Need for Speed vormt een legendarische familie van race-spellen. Het eerste spel - met de volledige naam 'Road & Track presents: the need for speed' - stamt al uit 1994. Need for Speed Pro Street is alweer de elfde episode in een roemruchte reeks.

En met voorgangers als Need for Speed III: Hot Pursuit uit 1998, Need for Speed: Underground uit 2003 en de meest recente Need for Speed: Carbon zijn de verwachtingen voor een nieuwe Need for Speed dan ook hoog.

Terug naar het circuit

De meest opvallende verandering bij Need for Speed Pro Street is wel dat we teruggaan naar het circuit. En het is lang geleden dat we met een Need for Speed spel op een circuit hebben rondgereden. Pro Street richt zich helemaal op het racen op circuits zodat enerzijds het vrij rondrijden tussen het andere verkeer zoals we dat kenden sinds Underground 2, en anderzijds de politie-achtervolgingen die we kenden sinds Hot Pursuit, verdwenen zijn. Dat is even wennen, en eerlijk gezegd vinden we dat wel jammer, want het haalt wel wat spanning en vermaak uit het spel.

A day at the races...

De verhaallijn is vrij eenvoudig: op een goede dag word je gehuldigd als winnaar, maar komt een oudgediende uitleggen dat deze races toch voor watjes zijn. Jouw doel wordt om iedere racedag te domineren en 5 showdowns te behalen, om zo deze oudgediende het zwijgen op te leggen. Er zijn in Pro Street drie racemogelijkheden: als je de hele verhaallijn wilt volgen, begin je in 'Carriere' mode. Ook kun je zelf een racedag samenstellen met races naar keuze in de Racedag-variant. In een 'Snelle Wedstrijd' tenslotte kun je vrijwel direct aan de slag met online tegenstanders. Vervolgens zijn er dan weer vier basisraces te weten de Griprace waarbij je zo snel mogelijk over het circuit moet rijden, de Driftrace waarbij het juist gaat om zoveel mogelijk slipgedrag, de Dragrace waarbij het om de acceleratie draait en tenslotte de Speedrace waarbij het dan weer om de topsnelheid van de auto draait. Deze basisraces kennen elk weer een aantal speelvarianten, zodat er aardig wat verschillende races te verrijden zijn.

On the road

Tijd om eens echt te gaan rijden. Wat hierbij opvalt is dat de besturing wat lastiger gaat dan wat we uit de voorgaande versies gewend waren. Maar met enige oefening lukt het gauw om de auto op de weg te houden en de races te winnen. En het is maar goed dat de auto's op de weg blijven, want in Pro Street kunnen auto's beschadigd raken. Hoe meer beschadiging, hoe beroerder de auto rijdt. Na iedere race kun je je auto weer repareren, maar dat kost natuurlijk wel wat van je zuurverdiende geld. Nieuw in de besturing is de handmatige koppeling. Bij een automaat bedient de computer zowel de versnelling als de koppeling, bij een handgeschakelde bak zorg je zelf voor het schakelen en bij de handmatige koppeling moet je ook nog eens de koppeling bedienen. Het maakt het rijden er niet gemakkelijker op, en het is in zo'n geval eigenlijk wel zo handig om een stuur te gebruiken in plaats van het toetsenbord. Grafisch gezien ziet het er allemaal weer geweldig uit. De circuits zijn erg mooi, met veel aandacht voor de omgeving. En dan heb je niet eens gelijk de duurste en modernste grafische kaart nodig. Leuk geluidsdetail is de omroeper die iedere race van commentaar voorziet. En het is altijd aardig om te horen dat hij op jouw hand is...

Tune en customize

Natuurlijk heb je in Pro Street een ruime keuze aan auto's. Daarbij zijn er voor ieder racetype gespecialiseerde auto's. Het is bijvoorbeeld niet mogelijk om met een Griprace-auto een Dragrace te rijden. Als je met het racen geld verdiend hebt, kun je je auto vervolgens ook gaan tunen en tweaken. Hierbij kun je gebruik maken van standaard tuning instellingen voor de diverse racetypes, maar je kunt ook zelf aan het afstellen gaan. Daarbij is ook het uiterlijk van de auto op allerlei manieren op te leuken. De autosculpt feature uit Need for Speed Carbon vinden we ook hier terug, maar nu wordt je auto gelijk in de windtunnel gezet zodat je ook ziet wat de invloed van je sculpting op het rijgedrag is.PluspuntenMinpuntenConclusie

Need for Speed Pro Street is een waardige opvolger in een lange reeks van racespellen. De overgang van streetrace naar circuitrace zorgt ervoor dat het niet meer van hetzelfde is maar duidelijk een nieuw spel.

Wanneer Sony met een nieuwe set premium oordoppen op de proppen komt, dan moet je opletten. Dit Japanse merk is namelijk al jaren marktleider als het gaat om geluidskwaliteit en actieve ruisonderdrukking. Met zijn prijs van 300 euro mikt de fabrikant wederom op het hogere segment, al is dit wel minder dan de adviesprijs van zijn voorganger.

De Sony WF-1000XM6 volgen de XM5 op die het Japanse bedrijf zo’n 2,5 jaar geleden uitbracht. Dat is een flinke periode in het land der oordoppen (of technologie in het algemeen). Daar waar veel fabrikanten inzetten op jaarlijkse releases en complete productgroepen beperkte stappen voorwaarts maken, is het fijn om te zien dat een elektronicaproducent het nog aandurft langer te wachten tussen verschillende uitgaven. Dan heb je tenminste wat te melden of te vertellen.

Met deze versie zet Sony in op een betere noise cancelling, audioweergave, gesprekskwaliteit en ergonomie. Daarnaast brengt de fabrikant stabielere bluetooth-connectiviteit, Google Gemini-integratie en een hogere mate van milieuvriendelijkheid. Zo zijn de antennes langer gemaakt, waardoor de oortjes niet snel de verbinding verliezen, ook niet in drukkere omgevingen zoals een vliegtuig of trein. Dat hebben we aan den lijve ondervonden de afgelopen weken.

©Wesley Akkerman

Meer in contact

Net als bij het vorige model maakt Sony gebruik van memory foam als oortips (het deel dat in je gehoorgang zit). Die hebben als grote voordeel dat ze zich aanpassen aan de vorm van de opening en dus altijd strak en goed zitten. In de doos zitten verschillende opties. Bij ons zit de een net te los, terwijl het formaat daarna juist net wat strak zit. Daardoor kan langer dan twee uur luisteren wat oncomfortabel worden. Maar ze vallen in elk geval niet zomaar uit je oren.

Deze keer kijkt Sony ook naar het ontwerp. De Sony WF-1000XM6-oortjes zijn wat langwerpiger en steken iets verder uit je oren dan z'n voorganger, waardoor je moet oppassen wanneer je een T-shirt of trui uittrekt. Het oppervlak is wat ruwer en dat helpt daadwerkelijk bij de fysieke bediening; het voelt alsof je wat meer in contact bent met de bediening. Muziek pauzeren, actieve ruisonderdrukking activeren – het gaat allemaal erg soepel. Je hoeft ze niet hard in te drukken.

Grammy-winnende engineers

Daarnaast is het fijn dat deze dopjes nog steeds acht uur meegaan op een volle accu. Dat is met actieve ruisonderdrukking aan. Zet je die uit, dan mag je daar nog een paar uur bij optellen. Met de oplaadcase erbij kun je rekenen op 24 tot 30 uur. Dat is misschien niet superveel in vergelijking met sommige concurrenten, maar die zitten dan ook niet boordevol allerlei extra microfoons (vier stuks in dit model) en speciaal ontwikkelde drivers.

©Wesley Akkerman

De drivers zijn natuurlijk medeverantwoordelijk voor het geluid, maar de samenwerking met allerlei gerenommeerde studio's en muziekproducenten helpt daar vanzelfsprekend ook bij. Sony heeft zich laten leiden door een team van Grammy-winnende en Grammy-genomineerde engineers, waaronder Randy Merrill (die werkte met Ed Sheeran), Chris Gehringer (Lady Gaga) en Michael Romanowski (Alicia Keys). Dat zijn niet de minste namen, maar wat merk je daarvan?

Naast je in de kamer

Nou, het grootste compliment dat we een set oordoppen kunnen geven: je hebt de equalizer niet nodig om goed en wel – en in de hoogste kwaliteit! – van je digitale muziek te genieten. De audio klinkt warm, vol en persoonlijk. Dat gaat niet ten koste van de hogere regionen of het middenveld, waardoor die helderheid en nuance bewaakt blijft. Soms lijkt het net alsof iemand op een drumstel naast je in de kamer speelt, zo dichtbij klinken de nummers.

Als je wilt, dan kun je wel een equalizer op de soundstage loslaten. Je kunt dan kiezen uit verschillende profielen, zelf een instelling beheren of Sony het werk uit handen laten nemen. Dan stelt de (helaas soms wat onoverzichtelijke) app de equalizer in op basis van jouw eigen gehoor. Hier kan dat nog weleens ten koste gaan van het basgeluid, waardoor we dat maar achterwege laten, maar het is fijn dat het kan. Het maakt de Sony WF-1000XM6 breed inzetbaar.

©Wesley Akkerman

Gevoel, beleving, emotie

En daar blijft het niet bij qua audio. Want je kunt streamen in hoge resoluties dankzij de LDAC-audiocodec en anders leunen op DSEE Extreme (een algoritme van Sony dat de muziek in kwaliteit opschaalt). Verder is nieuw in deze set dat je audio wat verder weg kunt laten klinken, alsof je in een café of je eigen woonkamer zit. Dat is een vreemde maar oorstrelende ervaring die je moet beleven om het te begrijpen.

We snappen uiteindelijk wel waarom Sony deze functie introduceert. Het kan bijvoorbeeld helpen bij de concentratie. Wij hebben vooral gemerkt dat je er een huiselijk gevoel aan kunt overhouden wanneer je kilometers hoog in de lucht hangt in een vliegtuig, omdat het net lijkt alsof je naar je eigen audioset thuis op de achtergrond luistert. Het gaat hier niet om de beste geluidskwaliteit, maar om een gevoel, een emotie, een beleving. En die is helemaal oké.

Tot slot kijken we nog even naar de actieve ruisonderdrukking. Die is beter dan ooit. Zo hebben we bijna niets van de vliegtuigmotoren gehoord tijdens een recente reis naar Barcelona en komt er ook weinig tot geen geluid vanuit het OV je gehoorgang in. Bepaalde plotselinge hoge tonen komen nog weleens door, maar die blijven moeilijk filterbaar. Al met al is dit wederom een mooie stap voorwaarts, helemaal als je je écht even wilt afsluiten van je omgeving.

Sony WF-1000XM6 kopen?

Het zal ongetwijfeld niemand verbazen, maar dat maakt zo’n beoordeling niet minder waardevol: de Sony WF-1000XM6 is een regelrecht schot in de roos. Qua audiokwaliteit en -beleving hebben we nog niet beter gehoord. Soms klinkt het net alsof de muziek live naast je wordt gespeeld. Het comfort en de app kunnen nog wel beter, maar de grandioze actieve ruisonderdrukking en de fysieke bediening maken een hoop goed. Dit is je volgende set oordopjes!

Zo! Dat was niet alleen de langste, maar voor velen ook meteen de beste State of Play ooit! Met meer dan 25 titels op het menu stond deze showcase vooral bij Simon dik op z’n buik geschreven. Samen met Martin en Jacco blikt hij terug op (bijna) alles wat voorbij kwam, en duiken ze dieper in onder andere: God of War: Sons of Sparta, Kena: Scars of Kosmora, Castlevania: Belmont’s Curse, Project Windless en natuurlijk de aangekondigde John Wick-game! Benieuwd wat de jongens ervan vonden? Check dan als de wiedeweerga deze speciale extra aflevering, baklap!

00:00 Intro
02:20 Ons oordeel
09:20 Project Windless
11:35 Resident Evil Requiem
13:35 Kena: Scars of Kosmora
19:00 Legacy of Kain: Defiance Remastered / Ascendance
22:45 Yakoh Shinobi Ops
27:25 Dead or Alive
31:45 Control: Resonant
36:05 Beast of Reincarnation
37:15 Neva: Prologue
39:05 Star Wars: Galactic Racer
42:35 Metal Gear Solid Collection 2
45:15 Castlevania: Belmont’s Curse
49:15 Silent Hill: Townfall
52:10 John Wick
54:35 God of War Trilogy Remake
56:35 God of War: Sons of Sparta
01:03:00 Horizon Hunters: Gathering
01:04:45 Onze Reddit-aankondiging
01:06:45 Outro

Je kan ook de podcast beluisteren hieronder of via deze link!