Need for Speed vormt een legendarische familie van race-spellen. Het eerste spel - met de volledige naam 'Road & Track presents: the need for speed' - stamt al uit 1994. Need for Speed Pro Street is alweer de elfde episode in een roemruchte reeks.

En met voorgangers als Need for Speed III: Hot Pursuit uit 1998, Need for Speed: Underground uit 2003 en de meest recente Need for Speed: Carbon zijn de verwachtingen voor een nieuwe Need for Speed dan ook hoog.

Terug naar het circuit

De meest opvallende verandering bij Need for Speed Pro Street is wel dat we teruggaan naar het circuit. En het is lang geleden dat we met een Need for Speed spel op een circuit hebben rondgereden. Pro Street richt zich helemaal op het racen op circuits zodat enerzijds het vrij rondrijden tussen het andere verkeer zoals we dat kenden sinds Underground 2, en anderzijds de politie-achtervolgingen die we kenden sinds Hot Pursuit, verdwenen zijn. Dat is even wennen, en eerlijk gezegd vinden we dat wel jammer, want het haalt wel wat spanning en vermaak uit het spel.

A day at the races...

De verhaallijn is vrij eenvoudig: op een goede dag word je gehuldigd als winnaar, maar komt een oudgediende uitleggen dat deze races toch voor watjes zijn. Jouw doel wordt om iedere racedag te domineren en 5 showdowns te behalen, om zo deze oudgediende het zwijgen op te leggen. Er zijn in Pro Street drie racemogelijkheden: als je de hele verhaallijn wilt volgen, begin je in 'Carriere' mode. Ook kun je zelf een racedag samenstellen met races naar keuze in de Racedag-variant. In een 'Snelle Wedstrijd' tenslotte kun je vrijwel direct aan de slag met online tegenstanders. Vervolgens zijn er dan weer vier basisraces te weten de Griprace waarbij je zo snel mogelijk over het circuit moet rijden, de Driftrace waarbij het juist gaat om zoveel mogelijk slipgedrag, de Dragrace waarbij het om de acceleratie draait en tenslotte de Speedrace waarbij het dan weer om de topsnelheid van de auto draait. Deze basisraces kennen elk weer een aantal speelvarianten, zodat er aardig wat verschillende races te verrijden zijn.

On the road

Tijd om eens echt te gaan rijden. Wat hierbij opvalt is dat de besturing wat lastiger gaat dan wat we uit de voorgaande versies gewend waren. Maar met enige oefening lukt het gauw om de auto op de weg te houden en de races te winnen. En het is maar goed dat de auto's op de weg blijven, want in Pro Street kunnen auto's beschadigd raken. Hoe meer beschadiging, hoe beroerder de auto rijdt. Na iedere race kun je je auto weer repareren, maar dat kost natuurlijk wel wat van je zuurverdiende geld. Nieuw in de besturing is de handmatige koppeling. Bij een automaat bedient de computer zowel de versnelling als de koppeling, bij een handgeschakelde bak zorg je zelf voor het schakelen en bij de handmatige koppeling moet je ook nog eens de koppeling bedienen. Het maakt het rijden er niet gemakkelijker op, en het is in zo'n geval eigenlijk wel zo handig om een stuur te gebruiken in plaats van het toetsenbord. Grafisch gezien ziet het er allemaal weer geweldig uit. De circuits zijn erg mooi, met veel aandacht voor de omgeving. En dan heb je niet eens gelijk de duurste en modernste grafische kaart nodig. Leuk geluidsdetail is de omroeper die iedere race van commentaar voorziet. En het is altijd aardig om te horen dat hij op jouw hand is...

Tune en customize

Natuurlijk heb je in Pro Street een ruime keuze aan auto's. Daarbij zijn er voor ieder racetype gespecialiseerde auto's. Het is bijvoorbeeld niet mogelijk om met een Griprace-auto een Dragrace te rijden. Als je met het racen geld verdiend hebt, kun je je auto vervolgens ook gaan tunen en tweaken. Hierbij kun je gebruik maken van standaard tuning instellingen voor de diverse racetypes, maar je kunt ook zelf aan het afstellen gaan. Daarbij is ook het uiterlijk van de auto op allerlei manieren op te leuken. De autosculpt feature uit Need for Speed Carbon vinden we ook hier terug, maar nu wordt je auto gelijk in de windtunnel gezet zodat je ook ziet wat de invloed van je sculpting op het rijgedrag is.PluspuntenMinpuntenConclusie

Need for Speed Pro Street is een waardige opvolger in een lange reeks van racespellen. De overgang van streetrace naar circuitrace zorgt ervoor dat het niet meer van hetzelfde is maar duidelijk een nieuw spel.

Sinds afgelopen vrijdag is TikTok in de Verenigde Staten afgesplitst van het Chinese moederbedrijf ByteDance.

Vorig jaar werd al aangekondigd dat TikTok zou worden afgesplitst in de Verenigde Staten. Dit omdat het socialmediaplatform daar onder vuur ligt. China heeft namelijk toegang tot gebruikersdata van TikTok-gebruikers, en het land kan ook ook de algoritme van gebruikers beïnvloeden.

Met die kritiek in het achterhoofd stelde de Amerikaanse president Donald Trump TikTok vorig jaar voor de keuze: de app helemaal niet beschikbaar maken in de VS, of het verkopen aan een Amerikaans bedrijf. Dat laatste is nu dus gebeurd.

Het Amerikaanse TikTok

De Amerikaanse vestiging waar TikTok in de VS nu onder valt heet TikTok USDS Joint Venture LLC. Het bedrijf wordt door Amerikaanse investeerders beheerd, waaronder Oracle, MGX en Silver Lake, die samen iets minder dan de helft van alle aandelen in handen hebben. Adam Presser, die voorheen aan het stuur stond van Warner Bros., is de ceo, terwijl Will Farrell - die eerder al bij TikTok aan het roer stond - de cso is.

Overigens is hiermee TikTok-eigenaar ByteDance niet helemaal buitenspel gezet: het bedrijf behoudt nog altijd bijna twintig procent van de aandelen van de Amerikaanse divisie, en TikTok-ceo Shou Chew maakt onderdeel uit van de raad van bestuur.

Wat verandert er aan TikTok?

De nieuwe Amerikaanse tak van TikTok zal niet veel invloed hebben op hoe we in Nederland TikTok consumeren. In de VS zal het Amerikaanse bedrijf echter modereren en bepalen hoe de algoritme werkt op basis van Amerikaanse data.

Het is echter niet duidelijk in hoeverre Amerikaanse gebruikers dat gaan merken, en deels voelt de oprichting van TikTok USDS Joint Venture LLC dan ook louter als een manier om de angst rondom Chinese invloed te sussen.

Tegelijkertijd is er onder sommige Amerikaanse gebruikers angst ontstaan dat juist de Amerikaanse overheid meer invloed gaat uitoefenen op de algoritme en dus politieke agenda's gaat pushen. Een heel gekke gedachte is dat niet: Oracle, een van de investeerders die nu over het Amerikaanse TikTok gaan, heeft nauwe banden met Trump.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.