Review: Tomodachi Life - Living the Dream biedt diepgang in het absurde

De eerste uren met Living the Dream zijn eigenlijk eerder te vergelijken met een insectenbakje dan de zojuist genoemde games. Zo eentje met een rode deksel - deze, mocht je geen jeugd hebben gehad. In Tomodachi Life ben jij een soort god, die Mii’s in jouw visie tot leven wekt en het eiland waarop zij rondlopen vormgeeft.  In plaats van een avatar te hebben in de wereld, à la Pokopia en Animal Crossing, aanschouw en bestuur je het geheel nu van bovenaf. Alsof het insecten zijn in het modderrijk dat jij hebt gecreëerd.

Kortgezegd pak jij Mii’s op en sleep je hen naar de persoon waarmee zij een vriendschap of relatie op gaan bouwen. Maar de poppetjes lopen ondertussen ook continu rond, spelen met objecten die jij aan ze geeft, of gaan zelf het gesprek aan met vrienden die ze tegen het lijf lopen.

Soms stellen ze een vraag direct aan jou, zoals of het een goed idee is om twee vrienden aan elkaar te introduceren, of ze een picknicktafel mogen neerzetten om het eiland wat op te leuken. De game is eerder vergelijkbaar met De Sims. Een groot deel van wat de game zo vermakelijk en uniek maakt is dat de Mii’s vervolgens met jouw sturing op bizarre doch grappige manieren relaties opbouwen en elkaar leren kennen.

De humor zit hem vooral in het absurd maken van alledaagse taferelen. Mii’s die rare dromen hebben waarin iedereen een andere taal spreekt of een tweetal dat een band opbouwt op basis van een gezamenlijke voorliefde voor teennagels. Onderwerpen die personages aansnijden zijn ook zelf voor te stellen, en daar zitten maar weinig filters op. Het kan zo ‘not-safe-for-work’ worden als je maar wil, maar ook normale onderwerpen kunnen in een bizarre context geplaatst worden. Zo weet ik nu dat de Mii-versie van Peter Parker alleen van grote dvd’s houdt, en hij Mii’s wiens voorkeur uitgaat naar kleine disks niet als vrienden kan beschouwen.

De humor heeft dus een zeker ‘willekeurige nonsens’-gehalte, maar weet dat ook in een herkenbaar jasje te steken. Toen Mii-Dunke het met een vriendin had over wat voor persoonlijkheden zij aantrekkelijk vonden, kwam de consensus neer op ‘iemand die van knoflook houdt’. Het is een gesprek dat je waarschijnlijk weleens met vrienden hebt gevoerd, en dat maakt de willekeur zo vermakelijk. Het is natuurlijk ook ontzettend komisch om deze situaties te zien met nagemaakte versies van vrienden of personages. Ik teister Jacco al weken met het feit dat de virtuele Japanse popidool Hatsune Miku smoorverliefd op hem is.

De intentie van eerdere Tomodachi Life-delen was al om spelers op een andere manier te laten kijken naar de vriendschappen die zij in het echte leven hebben, en dat komt met Living the Dream weer op vermakelijke wijze naar voren. Het maakt Tomodachi Life een levendige game, die ook leuk is om passief te ervaren en er even tussendoor bij in te checken. Soms zet ik tijdens andere taken mijn Switch gewoon neer, de game open en check ik zo nu en dan wat een Mii op het eiland zoal uitspookt.

Je hoeft je overigens geen zorgen te maken over een missend gevoel van progressie. Des te langer je speelt, des te meer objecten en karakteristieken je vrijspeelt die op bepaalde momenten aan Mii’s te geven zijn. Zo is bijvoorbeeld aan te passen hoe de poppetjes lopen en eten, dus gaandeweg je tijd met het spel gaan de Mii’s - als het goed is - ook steeds meer op hun inspiratiebronnen lijken.

Dat is nog maar het begin van het materiaal waar je je tanden in kunt zetten. Zoals gezegd heeft Tomodachi Life qua opzet meer weg van De Sims dan andere titels in Nintendo’s cozy game-repertoire, en nergens wordt dat duidelijker dan in de hoeveelheid customisatie die je op het eiland waarop het spel zich afspeelt kunt loslaten.

Dat kan met behapbare terraforming, waarmee je het eiland fysiek vormgeeft, wegen aanlegt en gebouwen neerzet. Of je leukt de boel op met wipwaps, bankjes en plantenbakken, waar de Mii’s ook in aanraking mee komen. Dit is de customisatie die je kent uit games als Animal Crossing, maar deze game gaat nog een stukje dieper. Ieder individueel element uit de game, van kledingstukken tot interieurs en exterieurs van huizen en de grond waar de Mii’s op lopen, zijn aan te passen en zelf te tekenen. Je kunt zelfs de gezichten van Mii’s zelf tekenen, om de gekste personages neer te zetten.

Dit gaat écht diep, en gedurende mijn weken met Tomodachi Life denk ik dan ook continu na over de gestoorde creaties die de kunstenaars van onze wereld geheid neer gaan zetten. De korte demo die Nintendo van het spel uit heeft gebracht laat al zien wat mensen zoal kunnen doen met de face paint-functie om personages als Shadow the Hedgehog en Charizard na te maken, en het feit dat dit in vrijwel ieder aspect van Tomodachi Life’s presentatie toegepast kan worden is enthousiasmerend.

Tegelijkertijd zijn de hoeveelheid opties ook overweldigend en niet ontzettend toegankelijk. Dat zeg ik ook als iemand die zijn weg redelijk weet te vinden in een tekenprogramma of schetsboek. Het customizen is met de pookjes of vierpuntdruktoets van de Joy-Con te doen, maar voelt wat stroef. Daarom is Living The Dream misschien wel de eerste game in het Switch-tijdperk die ik liever in handheldmodus speel, met een touchscreenpen om soepeler mee te tekenen. Maar een pen is geen cheatcode, dus hoe je creaties eruit gaan zien is vrij afhankelijk van je artistieke aanleg.

Er zijn ontzettend veel opties, en hoewel Tomodachi Life zijn cartooneske stijl al vaker samenvoegt met realistische objecten, voelden mijn eigen creaties al snel als een flinke botsing met de rest van de game. Wat in principe ook toevoegt aan de humor van het spel, maar als je daadwerkelijk iets moois wil maken kost dat best wat werk. Mocht je twijfelen over hoe jij dit gaat ervaren, dan kan ik van harte aanraden de demo eens een slinger te geven. Weet in ieder geval dat er ook buiten deze customisatie nog genoeg is om in te duiken, met de Mii’s en het vormgeven van je eiland met bestaande elementen.

Principieel vind ik de komst van deze game een mooie zet van Nintendo. In een tijdperk waarin velen denken dat je ‘kunst’ kunt laten maken door een AI-model, zet Tomodachi Life een uitdaging neer voor spelers om zelf hun creativiteit de vrije loop te laten gaan. Oefening baart immers kunst, en jouw eiland ietsje meer ‘eigen’ maken is een goede bron van motivatie. Maar je moet dus wel de wil hebben om daar de tijd en moeite in te steken. Het spel helpt je nauwelijks op weg met het benutten van de tools. Je krijgt een soort Photoshop-lite voorgeschoteld en vanaf daar zoek je het maar uit.

En daar komt ook de crux van de Tomodachi Life-ervaring. De game is fundamenteel erg vermakelijk, maar tegelijkertijd ook erg afhankelijk van jouw input. Je haalt eruit wat je erin stopt, dus het feit dat er een simpele laag aan customisatie in zit met terraforming, zorgt voor een welkome middenweg. De diepgang van verdere aanpasmogelijkheden en het sociale spelletje tussen de Mii’s, maken er een game van waar je linksom of rechtsom plezier uit gaat halen.

Tomodachi Life - Living the Dream is vanaf 16 april beschikbaar op de Nintendo Switch en tevens te spelen op de Switch 2. Er is geen aparte Nintendo Switch 2-editie beschikbaar.