Review: The Legend of Zelda: Ocarina of Time is meesterwerk zonder valse noten

Toen Ocarina of Time in 1998 verscheen, zette Nintendo de gamewereld op zijn kop. Je kent het verhaal. Voor het eerst kwam Hyrule in drie dimensies tot leven en werd een wereld die voorheen vooral tot de verbeelding sprak opeens tastbaar. Het avontuur was groter, de magie dichterbij de speler en de mogelijkheden leken eindeloos. De invloed van Ocarina of Time als grondlegger van de 3D actie-adventuregame is nog altijd merkbaar, maar het verklaart niet volledig waarom de game nog steeds wordt beschouwd als een van de allerbeste ooit. Precies daar bewijst deze remake zijn waarde. Nu de gedateerde techniek niet langer afleidt, komt pas echt naar voren hoe ingenieus het oorspronkelijke avontuur in elkaar steekt – hoe de huidige techniek de oorspronkelijke visie tot leven brengt. Want hoewel dit Hyrule naar moderne maatstaven misschien bescheiden van omvang is, voelt het avontuur geen moment klein.

De kracht van Ocarina of Time zit hem in hoe verbazingwekkend ingenieus die wereld in elkaar steekt. Alles is met elkaar verweven en dient een doel in het grotere plaatje. Het enige wat je hoeft te doen, is goed om je heen kijken en onthouden wat je tegenkomt. Zo ligt een plek die eerst onbereikbaar leek dankzij een nieuw voorwerp ineens binnen handbereik, blijkt een terloops gesprek met een dorpsbewoner uren later het ontbrekende puzzelstukje en krijgen vertrouwde gebieden door het reizen met jonge én volwassen Link een heel andere betekenis. Hoe beter je Hyrule leert kennen, hoe meer je beseft hoeveel aandacht er in ieder detail is gestoken. Juist omdat de wereld anno 2026 kleiner is dan gemiddeld, komt het briljante gebruik ervan nog beter uit de verf.

Muziek speelt daarin trouwens een belangrijke rol. Want ook de composities van Koji Kondo behoren tot de allerbeste ooit, en de manier waarop je zélf de ocarina gebruikt is nog altijd een fantastische spelmechaniek. Zo open je met Zelda's Lullaby deuren, laat de Song of Storms het regenen en roep je met Epona's Song je trouwe viervoeter naar je toe, waar je ook bent. Voor je het weet speel je de melodieën uit je hoofd, en anders blijven ze er wel in hangen. Het past bij een game die erop vertrouwt dat je zelf verbanden legt, zonder voortdurend oplossingen voor te kauwen. Goed kijken, luisteren en vooral je gezonde verstand gebruiken. Meer vraagt Nintendo niet van je.

De vernieuwde besturing maakt dat ontdekken een stuk prettiger. Vrij springen en rondkijken zonder steeds op Z-targeting terug te vallen, neemt veel van de oorspronkelijke wrijving weg. Juist doordat de techniek je minder in de weg zit, valt des te meer op hoe verdomd goed Nintendo het 28 jaar geleden al voor elkaar had. En nergens komt dat zo mooi samen als in de tempels.

Na in de afgelopen twee Zelda-games kleine shrines met hun afzonderlijke puzzels te hebben opgelost, is het heerlijk om weer door een veel groter bouwwerk te dwalen dat zelf het grootste raadsel vormt. Een gesloten deur, een kamer die je al drie keer hebt bezocht of een doorgang die je eerder over het hoofd zag, krijgt uiteindelijk betekenis. En waar de bewierookte kerkers van bijvoorbeeld Twilight Princess vaker om het nieuwste voorwerp draaien, dat je daarna weg kunt gooien, verwacht Ocarina of Time dat je alles blijft gebruiken wat je eerder hebt geleerd en verzameld.

Maar de tempels zijn meer dan alleen ingenieuze puzzels. Ze vormen het natuurlijke hoogtepunt van het omliggende gebied, waar de geschiedenis, muziek en personages samenkomen. Zo ga je in de Forest Temple op zoek naar Saria, je jeugdvriendin die je zeven jaar eerder achterliet. De verwrongen gangen, spookachtige muziek en het schemerlicht geven je het ongemakkelijke gevoel dat je terugkeert naar iets vertrouwds wat voorgoed is veranderd.

De Shadow Temple voert je juist naar het duistere verleden van Kakariko Village, waar de vernieuwde belichting en het geluidsontwerp de gruwelen nog beklemmender maken. Dankzij de voice-acting krijgt ook Impa's betrokkenheid meer gewicht. Zo draait iedere kerker niet alleen om het oplossen van puzzels, maar ook om wat er op het spel staat. Een overwinning betekent daardoor daadwerkelijk iets voor de wereld waarvoor je vecht.

En dat is precies waarom ik destijds verliefd werd op Ocarina of Time. Die verbondenheid met een wereld waarin iedere plek en ontmoeting ertoe doet. Het vernieuwde Hyrule voelt niet alleen vertrouwd, het ziet er ook ongeveer zo uit als ik dacht dat het er vroeger uitzag. Al moet mijn geheugen daar achteraf gezien wel een flinke dosis DLSS overheen hebben gegooid. Het zegt veel over de oorspronkelijke vormgeving én hoe goed Nintendo die naar 2026 heeft vertaald.

Het zonlicht tussen de boomtoppen van Kokiri Forest en de weidse vlaktes van Hyrule Field maken opnieuw indruk, maar vooral Castle Town blijft hangen. Als jonge Link huppel je over een bruisend marktplein vol handelaren en spelende kinderen. Zeven jaar later liggen dezelfde straten er vervallen bij en maken angstaanjagende zombies de dienst uit. Die zijn trouwens inmiddels zo griezelig dat kinderen er binnenkort misschien wel wakker van liggen, dus wees gewaarschuwd. Het contrast tussen het heden en verleden laat je voelen wat het eerst zo vrolijke Hyrule is kwijtgeraakt. Daar heb je echt geen nostalgie voor nodig.

Hetzelfde liedje

Natuurlijk verraadt Ocarina of Time hier en daar zijn leeftijd. Hyrule Field oogt misschien wat leeg, de eerste kerkers zijn eenvoudiger dan de latere tempels en ja, je bent behoorlijk wat aan het backtracken. Ook de gevechten bieden relatief weinig uitdaging, al werkt het zwaardvechten in al zijn eenvoud prima. Maar geen moment merkte ik dat deze ouderwetse trekjes mijn plezier in de weg zaten. Sterker nog, ergens heb ik juist naar dat rustigere spelritme verlangd.

Hoeveel je aan zulke zaken wil veranderen, hangt uiteindelijk af van wat voor remake je voor ogen hebt. Nintendo kiest ervoor het oorspronkelijke avontuur zoveel mogelijk intact te laten en vooral de onnodige irritaties weg te nemen. Dankzij handige shortcuts wissel je razendsnel tussen voorwerpen en hoef je in de Water Temple niet langer voortdurend het menu in om je laarzen te verwisselen. En zeker, ik graan nog méér Ocarina of Time willen zien. Maar dat zijn wensen, geen gemis. En na dit avontuur opnieuw te hebben beleefd, kan ik me moeilijk voorstellen dat ik het liever anders had gezien.

Juist doordat Nintendo niet overal aan heeft willen sleutelen, lijkt de oorspronkelijke visie van Miyamoto en Aonuma nog beter naar voren te komen. Als jonge Link sluip je langs kasteelwachters, vang je beestjes in lege flessen en voel je je echt een klein jochie in een veel te grote wereld. De vernieuwde animaties maken die onschuld voelbaar, waardoor de plotselinge sprong naar volwassen Link harder aankomt.

Het zijn precies zulke momenten waarop je vergeet dat je een remake aan het spelen bent. Voor je het weet ben je weer volledig opgegaan in Hyrule, zonder nog stil te staan bij de leeftijd of de enorme reputatie van het origineel. Het avontuur raakt je, opnieuw. En daarmee is de cirkel rond. Een geslaagde restauratie draait uiteindelijk niet om wat je toevoegt, maar om hoeveel beter je kunt zien wat er altijd al was. Een tijdloos meesterwerk.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time verschijnt op 5 november voor Nintendo Switch 2.