Gespeeld: Fire Emblem: Fortune’s Weave is niet alleen voor fijnproevers

Geen zorgen, Fortune’s Weave kent nog steeds het moderne Fire Emblem-DNA dat Three Houses helpt om zichzelf onderscheiden: een duizelingwekkend gelaagde strategiegame vermengd met een rollenspel. Beter gezegd: ook in Fortune’s Weave is het epos over goden, koningen en oorlogen zowel op als buiten het slagveld even relevant. Het grote verschil is echter dat de game dankzij een aantal slimme aanpassingen en meer keuzevrijheid veel eenvoudiger is om in te stappen.

Fortune’s Weave begint onverwachts. Waar je op basis van de eerste trailers een zonnige wereld gebaseerd op het Oude Rome verwacht, begint het verhaal zowaar in de toekomst. Er zijn laserpistolen, een vlakte waar ooit het florerende Dagsion lag en een opengebroken onderwereld die het einde van de mensheid inluidt. Een select groepje overgebleven strijders en wetenschappers, waaronder het personage dat jij samenstelt, staan met de handen in het haar.

Het is een verwarrend begin van de game, maar dan valt plots het kwartje. Waar zich ooit de bruisende stad bevond, staan nu standbeelden van de fameuze Heroic Games. Deze jaarlijkse spelen werden gehouden in het centrum van Dagsion en schonken de winnaar een wens naar keuze. Dankzij de kracht van tijdreizen duik jij in het verleden van één van de vier helden om hun lot te veranderen en te rekruteren voor het gevecht. De twist? Je kan dit allemaal doen in een enkele save.

Daarmee komt Intelligent Systems spelers die Three Houses net als ik te intimiderend vonden tegemoet. In die game kies je namelijk tussen drie ‘huizen’, elk met een unieke verhaallijn. Wil je het hele verhaal meemaken? Dan moet je de game feitelijk drie keer doorspelen. Al dat extra werk neemt Fortune’s Weave weg: het is helemaal aan jou om te wisselen tussen personages of je te richten op één held. Vergis je niet: waarschijnlijk is de game daarmee net zo lang als diens voorganger, maar je hebt in ieder geval veel meer controle over de plotlijnen die je verkent.

Verlost van keuzestress kies ik eerst voor entertainer Leda, want een wraakverhaal is altijd een lekkere binnenkomer. Leda raakt al vroeg in haar leven getraumatiseerd wanneer haar vader voor haar ogen wordt vermoord. De jaren daarna gaat ze op zoek naar de moordenaar, en komt ze in de stad eindelijk op een veelbelovend spoor.

Het is een aangrijpend verhaal, dat eens te meer bevestigt dat Fire Emblem een van Nintendo’s volwassen franchises is. Leda levert regelmatig commentaar op de rol van vrouwen in deze samenleving en waarom ze zelf brute executies niet schuwt om haar doel te bereiken. Tegelijkertijd is Fortune’s Weave qua toon en stijl nog altijd erg Japans, soms ten nadele van de dialogen. Emoties worden regelmatig overdreven gebracht, fans van anime niet onbekend. Bovendien vuurt de game een ongelooflijke hoeveelheid lore over het Dagdan-koninkrijk, omringende regio’s en diens vorsten op je af. Het is veel, maar desondanks hield Leda’s verhaal me de eerste vijf hoofdstukken dusdanig vast dat tussentijds wisselen naar een ander personage eigenlijk geen optie was.

Bovenstaande is niet eens de belangrijkste reden dat Fortune’s Weave me al zo wist te grijpen, want net zo belangrijk zijn de arenagevechten. De game doet z’n uiterste best om je mee te nemen in alle regels en systemen, maar eigenlijk leer je die het beste door gewoon het gevecht aan te gaan. Het is voor sommige spelers mogelijk wennen dat de klassieke wapendriehoek is vervangen door een wat complexer systeem, maar de dynamiek die het oplevert is meer dan de moeite waard.

Leda’s pijl en boog schiet vliegende eenheden eenvoudig uit de lucht, gepantserde vijanden smelten dankzij magische aanvallen (waar de eerder genoemde pistolen ook onder vallen), enzovoorts. Het is daarom een kwestie van je eenheden voor het gevecht in de juiste positie op het veld zetten en ze vervolgens als een schaakspel elke beurt laten bewegen en aanvallen. Dat werkt nog altijd als een speer, met als hoogtepunt het eerste arenagevecht tijdens de Heroic Games, waarbij je tien eenheden aanstuurt en ook nog eens een extra doel moet behalen.

Fortune’s Weave is in die eerste uren wel relatief makkelijk. Dat is een opluchting voor degenen die net als ik moeite hebben met het genre, maar wie ook maar een beetje begaan is met strategiegames doet er absoluut goed aan de game op Hard Mode te zetten. Niet dat er geen spanning aanwezig is, maar die gevechten op leven en dood – zeker met permadeath aan – zorgen voor legendarische momenten waar de franchise om bekendstaat.

Er zijn ook enkele echt nieuwe aspecten die gevechten interessanter maken. Zo heb je Combat Arts, sterkere aanvallen die ten koste gaan van de duurzaamheid van je wapen, en Blaze Arts, unieke vaardigheden die wat HP afsnoepen. De echte vernieuwing zit hem echter in de tijd tussen de gevechten, waarbij je vrije tijd besteedt in de grote wereld.

Net als in Three Houses valt er van alles te doen: je metgezellen beter leren kennen, trainen, grondstoffen verzamelen, en met name de manier waarop alles is gestroomlijnd maakt het allemaal een stuk prettiger. Zo zijn er ook kerkers te verkennen, waar je korte beurtelingse gevechten voert om extra XP binnen te harken. Die gevechten zijn rap, maar kun je zelfs automatiseren én doorspoelen, waarmee je binnen de kortste keren op het gewenste level zit. Ook is het mogelijk om training, gevechten en zoektochten naar broodnodige grondstoffen te automatiseren in de tijd die je nog hebt. Je spoelt daarmee het aantal beurten, feitelijk het aantal dagen tot het volgende gevecht, vooruit.

Maar zoals gezegd zijn er tal van dingen die je handmatig kunt doen, mocht je daar zin in hebben. Een ander overweldigend systeem dat ik tijdens die eerste vijf hoofdstukken slechts kort kon ervaren is bijvoorbeeld het klassensysteem, dat grote gevolgen heeft voor je personage. Je koopt daarbij een certificaat, om vervolgens een examen te doen voor een bepaalde klasse. Slaagt je personage voor het examen, dan kun je de klasse aannemen en je nog verder specialiseren. Daarna kun je weer op zoek gaan naar specifieke zeldzame wapens, items die bepaalde vaardigheden vergroten, gerichte trainingen doen: het houdt niet op.

Het moge duidelijk zijn dat Fortune’s Weave je tientallen, zo niet honderden uren bezig gaat houden. Belangrijker is dat de game het beste van Three Houses pakt en je veel meer controle over de ervaring geeft. Dat heeft op mij het tegenovergestelde effect ten opzichte van diens voorganger: omdat je de keuze hebt om slechts één verhaal te volgen en vrije tijd te automatiseren, duik ik dieper in de materie. Dit jaar verscheen natuurlijk Pokémon Pokopia, en de Zelda: Ocarina of Time-remake staat nog op de planning, maar Fortune’s Weave doet op z’n minst een gooi naar beste Switch 2-game van 2026.