Filemaker is razend populair op de Mac, maar minder op de pc. Dat is niet zo vreemd, want het pakket vindt zijn oorsprong op de Mac. Wel is het inmiddels uitgegroeid tot een volledig relationeel databasesysteem dat ook beschikbaar is voor Windows. Aangezien het bedrijf dat Filemaker maakt een volledige dochter is van Apple, is het pakket prachtig vormgegeven.

Presteert Filemaker Pro 10 net zo goed als het eruitziet?

Bij het opstarten van Filemaker Pro 10 maakt u kennis met het snelstartscherm. Dit scherm biedt direct toegang tot de meest gebruikte functies van het pakket: een bestaande database openen, gegevens importeren uit bijvoorbeeld Excel of een nieuwe database maken aan de hand van een sjabloon. Met deze sjablonen kunt u snel aan de slag. Er worden dertig sjablonen meegeleverd, waaronder een adresboek, een database voor het bijhouden van onkosten, een medisch dossier, maar ook een e-mailactie en event planning. Deze sjablonen kunt u aanpassen en voorzien van een thema om de kleuren, weergave en gebruikte lettertypen aan te passen.

Interface

Filemaker heeft een nieuwe gereedschapsbalk voor efficiënte toegang tot veelgebruikte functies. Was u in het verleden gedwongen belangrijke functies via het menu te activeren, vanaf versie 10 activeert u deze met één druk op de knop via de gereedschapsbalk. Ook nieuw is de mogelijkheid om veelgebruikte zoekopdrachten op te slaan voor hergebruik. Naast dit handmatig opslaan van uw zoekopdrachten slaat Filemaker ook de laatste tien uitgevoerde zoekopdrachten automatisch op.

Dynamische rapporten

Een belangrijke taak van Filemaker is het generen van rapporten aan de hand van de informatie in de database. In deze rapporten kunt u data groeperen, opmaken en overzichtelijk weergeven. In de vorige versies van Filemaker was het zo dat als u gegevens in de database aanpaste, u alle rapporten opnieuw met de hand moest genereren. De nieuwe versie maakt echter gebruik van dynamische rapporten die zich automatisch aanpassen als de onderliggende gegevens veranderen.

Automatiseren

Filemaker kan taken automatiseren met behulp van scripts. Een nieuwe krachtige uitbreiding hierop zijn 'script triggers', waarmee u automatisch een script kunt laten uitvoeren als de gebruiker een bepaalde actie onderneemt, zoals klikken in een veld, een waarde wijzigen of op een toets drukken.

Nog meer nieuws

Filemaker Pro bevat nu ook een interne smtp-server. Het pakket kan dus uit zichzelf e-mails versturen zonder tussenkomst van uw mailprogramma. Verder zijn er uitbreidingen in de ondersteuning van sql en odbc/jdbc. Hierdoor is het eenvoudiger geworden verbinding te maken met een externe database die zich elders op het netwerk bevindt. Ook het herstellen van beschadigde databases is verbeterd en systeembeheerders zullen blij zijn met de verbeterde ondersteuning van SMS (Windows Software Management System), zodat het pakket over het netwerk geïnstalleerd en beheerd kan worden.

Help

Het systeem heeft uitgebreide documentatie en het pakket is ook in het Nederlands verkrijgbaar. Tutorials, video's en startguides zijn volop beschikbaar op de website, maar deze zijn alléén in het Engels verkrijgbaar. Dezelfde handleiding wordt gebruikt voor zowel de Mac- als de pc-versie. Alle schermafbeelidingen in de documentatie komen echter weer van een Mac. Dit alles kan verwarrend werken als u niet al te bekend bent met databaseapplicaties.PluspuntenMinpuntenConclusie

Filemaker Pro is door de goede gebruikersinterface, Excel-importmogelijkheden en vele sjablonen zeer toegankelijk. Ook in een bedrijfsnetwerk kan de applicatie goed van pas komen, omdat het eenvoudig op een standaardmanier gekoppeld kan worden met andere bedrijfsgegevens en deze kan gebruiken om rapporten te genereren. MS Access kan dit echter ook allemaal en is goedkoper dan Filemaker. Filemaker Pro 10 is een prachtig en krachtig pakket, maar het kan zeker geen kwaad om naar de mogelijkheden van MS Access te kijken.Downloadversie beschikbaarjaDemoversie beschikbaarjaProcessor (minimaal benodigd)Intel Pentium 3Processorsnelheid (minimaal benodigd)700 MHzHoeveelheid RAM (minimaal benodigd)256Besturingssysteem (minimaal benodigd)Windows Vista
Windows XP
Mac OS X (t/m 10.4)
Mac OS X 10.5-

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.