Het is het jaar 2038 en de wereld is verscheurd en veroverd door demonen. De invasie die via de Hellgate in London begon heeft heel de wereld overspoeld. De mensheid is teruggedrongen naar de spellonken van de Aarde maar gelukkig is er hoop. De Tempeliers zijn teruggekeerd en binden keihard de strijd aan met het kwaad. Herdenk de doden. Vecht voor de levenden!

De volgende Diablo 2

Hellgate London windt er geen doekjes om. Het doel van de makers is duidelijk de volgende Diablo 2 te creëren. Zo is Hellgate London dus een verslavende actie-rpg geworden die voornamelijk als multiplayer via internet gespeeld dient te worden. Qua presentatie en vormgeving heeft de game veel weg van World of Warcraft, een in volledig 3d vormgegeven wereld met de gebruikelijke MMO interface. Echter zijn de gameplay elementen overduidelijk van Diablo en het is dan ook absoluut net zo verslavend. Er zijn verschillende klassen waaruit je kunt kiezen en daarna is het schieten en/of rammen maar voor xp en items.

DirectX 10

Hellgate London ondersteunt DirectX 10 (alleen onder Vista natuurlijk) en hoewel de game er onder DirectX 9 ook mooi uitziet, ziet de wereld er realistischer uit met DirectX 10. Echter liggen de systeemeisen om de game vloeiend op DirectX 10 te draaien fors hoger dan op DirectX 9. Ons testsysteem kan met gemak alles in DirectX 9 op maximaal draaien op een resolutie van 1680x1050. Starten we de game op in DirectX 10 dan moeten we alle instellingen stukken lager of zelfs op zijn laagst zetten willen we geen last krijgen van schokken en haperingen. Uiteindelijk kozen we voor speelbaarheid en hebben we de game verder gespeeld onder DirectX 9.

Single Player weinig nut

Hellgate London kan op twee manieren gespeeld worden, namelijk als single player game en online als multiplayer. Eigenlijk is de single player variant maar bijzaak want de meeste actie is online te vinden. Zo dien je een account aan te maken voor online multiplay en kun je er voor kiezen een gratis of een betaald account te nemen. Met het gratis account kun je de volledige game met meerdere mensen online spelen in zogenaamde instances. Dit zijn levels die alleen toegankelijk zijn voor jou en je groep. Het betaalde account voegt extra missies toe die je in de gekochte game en in de single player versie niet vind. De single player versie is overigens exact hetzelfde als de multiplayer variant, behalve dan dat je niet met meerdere spelers kunt spelen. Eigenlijk is deze variant vrij zinloos, want je kunt ook in je eentje online spelen en single player karakters zijn niet over te zetten naar multiplayer karakters. Met de single player variant heb je dus eigenlijk alleen het verhaaltje en deze is eigenlijk flinterdun.

Geen LAN

Een groot gemis vinden we het ontbreken van multiplay via een netwerk, oftewel LAN multiplay. Je kunt dus alleen maar multiplay spelen via internet wat dus ook betekent dat iedere speler verplicht is het spel te kopen en verplicht is een internet abbonnement te hebben. Voor de meest multiplayer gamers zal dit geen groot bezwaar zijn omdat zij meestal toch alleen maar online spelen. Maar voor hen met meerdere computers in huis die graag eens met vrienden op een afgesloten privé netwerkje gamen is het dus vette pech.

Verslavend

Zij die vroeger verslaafd waren aan Diablo 2 zijn gewaarschuwd. Hellgate London heeft waarschijnlijk hetzelfde effect op je. Er zijn vele levels te stijgen en elke karakterklasse heeft uitgebreide 'skilltrees' waarmee je nieuwe vaardigheden op kunt doen. Ook zijn je wapens en uitrusting tot in den treure te upgraden en te modden. Dit doe je met speciale items en grondstoffen. Deze speciale items vind je en de grondstoffen krijg je door gevonden wapens en uitrusting te ontmantelen. Zo hebben alle items die je vindt dus een nut. Grondstoffen kun je overigens niet los kopen. Net als bij Diablo en bij andere actie rpg's kun je gebruik maken van zogenaamde recall portals. Hiermee kun je direct terugkeren naar je laatst bezochte station zonder dat je een heel eind moet lopen. Het is alleen wel jammer dat de recall portals geen retourtjes zijn. Halverwege een level weer terugkeren naar een station is dan ook meestal niet handig.

Punten van kritiek

Hoewel we grotendeels positief zijn over Hellgate London zijn er nog wel de nodige minpunten. Zo is de game niet moeilijk. Wij vinden hem zelfs iets te gemakkelijk. Er zijn af en toe wel wat spannende momenten, maar over het algemeen sla je jezelf vrij gemakkelijk door de monsters heen. Een ander punt van kritiek is dat je inventory geen sorteerfunctie kent. Je zult dus regelmatig de inhoud van je rugzak moeten reorganiseren of moeten ontmantelen. Ook kan de game na verloop van tijd eentonig worden. Er zijn ladingen vijanden van dezelfde soort en de kritische gamer die variatie eist in zijn games zal na verloop van tijd afhaken. Een laatste punt van kritiek zijn de voice overs van de npc's. Deze zijn echt verschrikkelijk irritant en doen afbreuk aan de orginele setting die men heeft neergezet. Zonde!PluspuntenMinpuntenConclusie

Hellgate London is een verslavende next gen Diablo kloon. De gameplay is ouderwets verslavend, maar grafisch is deze game helemaal bij de tijd. Als je systeem het aan kan raden we je aan de game in DirectX 10 te spelen. Voor (ex) Diablo verslaafden is er een nieuwe verslaving bij gekomen. Alle andere gamers doen er verstandig aan eerst de demo uit te proberen.UitgeverEA GamesOntwikkelaarFlagship StudiosDemo downloadjaBesturingssysteem (min. benodigd)Windows XPProcessor snelheid (min. benodigd)1.8 GHzHoeveelheid RAM (min. benodigd)1024Grafische kaart (minimaal benodigd)128 MB videokaart met Pixelshader 2.0 ondersteuningBenodigde hardeschijfruimte (GB)7Online gamingjaKosten abbonnement (per maand)0Gamepad ondersteuningneeOns TestsysteemWindows Vista Ultimate; AMD 64X2 4600+; 2048 MB ram; 2x300 GB sata disks in Raid 0; Point of View Nvidia Geforce 8800GTS (320 MB); Creative Soundblaster X-Fi Platinum

Thuis koffie van restaurantkwaliteit? De Philips Café Aromis 8000-serie belooft het. In deze review lees je of deze volautomaat de hype waarmaakt. Van perfect melkschuim tot minimaal onderhoud: ontdek waarom dit apparaat je lokale barista overbodig maakt, zelfs met gewone supermarktbonen!

Je kent het vast: je zit in je favoriete koffietentje, neemt een eerste slok van de cappuccino die je hebt besteld en valt even stil. De temperatuur, het mondgevoel, die volle smaak… alles lijkt te kloppen. En dan denk je aan de koffie thuis. Die is prima, of in elk geval best oké. Maar daar blijft het dan ook bij.

Dat dacht ik tenminste. Tot ik de Philips Café Aromis 8000-serie op mijn aanrecht installeerde en mijn keuken stante pede in een soort hippe koffiebar veranderde. De installatie van deze fraaie machine behelst niet meer dan een stekker in het stopcontact, water in het reservoir en een dosis verse koffiebonen bovenin. That’s it. Daarna kan het feest beginnen.

Hoewel de term 'restaurantkwaliteit' vaak niet meer dan een loze marketingkreet is, maakt dit apparaat dat woord opeens bizar concreet. Dat zit 'm in heel basale dingen: de koffie is direct op de juiste temperatuur (niet dat lauwe net-niet) en de smaak is vol en romig, zonder die nare bittere nasmaak. Dit apparaat lijkt bovendien precies te snappen wat jij wil; zonder dat je zelf als een bezetene aan de knoppen hoeft te draaien, staat er binnen de kortste keren een meer dan fatsoenlijke kop koffie voor je neus. Wat een topding!

©Philips

Duurdoenerij niet nodig

Erg prettig is het feit dat de machine enorm vergevingsgezind is. Hippe koffiesnobs vertellen je doorgaans dat je zonder exclusieve bonen van 30 euro per kilo nergens bent. Onzin, blijkt nu. Zelfs met een zak supermarktbonen en een pak volle melk (lang houdbaar werkt het best!) tovert dit ding een resultaat tevoorschijn waar je u tegen zegt. Hij weet echt het maximale uit elke boon te persen. Luxe zonder dat je boodschappenlijstje ingewikkeld of overdreven duur wordt, ik hou ervan.

En dan de melk. Vaak is dat thuis niet meer dan een zielig laagje luchtbelletjes dat na tien seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hier niet. Dit schuim is stevig, rijk en blijft dapper overeind staan. M'n ochtendcappuccino heb ik dan ook spontaan heilig verklaard, maar de echte verrassing is wat mij betreft de optie 'Melange'. Die is gloeiend heet, heeft de ideale verhouding tussen melk en koffie (puristen verklaren me voor gek) en maakt me elke keer weer instant gelukkig. Ik was aanvankelijk wat sceptisch over dit soort voorgeprogrammeerde recepten, maar deze verhouding is zo perfect afgestemd dat het elke keer weer aanvoelt als een echte traktatie.

©Philips

'Wat willen jullie drinken?'

Bezoek over de vloer? Kom maar door met de bestellingen! Vroeger hoopte ik stiekem op de keuze voor zwart (want: geen gedoe met melk), nu draai ik mijn hand niet meer om voor een latte of espresso macchiato. Sterker nog, ik nodig mensen nu vol enthousiasme uit om een kopje koffie te komen doen, en de reacties zijn elke keer unaniem: "Wauw, lekkere koffie!" 

Het mooie is dat je specifieke voorkeuren van je bezoek niet elke keer opnieuw hoeft in te voeren. Dankzij de gebruikersprofielen heeft iedereen in huis zijn eigen 'knop'. De een wil de latte met extra melk, de ander wil 'm juist sterker: dat kun je allemaal opslaan. En de machine verrast ook in de breedte. Waar ik zelf inmiddels min of meer verslaafd ben aan de Red Eye (een pittige boost voor de korte nachten), scoor ik bij mijn dochter punten met de 'Babychino'-functie: alleen warm melkschuim. Lekker voor het slapen gaan. 

Voor de liefhebbers zitten er trouwens nog allerlei cold brew-opties in het assortiment. Niet helemaal mijn ding – koffie kan me niet heet genoeg – maar fijn dat het kan als de smaak (of het bezoek) daarom vraagt.

©Eelko Rol

Geen schoonmaak-nachtmerries

Dan het onderhoud. We kennen de horrorverhalen van schimmelende slangetjes in volautomaten en hopeloos verkalkte zetgroepen. De Café Aromis 8000 is wat dat betreft een verademing. Water bijvullen, bakje met koffiepucks legen en (belangrijk!) de melkhouder gewoon even omspoelen onder de kraan (schijnt zelfs in de vaatwasser te kunnen). Geen ingewikkeld gedoe; de machine spoelt zichzelf krachtig door bij het opstarten en afsluiten. Het ding staat er, hij werkt en zeurt verder niet om aandacht. Had ik al gezegd dat dit een topding is?

O, en er is een app. Is die noodzakelijk? Neuh. Is het lekker? Ja! Via de app kun je de machine alvast aan het werk zetten terwijl je zelf nog even je mail checkt in bed. Je weet: technologie is op zijn best als het je luiheid faciliteert, en dat heeft Philips hier goed begrepen.

©Philips

Conclusie? Dit is meer dan een keukenapparaat; het is een stukje levensgeluk. Je hoeft niet meer te kiezen tussen gemak (dag Senseo!) en smaak. De Philips Café Aromis 8000 bewijst dat je dat perfecte koffiemomentje gewoon thuis kunt creëren. Zonder barista-cursus, zonder gedoe, maar mét die gelukzalige stilte na de eerste slok.

Enige minpuntje is wellicht de prijs, want die is met 999 euro best fors. Maar reken maar uit: een cappuccino kost tegenwoordig al snel 4 euro, dus met 250 gloeiend hete geluksmomentjes thuis heb je deze machine er al uit. Dat moet je jezelf gewoon gunnen.

Marc-Alexis Côté, die voorheen de Assassin's Creed-gamefranchise bij Ubisoft overzag, heeft dat bedrijf nu aangeklaagd.

Afgelopen oktober werd aangekondigd dat Côté vertrokken was bij het bedrijf. Dat gebeurde rond dezelfde tijd als dat Ubisoft de Assassin's Creed-franchise onderbracht onder Vantage Studios, een nieuwe dochteronderneming die het samen met Tencent heeft opgericht. Côté heeft decennialang aan de Assassin's Creed-franchise gewerkt en stond de laatste jaren aan het hoofd van de populaire spellenreeks.

Côté zou toen Assassin's Creed naar Vantage Studios ging een aanbod van Ubisoft hebben gekregen om een andere leidende positie binnen het bedrijf aan te nemen. Côté liet kort daarna publiekelijk weten dat deze positie niet vergelijkbaar was met zijn eerdere werk.

De aanklacht

Nu klaagt Côté Ubisoft dus aan, zo meldt CBC Radio Canada. Volgens hem zou hij de rol van 'Head of Production' aangeboden hebben gekregen binnen Ubisoft nadat Assassin's Creed binnen Vantage Studios werd ondergebracht, gevolgd door een mogelijke positie als 'Creative House'.

Volgens Côté zou hij daardoor leiderschap krijgen over "tweederangs" Ubisoft-franchises. Aangezien hij daarvoor de Assassin's Creed-franchise overzag, voelde dit voor hem als een wezenlijke stap terug.

Côté nam naar eigen zeggen twee weken vrij om over deze situatie te reflecteren. Aan het einde van die periode zou Ubisoft hebben geëist dat hij een besluit moest maken en besloot Côté dat dit een onacceptabele situatie was, en een "ontslag in vermomming". Hij eiste dan ook ontslagvergoeding, waarna hij te horen kreeg dat hij niet meer op werk hoefde te komen en Ubisoft aankondigde dat hij was vertrokken.

Volgens Côté heeft Ubisoft geclaimd dat hij vrijwillig is vertrokken, zodat men geen ontslagvergoeding hoefde te betalen. Côté eist nu twee jaar aan loon als ontslagvergoeding en 75.000 dollar aan schadevergoeding vanwege machtsmisbruik en schade aan zijn reputatie. In totaal komt dat neer op meer dan 1,3 miljoen dollar. Ook wil hij dat het concurrentiebeding komt te vervallen.

Vantage Studios en Assassin's Creed

Ubisoft richtte vorig jaar samen met het Chinese Tencent de dochteronderneming Vantage Studios op. Daar zijn de drie belangrijkste Ubisoft-franchise in ondergebracht, namelijk Assassin's Creed, Far Cry en Rainbow Six. Ook de ontwikkelteams die aan deze reeksen werken maken nu onderdeel uit van Vantage Studios.

De Assassin's Creed-franchise is al jarenlang een van de belangrijkste gamereeksen van de Franse uitgever Ubisoft. In de spellen gebruiken spelers parkour, stealth en gevechten om diverse exotische locaties uit de geschiedenis te verkennen. Het meest recente deel is het vorig jaar uitgekomen Assassin's Creed Shadows.