Er is iets vreemds met New World. Deze nieuwe mmo van Amazon Games doet op papier een heleboel goed: Het ziet er mooi uit, er zitten allerlei leuke spelsystemen en verzameldingetjes in, gevechten zijn actie-gebaseerd in plaats van op series nummerknopjes drukken en er is een factiesysteem om spelers tegen elkaar op te zetten. Maar wat het niet heeft, is een ziel.

Er was een tijd, niet zo heel lang geleden, dat de mmorpg (massively multiplayer online rpg) een enorm invloedrijk genre was. De koning van het genre was in eerste instantie Everquest, waarna Blizzards World of Warcraft de troon overnam en niet meer afstond. In die dagen probeerden heel veel studio’s het succes van World of Warcraft te herhalen. Niet door zelf een nieuwe invulling te geven aan het idee van met heel veel mensen tegelijk in een spelwereld op avontuur gaan, maar door te proberen ‘iets als WoW’ te maken in de hoop dat mensen daar ook 15 euro per maand voor wilden betalen. 

©PXimport

Niet fris

Als New World in die tijd was uitgekomen, had het zich niet of nauwelijks kunnen onderscheiden van al die andere kopieën van World of Warcraft. En nu, zeker tien jaar na het hoogtepunt van het succes van het genre, is het alsof de ontwikkelaars nog steeds proberen om een spel te maken ‘als World of Warcraft, maar anders’, zonder na te denken over hoe een frisse, moderne kijk op een massaal gedeelde wereld zou kunnen werken. Dit is nogal een tirade om mee te beginnen, en dat vraagt wat uitleg.

New World speelt zich af op een magisch eiland waar overlevenden van scheepsrampen ontdekken dat ze onsterfelijk zijn. Ze kunnen wel dood, maar komen dan weer tot leven. Het eiland zit vol mysteries en vijanden. De overlevenden proberen zich staande te houden door nederzettingen te bouwen alsof ze een nieuwe wereld koloniseren. Zie daar de oorsprong van de titel. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Je begint als overlevende van een scheepsramp (met magische oorzaak) en eenmaal aangespoeld bereik je de eerste andere overlevenden. Die hebben allerlei klusjes voor je te doen, die je in eerste instantie de basisprincipes van het spel aanleren. Dit resulteert al snel in een gevoel van déjà-vu dat je de rest van je speeltijd niet meer loslaat. Dood x aantal van die, ga naar plek y, verzamel z. Je leert het craftingsysteem kennen en leert dat vechten via actie verloopt. Actie als in: je zwaait met je zwaard, raak je de tegenstander en dan heeft die schade. Ontwijk of blokkeer de aanval van de tegenstander om schade te voorkomen. Het werkt, maar voelt wat stijfjes. Het is heel makkelijk om in een gedachteloos ritme te komen van slaan, ontwijken en blokkeren om zo de talloze zombiepiraten te verslaan.

Het verkennen van de wereld levert je overigens ook ervaringspunten op en je komt zo meer computerpersonages tegen met andere klusjes. Klusjes die uiteindelijk resulteren in grotere klussen in de kerkers doorlopen, die je alleen met een aantal anderen samen kunt voltooien.

©PXimport

Klassenloze maatschappij

Je kiest geen ‘class’ of ‘race’ in dit spel; je ontwikkelt je personage door vaardigheden op te bouwen en wapens te leren gebruiken. Het is op zich prettig dat je je in het begin niet hoeft vast te leggen op een keuze waar je de gevolgen niet van kent, maar het haalt ook duidelijkheid weg in de kerkers, waar het vinden van een goede complementaire groep spelers en vervolgens het met elkaar samenwerken een stuk lastiger is. Het resultaat is veel chaos in de kerkers. Of dat nou een verbetering is tegenover de klassieke ‘tank healer dps’-tactiek van voorheen, is maar de vraag.

Er zijn ook geen ‘rassen’ in het spel. Je bent een mens. Je kunt je personage flink naar eigen smaak aanpassen met een uitgebreide editor, maar uiteindelijk ben je gewoon homo sapiens op een eiland met veel bossen.

Waarom?

Wat New World zo frustrerend maakt, is dat als je ervaring hebt met mmorpg’s, je waarschijnlijk dolgraag wíl houden van deze game. Het idee van een nieuwe, moderne mmo met moderne graphics en actievolle gevechten, is heel aanlokkelijk. Je wil ook zien dat het spel zich ontwikkelt. Maar als je tien uur na het begin nog steeds dezelfde dingen doet als in het begin, dan vraag je je af waarom je dit allemaal weer zou willen doen. Voor de ‘end game’? Waren we hier niet klaar mee, dat je eerst vijftig uur moet grinden voor het zogenaamde ‘echte spel’ begint? Het was tien jaar geleden al bezigheidstherapie en dat is het nu nog steeds. Als je mensen uitnodigt om honderden uren in je spel door te brengen, moet je meer bieden dan vijftig uur telkens ‘tien ratten doden’.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Daar zou het factiesysteem uitkomst moeten bieden, en dit is inderdaad een leuke vorm van player versus player waarbij je lid wordt van één van drie groeperingen die vechten om elf te veroveren gebieden. Het probleem is dat als één factie erg sterk is dankzij veel leden, het voor de andere twee moeilijk is om voet aan de grond te krijgen. Het is een soort loterij, waarbij de grootste gildes (companies in dit spel) de meeste kans hebben, wat vervolgens bepaalt wie er in bepaalde veldslagen mee mag doen. Dat betekent dat de grotere groepen meer te doen hebben, wat het voor de kleinere gildes minder leuk maakt. Het is vooral niet genoeg motivatie om het ‘pve’-gedeelte, het doen van queestes, te doorlopen om je personage te ontwikkelen en de wereld te leren kennen.

Jammer

Het is heel moeilijk om hier niet reductionistisch over te schrijven, maar New World streept nagenoeg alle hokjes van een standaard mmorpg af. Mmo-liefhebbers hebben deze game in zekere zin al duizenden uren gespeeld. Het is daardoor ook een gemiste kans. Een echte dynamische nieuwe mmo met frisse, originele ideeën en een werkelijke evolutie van oude systemen zou meer dan welkom zijn. Het is hoog tijd dat er weer een grote gedeelde hallucinatie wordt ontwikkeld waar duizenden spelers op avontuur kunnen gaan en een virtueel tweede leven kunnen beginnen. New World is dat in ieder geval niet.

New World is nu verkrijgbaar voor pc.

Een wasbaar dekbed klinkt ideaal: nooit meer worstelen met een overtrek, gewoon alles in één keer in de wasmachine. Maar hoe vaak moet dat eigenlijk gebeuren? Elke week, of is dat overdreven? Het antwoord hangt af van een aantal factoren. In dit artikel lees je er meer over.

Lees ook: Wasbaar dekbed: handig of juist niet?

Bij een traditioneel dekbed vangt de losse hoes het meeste zweet en andere viezigheid op, maar bij een wasbaar dekbed vormt de buitenlaag (de tijk) samen met de vulling één geheel. Daardoor kan vuil dat normaal in de overtrek blijft sneller in het dekbed zelf trekken, wat regelmatig wassen extra belangrijk maakt.

Tegelijk is dat precies waarom zo’n dekbed in de praktijk vaak juist hygiënischer is: je doet telkens het hele dekbed, inclusief vulling, in de was. Heb je een traditioneel dekbed met een aparte hoes, dan was je die dekbedhoes waarschijnlijk eens per week of twee weken. Het dekbed zelf was je waarschijnlijk een stuk minder vaak. Dus per saldo is een dekbed zonder overtrek dus hygiënischer. Mits je het dus regelmatig wast…

Hoe vaak is regelmatig wassen?

Voor de meeste mensen volstaat het om dit dekbed eens in de één à twee weken in de wasmachine te stoppen. Slaap je in je eentje en zweet je weinig, dan kun je die twee weken aanhouden. Heb je het snel warm, deel je het bed met iemand (of een huisdier) of heb je last van allergieën, dan is wekelijks wassen beter. Zo blijft niet alleen de buitenkant schoon, maar ook de binnenkant van het dekbed.

Het is wel belangrijk dat je dat wassen op de juiste manier doet. Wasbare dekbedden kunnen best wat hebben, maar te veel draaien in de trommel kan de vezels beschadigen. Gebruik daarom een mild vloeibaar wasmiddel en sla de wasverzachter over. Zorg ook dat het dekbed genoeg ruimte heeft in de machine. Wanneer je echt moet proppen om hem erin te krijgen, schuurt de stof tegen de trommelwand en slijt het sneller.

©ID.nl

Wanneer moet je een dekbed zonder losse hoes vaker wassen?

Soms is een extra wasbeurt nodig. Ben je ziek geweest of heb je koorts gehad? Na ziekte of koorts is het verstandig het dekbed meteen te wassen op minimaal 40 graden. Kijk op het etiket om te zien of je misschien zelfs op 60 graden kunt wassen. Eet je weleens in bed en mors je koffie, thee of iets anders? Of heb je een bloedneus of een wondje? Ook dan is een extra wasbeurt geen overbodige luxe. Tot slot is het voor jezelf prettig om het dekbed in de zomer echt minimaal 1x per week te wassen. Je zweet dan nu eenmaal meer, en de nachten kunnen broeierig zijn.

Wasbaar dekbed drogen

Wil je een traditioneel dekbed drogen, dan duurt dat vaak uren. Maar omdat de vulling van wasbare dekbedden bestaat uit synthetische holle vezels, is de droogtijd een stuk korter. Kijk wel goed op het wasetiket hoe heet de droger mag staan; je kunt een iets langer programma kiezen op een lagere temperatuur dan een superkort programma dat eigenlijk te heet staat. Dat is voor een synthetische vulling niet goed.

Wasbaar dekbed? 1x per week of twee weken in de was!

Zoals je ziet valt het onderhoud eigenlijk reuze mee. Door een wasbaar dekbed wekelijks of om de week te wassen en goed te laten drogen, blijft je bed schoon en fris. Vaker is alleen in een enkel uitzonderingsgeval nodig. Al met al is het dus niet zo veel werk als je misschien denkt!

De werknemers van Sandfall Interactive, de ontwikkelaar van de vorig jaar uitgekomen game Clair Obscur: Expedition 33, zijn geridderd in Frankrijk.

De 28 Franse ontwikkelaars hebben afgelopen week de hoogst mogelijk culturele onderscheiding in Frankrijk ontvangen. Het gaat om de Orde van Kunst en Letteren. Dit vanwege hun werk aan Clair Obscur: Expedition 33.

De Franse minister van Cultuur, Rachida Dati, ridderde de werknemers. In Frankrijk worden elk jaar maximaal tweehonderd mensen geridderd voor de Orde van Kunst en Letteren. Mensen die geridderd worden moeten een significante bijdrage hebben geleverd aan de verrijking van de culturele erfgoed van het land. Eerdere mensen uit de game-industrie die ook zijn geridderd in Frankrijk, zijn Rayman-bedenker Michel Ancel en Mario-bedenker Shigeru Miyamoto.

Over Clair Obscur: Expedition 33

Clair Obscur: Expedition 33 kwam afgelopen voorjaar uit voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. De game van Sandfall Interactive combineert traditionele turn-based rpg-gameplay met een flitsende, moderne presentatie.

In de game leeft de mensheid in een maatschappij waarin een entiteit genaamd de Paintress elk jaar de wereld opnieuw schildert. Daarbij plaatst ze een vervloekt cijfer, waardoor iedereen die de leeftijd heeft gelijk aan dat cijfer verdwijnt. In de game is het de beurt aan drieëndertigjarigen, maar een team geleid door Gustave probeert dit tegen te gaan.

Clair Obscur: Expedition 33 bleek een groot succes: het spel werd miljoenen keren verkocht en won de award voor game van het jaar tijdens The Game Awards eind vorig jaar. Dat is des te indrukwekkender wetende dat het om de debuutgame van Sandfall Interactive gaat.