Na het succes van Skyrim komt ook Capcom met een game waarin spelers als drakendoder ten strijde trekken. Maar kan deze Capcom-titel zich ook werkelijk meten met het succesverhaal van Bethesda?

Dragon's Dogma begint wanneer een draak het kleine vissersplaatsje Cassardis aanvalt, waar de hoofdpersoon van het verhaal een rustig leven leidt. Na een kort gevecht, steelt de draak het hart van de hoofdpersoon en vertelt dat hij/zij een uitverkorene is. En dat blijkt ook wel wanneer de dodelijke wond plotseling geneest en de hoofdpersoon wakker wordt als één van de legendarische 'Arisen'. Natuurlijk zit er dan maar één ding op, en dat is de draak opzoeken zodat deze Arisen zijn hart terug kan krijgen.

Meer Monster Hunter

Dit verhaal zou het begin kunnen zijn van iets moois. Een epische vertelling die de speler meesleept in een magische wereld, gevuld met indrukwekkende vijanden, vechtlustige helden, intriges en romantiek. Maar helaas, Capcom stelt op dit terrein ernstig teleur.

Veel meer dan wat hierboven is samengevat, zult u aan verhaal namelijk niet aantreffen. Wat dat betreft kunnen we Dragon's Dogma misschien beter vergelijken met Monster Hunter (ook van Capcom) dan met Skyrim. De gevechten spelen een centrale rol en niet het vertellen van een verhaal. Gelukkig stellen de gevechten in Dragon's Dogma alles behalve teleur.

Er zijn in totaal negen klassen (vocations) beschikbaar in de game: drie basis klassen (fighter, mage en strider), drie geavanceerde klassen (warrior, sorcerer en ranger) en drie hybride klassen (assassin, magick archer en mystic knight). Het is mogelijk om tussen de verschillende klassen te wisselen. Nadat een klasse voor het eerst is vrijgekocht, blijft deze kosteloos beschikbaar.

Realisme

De verschillende vocations vragen om unieke strategieën in de gevechten. En omdat wisselen zo gemakkelijk gaat, kunt u als speler echt uitzoeken wat het beste bij u past. In gevechten met grote monsters is het bijvoorbeeld mogelijk om op een vijand te klimmen, om zo een zwakke plek te raken of te voorkomen dat het monster wegvliegt. Dit geeft een gevoel van vrijheid en ook een zekere mate van realisme, want wat heeft het eigenlijk voor zin om een draak eens lekker hard tegen zijn schenen te schoppen? Dan is het toch beter om het wat hogerop te zoeken.

©PXimport

De gevechten met draken blijven indrukwekkend gedurende de hele game.

In Dragon's Dogma gaat uw personage in level omhoog en dit heeft invloed op basiseigenschappen zoals 'hit points'. Daarnaast gaan ook de vocations in level omhoog, tot maximaal level 9. Het is ook mogelijk om nieuwe vaardigheden te kopen voor een vocation, in ruil voor 'discipline points' die verdiend worden tijdens de gevechten.

Pawns

Dragon's Dogma is niet online voor meerdere gamers te spelen, en dat is jammer. Er is wel een ander element aan het spel toegevoegd dat gelukkig voor enige interactie met andere spelers zorgt. Naast de hoofdpersoon creëert u namelijk ook een Pawn, die de Arisen helpt tijdens de quest op zoek naar de draak en zijn gestolen hart.

Via een Riftstone kunnen vervolgens nog twee andere Pawns worden toegevoegd aan de groep. Deze Pawns zijn gemaakt door andere spelers van de game, en ze hebben kennis van alle quests en monsters die ze eerder met die andere speler hebben gezien. Andere spelers kunnen op hun beurt ook uw Pawn meenemen op avontuur, waardoor hij allerlei nieuwe kennis kan verwerven over de spelwereld.

©PXimport

U kunt uw personage tot in de kleinste details aanpassen.

Dragon's Dogma ziet er mooi uit, vooral de monsters zijn erg indrukwekkend. Een leuke toevoeging is dat er 's nachts en in donkere grotten een lantaarn nodig is om ook maar een hand voor ogen te zien. Helemaal vlekkeloos is de presentatie niet. Zo steken de textures van kleding en personages vaak lelijk door elkaar heen, en dat is jammer. Gelukkig doen deze details maar weinig afbreuk aan het spectaculaire totaalbeeld van het spel.

Conclusie

De gevechten in Dragon's Dogma zijn dynamisch en voelen episch aan dankzij de grote vijanden. De vele mogelijkheden om een personage te ontwikkelen, zorgen ervoor dat er voor elk wat wils tussen zit. Als u een action adventure-game zoekt die de nadruk legt op de gevechten, dan is Dragon's Dogma absoluut een must. U moet het daarbij overigens niet erg vinden dat het plot wat minder goed uit de verf komt.

Dragon's Dogma

Prijs € 59,99

Taal Engels gesproken

Platform PlayStation 3, pc

Ontwikkelaar Capcom

Uitgever Capcom

PEGI 18+

Genre Action adventure

Releasedatum 25 mei 2012

Oordeel 8/10

Pluspunten

Goed gevechtssysteem

Spectaculaire vijanden

Uitwisselen van Pawns

Draken

Minpunten

Mager plot

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.