Review: Star Wars Zero Company is direct een klassieker

Net als velen in mijn leeftijdscategorie was de Clone Wars-animatieserie mijn eerste aanraking met de Star Wars-franchise, en al sinds ik die eerste afleveringen bekeek, hoop ik op een game die mij een eigen verhaal binnen dit tijdperk laat beleven.

De serie weet door de lens van (meestal) de Jedi en Clone Troopers van de Galactic Republic een uniek beeld van het Star Wars-universum te schetsen ten opzichte van wat je ziet in George Lucas’ films. En Zero Company weet dáár weer een andere blik op te werpen.

Je speelt als Hawks, de voormalige kapitein van de 100th Clone Company, die na een grote nederlaag uitgestoten wordt door de Republic en een eigen operatie begint. Zero Company is een bedrijf dat de problemen oplost waar de grote spelers niet aan toe komen, en daarmee voelt de game zowel sterk verweven als lekker losstaand binnen het Star Wars-universum.

Daarvoor introduceert ontwikkelaar Bit Reactor de Infinite Coil, een soort cult die gerelateerd is aan de mystieke Force en samenwerkt met de Separatists. De Coil en diens leider Fathom staan echter niet hoog op de lijst met prioriteiten van de Republic, dus wordt Zero Company ingeschakeld om ze tegen te houden.

Aanvankelijk moet Hawks het doen met een schamel aantal Operators. Er zijn Trick - een loyale Clone Trooper uit de 100th Company - en de rijmend-pratende Kabby. In The Den, de thuisbasis van Zero Company, staat de sarcastische Runa om de financiën te regelen.

Alles aan de presentatie schreeuwt Star Wars. De Caisson, het schip waarmee Zero Company zich door het heelal begeeft, voelt als een soort voorloper van The Mandalorians Razor Crest, en de algemene sfeer van het spel is ondanks de vele planeten die je bezoekt vrij boots-on-the-ground, vergelijkbaar met projecten als Rogue One en The Bad Batch.

De plot rondom de Infinite Coil is lekker interessant en breidt het Star Wars-universum uit op wijzen die je in de films niet snel tegen zou komen. Het is allemaal niet bijster ingrijpend voor het bredere universum, maar wat je meemaakt in Zero Company voelt desalniettemin gewichtig. Het zijn namelijk de personages die je écht in de game zuigen.

Trick die gemengde gevoelens heeft over weer voor de Republic werken, Runa en haar Separatistische overtuigingen die Hawks continu op stang jaagt: je krijgt een divers idee van de verschillende types die in een Galaxy Far, Far Away rondbanjeren. Er komen gaandeweg ook steeds meer Operators bij, zoals de Mandalorian krijgster Cly Kullervo en Jedi-leerling Tel-Rea. Je leert ze allemaal beter kennen door hun verhaallijnen te volgen, terwijl je de operaties van de Coil aan het ontmantelen bent. Als ze die strijd overleven tenminste.

Ik was nog geen jaar oud toen Anakin Skywalker Darth Vader werd in Revenge of the Sith (spoilers?), en toch ben ik grijs geworden van de stress die Zero Company’s tactische gevechten opleveren. Niet omdat de gevechten zo bizar moeilijk zijn, maar omdat je teamleden permanent kunnen sterven in deze game.

De manier waarop permadeath werkt is op de normale moeilijkheidsgraad redelijk vergevingsgezind om de game toegankelijk te houden. Maar het idee dat één van mijn Operators één wordt met de Force, en ik dus naar Wookieepedia moet verhuizen om diens verhaal tot me te nemen, is enger dan Darth Vader in een donkere hal.

Gelukkig kun je zelf ook voor kanonnenvoer zorgen door Operators in te huren. Naast de vooraf ‘geschreven’ Operators als Trick en Cly, kun je willekeurig gegenereerde vechtersbazen inzetten. “Top,” dacht ik, “dan gebruik ik hen op missies die écht gevaarlijk lijken te worden.” Ik verwachtte immers dat deze Operators simpelweg een paar generieke oneliners op zouden gooien, en verder vooral in een hoekje gingen staan.

Maar nee: hun karakter is van tevoren bepaald, en iedere keer dat ik terugkom van een missie wil ik tóch even horen wat ze te zeggen hebben. Ieder personage is op een bepaalde manier memorabel, en de consistentie van het schrijfwerk maakt van Zero Company een erg immersieve game.

De customization is ook zeer uitgebreid. Alle Operators in mijn Zero Company hebben een blauw kleurenpalet in hun outfits, en ik zou nog vele uren nieuwe looks samen kunnen stellen. Tijdsbesef was het eerste dat het raam uit ging toen ik begon met spelen.

Normaliter is het met mij en strategiegames de controller die als eerste vliegt, maar Bit Reactor bestaat uit veteranen die aan de populaire Xcom-games en Marvel’s Midnight Suns hebben gewerkt. Goed opletten dat je Operators achter dekking staan dus, en dan het liefst zo stevig mogelijk: anders knalt een droid je doos der bescherming kapot. Goed blijven nadenken is de kern.

Wel krijgen de gevechten wat filmische flair met behulp van het Advantage-systeem. Iedere keer dat je een vijand raakt, krijg je een Advantage Point, en met genoeg daarvan kunnen Operators bepaalde vaardigheden gebruiken, die bepaald worden door hun klasse. Betrokken blijven en de ideale posities uitvogelen wordt dus sterk beloond. Niets voelt beter dan nét genoeg Advantage bij elkaar sprokkelen om voor een nieuwe ronde nog één sterke aanval los te laten.

Zero Company vermijdt daarbij mijn grootste pijnpunt in strategiegames: teveel strategie. Hiermee bedoel ik zijmissies die te lang zijn of repetitief beginnen te worden omdat je voor iedere vorm van progressie naar een geweer moet grijpen.

Bit Reactor lost dit op met Operations: kleinschalige missies die met tekst worden ingeluid en met beschrijvingen uitgewerkt worden. Hiermee voel je je sowieso één met Hawks, die over ieder aspect van de organisatie na moet denken, én je krijgt continu het gevoel dat je progressie boekt. De balans in deze game voelt uitstekend.

Er is helaas wel sprake van wat trouble in Paradise, in ieder geval in mijn ervaring op de PlayStation 5. Zero Company werd gedurende mijn speelsessies niet enkel geplaagd door battle droids en cultists, maar ook door een flinke lading bugs. Er zijn visuele oneffenheden en er is focus op speciale aanvallen die vrijwel continu geblokkeerd worden door objecten in de levels - waardoor die hoge productiewaarde continu verborgen wordt. Tweemaal crashte de game, een daarvan nadat ik een patch installeerde.

Op sommige momenten voelt Zero Company in de huidige staat simpelweg onaf. Voornamelijk op het gebied van prestaties, met framedrops en textures die in moeten laden. Saaie zooi waar ik normaliter niet eens op let, maar die de game onnodig janky aan laten voelen. De productiewaarde is, zeker voor een strategiegame, indrukwekkend. Maar het bevindt zich ook niet op het ‘standaard’ AAA-niveau. De technische kwaaltjes maken dat de game soms wat rommelig overkomt.

Maar goed, Zero Company is een ambitieus project, en slaagt waar het er toe doet - op verhaal, de personages en gameplay dus - met verve. De rommelige prestaties onderbreken de illusie soms alleen te hard. Alsof je wakker geschud wordt uit een overheerlijke nachtrust. Maar goed, wie wil er überhaupt slapen wanneer Star Wars Zero Company een uitgekomen droom is?

Star Wars Zero Company is nu beschikbaar op PS5, Xbox Series-consoles en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.