Review: Splatoon Raiders zit zichzelf te vaak in de weg

Om aan te tonen dat Splatoon Raiders een uitstapje is, speelt de game zich niet af in het oude vertrouwde Splatville, of een ander stedelijk gebied dat oogt als die in de genummerde multiplayertitels. Spelend als een inklingtechneut ga je samen met het artiestentrio Deep Cut - bekend uit Splatoon 3 - op pad naar de Spiralite Islands, om daar schatten te vinden en de schulden van Splatville af te lossen.

Die schulden zijn na jaren aan competities en aanvallen door de visachtige Salmonids namelijk torenhoog. Dus gaat jouw inkling op allerlei raids in de Spiralite Islands, om schatten te vinden die een fiks bedrag opleveren.

De premisse is geestig en leidt tot een intrigerend genoeg mysterie rondom de Spiralite Islands, die vlak voordat de game begint op mysterieuze wijze zijn verschenen. Maar hoewel deze Splatoon-titel een singleplayeravontuur betreft, is het verhaal vooral een leidraad om je door de verschillende eilanden te trekken. Nu staan Nintendo-games over het algemeen niet bekend om de grootse verhalen die je meesleuren in het avontuur, dus de simpele opzet is niet per se verrassend. Het wordt echter storend wanneer de rest van de game óók weinig indruk maakt.

Splatoon Raiders spelen is absoluut geen straf. De bewegingsmogelijkheden van je inkling zijn één-op-één hetzelfde als in de hoofdtitels, waar je als humanoïde met inkt rond schiet en daar in inktvisvorm doorheen zwemt om je tank weer op te laden. Ik heb het al eens eerder gezegd: hoewel deze moveset oorspronkelijk gemaakt is voor een multiplayergame, werkt deze net zo goed in een Borderlands-achtige looter-shooter waar je met hordes aan vijanden te maken hebt.

De grote variatie in gameplayopties is wat de game voornamelijk interessant maakt. Je hebt dus de basis van schieten en zwemmen, maar die wordt ingevuld door verschillende factoren. Zoals welk type wapen je gebruikt, het type inkttank dat op de rug van je inkling bungelt, de gadgets die je daaraan vastmaakt en hoe je die gadgets vervolgens weer upgradet. Ikzelf verken de eilanden bijvoorbeeld graag met twee pistolen, waardoor ik tijdens het vuren snel uit de weg van aanvallen kan rollen.

Dit, in combinatie met de Speed-inktank, maakt mijn inkling lekker mobiel. Met die tank kan ik namelijk gadgets gebruiken die me verder laten springen, met een inktexplosie bij impact, en een soort boemerang gooien die om mij heen draait en automatisch schade aanbrengt bij vijanden. En deze gadgets zijn ook weer te verbeteren, bijvoorbeeld met een grotere explosie voor de sprong, of ijs-schade op m’n boemerang.

Met zoveel opties was ik aanvankelijk wat huiverig om af te stappen van mijn vertrouwde loadout. De reden dat ik nooit écht van games als Destiny en Borderlands heb kunnen genieten, is dat continu keihard grinden voor de beste wapens om missies uit te voeren mij de strot uitkwam.

Maar wisselen naar een andere tank - je hebt de Powertank die zich richt op veel schade toebrengen en de Techtank die je behulpzame dingen als automatische turrets neer laat zetten - betaalt zich al na een paar raids uit. Je krijgt continu upgrades voor de verschillende gadgets.

De game is vrij vergevingsgezind. Upgrades voor wapens en gadgets schalen gunstig, en als je faalt tijdens een missie neem je alle tot dan toe verzamelde items gewoon mee naar je basis op het water. Met de aankondiging van Raiders werd de vergelijking met extraction shooters als Arc Raiders veel gemaakt, maar de risicofactor die zo’n game kenmerkt is niet aanwezig in Splatoon Raiders.

Dit maakt de game erg toegankelijk, wat zeker positief is, maar zorgt er ook voor dat er wat ‘frictie’ mist. Wat je ook doet: je boekt progressie, en verliest in essentie niets als iets niet goed uitpakt. De game voelt minder gewichtig zodra je je dat realiseert, alsof je continu tegen dezelfde muur aan staat te slaan, totdat die een keer uit elkaar valt.

En daarmee arriveren we bij het grootste conflict van Splatoon Raiders. Ik spreek niet graag van ‘wat als…’ in reviews, maar gedurende mijn tijd met de game werd mij steeds duidelijker dat de gigantische variatie aan speelwijzen juist de reden is dat de rest van de game nogal leeg aanvoelt. Juist omdat je zoveel opties hebt zijn de Raids relatief lineair, met weinig ruimte voor interessante invulling van de spelwereld. Er zijn bar weinig bijzondere platformuitdagingen, of überhaupt geheimen die bijvoorbeeld alleen met een bepaalde gadget te vinden zijn.

Een uitzondering daarop zijn de ‘proeflokalen’, verborgen raids die je toegang geven tot een vooraf bepaalde loadout en je dan steeds lastigere uitdagingen voorschotelen. Denk aan de Shrines in The Legend of Zelda: Breath of the Wild en Tears of the Kingdom.

Deze raids geven je een voorproefje van wat er mogelijk is met de vele opties tot je beschikking, wat het des te frustrerender maakt dat die nergens anders worden benut. Natuurlijk kun je je eigen plezier maken door gekke combo’s van gadgets te bekokstoven, maar het gevoel van onbenutte potentie blijft hangen. Pas heel laat in de game wordt er iets interessants gedaan met het platformen en je bewegingsopties, maar het is een gevalletje too little, too late.

Noemenswaardig is overigens de implementatie van co-op in Splatoon Raiders. Gezien de looter-shooter-opzet van de game zou je eigenlijk verwachten dat Raiders een co-op multiplayer-game zou betreffen, vergelijkbaar met Borderlands bijvoorbeeld. Maar in plaats van een multiplayergame met singleplayermogelijkheden, is dit een singleplayergame met multiplayermogelijkheden.

Nintendo laat de multiplayer roots van de reeks niet geheel varen. Zo kun je als je écht moeite hebt met een Raid hulp inschakelen van een andere speler – of die hulp zelf verlenen – of simpelweg een groepje van vier mensen bijeen roepen om de raids samen te tackelen. Daar wordt de game niet per se makkelijker van: de hoeveelheid vijanden en hoe sterk ze zijn schaalt mee. Een welkome toevoeging, maar het voelt gek dat de focus er niet juist op ligt.

Een interessanter verhaal had veel van mijn kritiek waarschijnlijk kunnen verzachten. Zoals het staat verzamel je buiten de verhalende ontwikkelingen ook items en artefacten die je stukje bij beetje wat inzage geven in de - vrij bizarre - geschiedenis van het Splatoon-universum. Leuk, maar ook niet substantieel genoeg om je tanden in te zetten.

Ook de omgevingen doen weinig voor de verhaalvertelling. Het zijn stuk voor stuk eilanden: sommige tropisch, andere vulkanisch of ijzig. Maar de insteek van het spelen als schattenjagers die een eeuwenoud deel van de wereld verkennen, schemert er niet sterk in door.

De variatie in de speelwijze van Splatoon Raiders maakt de game in ieder geval interessant genoeg, voor de pakweg tien à twaalf uur die het kost om het hoofdverhaal uit te spelen en de credits te zien rollen. Het spel doet in principe ook niet per se iets fout. Onder de streep vloeit de gameplay ontzettend soepel, en het stukje bij beetje sterker worden met het uitbreiden van je arsenaal vormt een bevredigende loop. Het frustrerende is vooral dat er weinig momenten zijn waarin van de aanwezige potentie gebruik wordt gemaakt.

Splatoon Raiders komt op 23 juli uit voor Nintendo Switch 2.