Review: Star Fox wil je controller horen kraken

Voordat we het over de game zelf hebben, moeten we eerst even stilstaan bij de nieuwe ontwerpen van onze harige vrienden (en Slippy). Want terwijl de helft van de redactie (lees: Jacco) er nog altijd nachtmerries van heeft, ben ik volledig om. Dit is immers precies hoe ik deze figuren altijd voor me heb gezien. Zoals ze vroeger werden afgebeeld op promotiemateriaal en artwork, maar dan zonder de technische beperkingen van een Nintendo 64. Het oogt soms wat ‘ongemakkelijk’, maar dat is eigenlijk een verrassend goede samenvatting van de hele game. Star Fox voelt namelijk net zo vertrouwd als vreemd, en even nieuw als oud.

Het ware gezicht van de vos

Dat Nintendo voor bovenstaande balans kiest, is niet zo gek. Star Fox is al jarenlang een franchise die op zoek lijkt naar zichzelf. Na het succes van Starwing op de SNES en Lylat Wars op de Nintendo 64 – in de VS. Getiteld Star Fox en Star Fox 64 - bleek het opvallend lastig om de reeks met de tijd mee te laten gaan. Het ene vervolg week te ver af van het DNA van de serie, terwijl het ander juist zo dicht bij de oorsprong bleef dat het nauwelijks bestaansrecht had.

De perfecte middenweg werd nooit gevonden. Om die reden zijn het nog altijd die eerste twee games die het gezicht van Star Fox vormen. Tot nu tenminste, want ‘Star Fox 2026’ is eigenlijk gewoon de ultieme versie van die games van vroeger, die inmiddels logischerwijs gedateerd aanvoelen op originele hardware.

Op papier is het dan ook een remake van Lylat Wars, maar zo voelt het niet helemaal. In praktijk voelt het als een proof of concept voor wat Star Fox in 2026 zou kunnen zijn. De Arwing bestuurt nu weer exact zoals je altijd dácht dat hij vroeger bestuurde: snel, scherp en responsief. Jij hebt de volledige controle over het voertuig en iedere fout die jij maakt is jou aan te rekenen.

Zodra je de mogelijkheden van de Arwing echt in de vingers krijgt en manoeuvres aan elkaar begint te knopen, voel je je bijna onaantastbaar. Hard remmen, je toestel kantelen, een opgeladen laserschot loslaten dat zijn doel vanzelf vindt en vervolgens met een boost wegflitsen: het voelt heerlijk. Voor je vijanden doorhebben wat er gebeurt, ben je alweer verdwenen. De gameplay is zo strak en snel dat je Switch 2 plots verandert in een moderne arcadekast, waar de highscores zich om het uur verbeteren op de meest kleine marges.

Dat merk je meteen zodra je begint te spelen. Sterker nog, laat me je alvast een tip geven: speel deze game met een Pro Controller als je die hebt liggen. Niet omdat de muisbesturing of Joy-Con-opties slecht zijn — integendeel — maar omdat ik zelden een game heb gespeeld waarbij ik mijn knoppen zo hard heb mishandeld. Star Fox laat je controller werken voor z’n geld.

Niet zozeer tijdens een standaardplaythrough trouwens, maar vooral wanneer je alles uit een missie wil halen. Hogere scores, geheime routes, verborgen doelstellingen en perfecte runs vragen voortdurend om snelle reacties en strakke manoeuvres. Dit is wanneer het on-rails-concept de schijnwerpers pakt, want al speel je een level twintig keer: het kan altijd beter, en er is altijd meer te vinden dan je denkt.

Enfin, ik loop op de zaken vooruit. Heel even over het verhaal van de game. Fox McCloud en zijn team van huurlingen worden ingezet door General Pepper om het Lylat-stelsel te bevrijden van de kwaadaardige Andross. Natuurlijk wordt er eerst nog even onderhandeld over de vergoeding, maar niet veel later trekken Fox, Falco, Slippy en Peppy van planeet naar planeet om de invasie een halt toe te roepen.

Het verhaal dient vooral als kapstok voor waar Star Fox echt om draait: spectaculaire ruimteslagen op hoge snelheid. Raketten ontwijken, vijanden uit de lucht knallen en ervoor zorgen dat Slippy niet om de twee minuten uit de lucht wordt geschoten.

Dat is ergens jammer, want juist de dynamiek tussen de leden van Star Fox heeft meer charme dan ooit. De chemie die vroeger vooral uit radiogesprekken moest komen, krijgt nu eindelijk een gezicht. Falco hangt verveeld onderuitgezakt in een stoel, Peppy probeert de boel bij elkaar te houden en Slippy is volledig opgeslokt door zijn nieuwste uitvinding.

Het zijn kleine momenten, maar ze maken het samenhorigheidsgevoel ineens een stuk tastbaarder, en de tussenfilmpjes zijn echt vermakelijk. Ik had best wat langer met deze club willen optrekken. Maar nog voordat je de fijne kneepjes van de Arwing onder de knie hebt, is de oorlog voorbij en daarmee ook de verdieping in de personages.

Natuurlijk zit de waarde vooral in de herspeelbaarheid. Verborgen routes, extra missies, uitdagingen, een expert-modus en online dogfights zorgen ervoor dat er genoeg te doen is. Toch zal niet iedereen daar warm voor lopen. Ik heb de online-modus overigens nog niet uitvoerig kunnen testen en speelde voornamelijk tegen bots. Die modus zou zomaar helemaal kunnen aanslaan, maar dat gevoel kreeg ik er niet bij. Als je Star Fox puur koopt voor een traditionele singleplayercampagne, dan kan de speelduur best even slikken zijn. Ook ik stond heel even als John Travolta om me heen te kijken toen het avontuur alweer voorbij was.

Dus weet waar je aan begint. Kom je vooral voor een meeslepend verhaal en heb je weinig met highscores, herspeelbaarheid en steeds pittigere uitdagingen, dan is dit misschien niet de meest vanzelfsprekende keuze. Maar dan loop je wel oprecht één van de lekkerst spelende games op de Switch 2 mis, dus weet ook waar je niet aan begint. Check bij twijfel anders de gratis demo even, dan zou je in combinatie met deze review genoeg moeten weten.

Hoe dan ook, ik hoop vooral dat deze remake bewijst dat on-rails Star Fox ook in 2026 nog uitstekend werkt, want ik wil meer. Veel meer.

Star Fox is vanaf morgen beschikbaar voor Nintendo Switch 2