgt ervoor dat het niet meer van hetzelfde is maar duidelijk een nieuw spel.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.