Review: Super Mario Bros. Wonder wordt alleen maar beter door de Koopalings

Voor wie Super Mario Bros. Wonder al lang en breed heeft uitgespeeld is het geen geheim meer: zowat elk level dat je bezoekt is volledig op zijn kop te zetten met de Wonder-bloemen. Spelmechanieken worden halverwege een level tot in het krankzinnige omgebogen, waardoor unieke en vooral uitdagende scenario’s ontstaan. Het maakt Wonder tot een eindeloos onvoorspelbare platformer die blijft intrigeren en vermaken. Die filosofie blijft onveranderd in de Switch 2-update die als ‘Super Mario Bros. Wonder + Meetup in Bellabel Park’ wordt uitgebracht, en Nintendo past het op sublieme wijze toe in de toegevoegde levels, elk eerlijk verdeeld over de spelwerelden.

Voordat ik inzoom op de zeven mini-koopa’s in de wereld van Wonder, moeten we wel even vaststellen dat hun imago de afgelopen jaren flink wat deuken opliep. Met name het Wii U-tijdperk, waarin ze in vrijwel elke 2D Mario-game als wereldbazen kwamen opdraven, leidde tot behoorlijke Koopaling-moeheid onder spelers. Hun projectiles ontwijken, op hun hoofd springen en dat drie keer herhalen: spelers waren er klaar mee.

Het was creatieve armoede en luiheid, vond men destijds. Niet gek als je bedenkt dat de Koopalings met hun repetitieve baasgevechten de jaren tien van deze eeuw domineerden. Tijd voor Nintendo om iets totaal nieuws te verzinnen en in 2023 gebeurde dat in zekere zin ook. Wonder schudde de formule van Mario dusdanig op dat men weer eens echt verrast werd, al zagen spelers in de baasgevechten met Bowser Jr. een forse dissonant in de elders zo verrassende levels.

Zie hier de glorieuze comeback van het zevental, en wel eentje voor in de boeken. Ik heb de basisgame drie jaar geleden slechts deels doorlopen, dus begon ik ditmaal helemaal opnieuw. Had ik niet geweten dat ze als dlc in de game gefietst zijn, dan hadden ze me zo kunnen foppen: de manier waarop de Koopalings in het verhaal van Wonder zijn verwerkt, voelt volledig natuurlijk. Een lijntje met het hoofdverhaal is er niet eens; wanneer Bowser de Flower Kingdom aanvalt, komen de Koopalings mee, maar ze hebben hun eigen agenda (lees: hersenloos chaos veroorzaken in het bloemenrijk en Bellabel-bloemen jatten). Toch voelen ze op hun plek in het overkoepelende verhaal.

Gewapend met magische staven, uiteraard gekregen van de opper-Koopa, toveren ze zichzelf en zeven levels om tot chaotische Wonder-hindernisbanen die worden afgesloten met unieke gevechten. Jawel, elke Koopaling heeft zijn eigen Wonder-vorm en ze zijn stuk voor stuk memorabel. Versla een Koopaling en je krijgt diens gestolen Bellabel-bloem, die je in de nieuw gecreëerde hubwereld Bellabel Park kan inleveren. De beloningen die daar uiteindelijk bij komen kijken, kunnen ingezet worden om de hub aan te kleden. Er zijn bloemen om te planten en muzikanten om op het podium in het park te laten optreden.

Omdat je de Koopalings en hun gestoorde transformaties vooral zelf moet ervaren, beperk ik me qua details tot de allereerste: Wendy O. Koopa. Zoals je in de marketing van deze uitgave misschien al zag, verandert zij in een gigantische Cheep Cheep-vis, waarna ze het level vol spuwt met magische portalen waarmee ze zichzelf verplaatst en vijanden spawnt. De portalen zijn omlijst door gouden ringen, zo kenmerkend voor Wendy. Haar voorgaande versies gebruiken ze immers altijd om de speler mee aan te vallen. Dat ze in een vis verandert is ook geen toeval, want water speelde in haar vorige baasgevechten bijna altijd een rol.

Zo verwordt elke ontmoeting met een Koopaling tot een feest der herkenning voor de oplettende speler. De nalatenschap van de alweer bijna veertig jaar oude personages wordt doeltreffend ingezet om oud en nieuw met elkaar te combineren. Ik kan van harte aanraden om even een compilatie te kijken van oude Koopaling-gevechten, en met name die uit het Wii U-tijdperk. Pas dan wordt echt duidelijk dat de slechterikjes door de jaren heen behoorlijk wat persoonlijkheid hebben opgebouwd, ondanks het gebrek aan echte voice acting. Wonder erkent die legacy en gaat er speels mee aan de haal.

Terwijl je gewapend met de nieuwe Flower-power-up richting het einde snelt, is het springen en schieten geblazen om de chaos op je scherm te beteugelen. Dat ik hier een remix van het Piranha Plants on Parade-level wordt voorgeschoteld heb je bijna niet door vanwege de chaos op het scherm. Enorm behulpzaam is dan ook het verticale bloemenprojectiel van de Flower-vorm. Zover ik mij kan herinneren is dit de eerste keer dat een Mario-power-up de speler louter omhoog dingen laat afvuren. Behulpzaam in dit specifieke level, want je raadt het: de vijanden komen vaak van boven. Dreigt het fout te gaan, dan biedt deze vorm een extra dubbele sprong waarna je rustig naar beneden zweeft.

Zo neemt elk Koopaling-level een van de transformaties (olifant, vuur, zeepbel, drilboor, etc.) en bouwt daar een heel gevecht en bijbehorende levelremix omheen. Zo bouwt een latere Koopaling hele levels dicht met ijsblokken die Olifant-Mario moet verwoesten om verder te komen, terwijl je werelden later een variant tegenkomt die in een schermvullende kolos verandert. De basis is nog steeds hetzelfde: spring op hun kop en herhaal dat, maar gelukkig volstaat drie keer niet meer. Ze hebben nu twee fases en allemaal een unieke gimmick die je moet overleven. Zo wordt Wendy met elke tik op het hoofd groter en groter, sneller en sneller. Een welkome uitdaging die vooral in latere werelden tot meerdere pogingen kan leiden.

Omdat de game op de Switch 2 nu draait in haarscherpe 4K-resolutie en heerlijke soepele 60 fps, is elk level en gevecht weer smullen geblazen. Dat de aandoenlijke Captain Toad elke keer weer opduikt als gids voor je jacht op de Koopalings, is slechts geinige bijzaak. In elke wereld vind je een tentje waar de paddenstoelmakker op je staat te wachten, waarna je direct naar het level gaat. Van een echte zoektocht is dus nauwelijks sprake.

Tot dusver zijn we lekker ver ingezoomd op het aspect waar ik na mijn uren met Wonder het meest van houd, maar de heruitgave brengt nog veel meer content. Rosalina is nu een volwaardig personage en haar hulpje Luma vormt een geinig, risicoloos multiplayerpersonage. Leuk voor zij die wat minder bedreven zijn met platformers. Ook zijn er nieuwe twee-in-één badges, die in de basisgame als skills fungeren. Ze combineren twee skills, bijvoorbeeld een zweefsprong en de grijphaak, waardoor de game makkelijker wordt. Ik heb ze dan ook vooral links laten liggen.

De grootste toevoeging komt in de vorm van Bellabel-park, een heus pretpark dat, naast de eerdergenoemde aanpasbare hubwereld, ook ruimte biedt voor challenge-levels. Doorloop een level met specifieke power-ups en badges uit de basisgame of verzamel alle munten in een level, maar dan met een tijdlimiet. De meeste tijd zul je naar mijn mening doorbrengen met de talloze multiplayerminigames die Wonder omtoveren tot een soort tweedimensionale Mario Party. Zowel online als lokaal kun je tegen of juist met elkaar spelen.

Werk samen om een tikkende Bob-Omb naar het einde van een level te brengen, vind elkaar in potjes verstoppertje, waarbij je op kunt gaan in de omgeving door je als steentje of bloem te vermommen. Help elkaar door levels heen door paden te tekenen met je Joy-Con of race tegen elkaar op vliegende bloemen. Het kan allemaal met een stel vrienden of mensen over de hele wereld, maar omdat het Party-gamelandschap voor mij al verzadigd genoeg is, lijkt dit onderdeel van de game mij juist minder interessant.

Ik ben hier voor de Koopalings, de nieuwe sterren van de show die Super Mario Bros. Wonder heet. Ze belichamen voor mij waar de game voor staat: eindeloos veel variatie en onvoorspelbaarheid. Kijkend naar de tergend gangbare gevechten tegen Bowser Jr. zijn de Koopalings precies wat Wonder nog nodig had.

Super Mario Bros. Wonder + Meetup in Bellabel Park verschijnt op 26 maart voor Nintendo Switch 2. Eigenaren van de Switch-versie kunnen voor 20 euro upgraden via de Nintendo eShop, maar de game komt ook als Switch 2-versie in de schappen te liggen.