Steeds meer laptops zijn voorzien van een usb-c-poort die behalve voor usb-apparatuur ook geschikt is voor video-uitvoer en opladen van de laptop. Hierdoor is usb-c de ideale basis voor een modern dockingstation waarmee je je laptop kunt opladen en aansluiten op randapparatuur als een beeldscherm. Samsung heeft zo’n usb-c-dockingstation in een monitor geïntegreerd. Hoe dat bevalt, lees je in deze Samsung S27A600UUU review.

Vrijwel alle nieuwe laptops zijn voorzien van een multifunctionele usb-c-poort waardoor je met slechts één kabel al je randapparatuur kunt aansluiten en je laptop ook nog eens kunt opladen. Om dit mogelijk te maken zijn er diverse usb-c-dockingstations te koop. Maar je kunt een dockingstation natuurlijk ook in een scherm inbouwen en dat is precies wat Samsung met de S27A600UUU (ook bekend als 27" QHD Professional Monitor S60A USB-C) heeft gedaan. 

Met één usb-c-kabel sluit je zowel het beeldscherm als een ingebouwde lader en usb-hub met netwerkadapter aan. 

©PXimport

©PXimport

Je hoeft dit scherm overigens niet per se in combinatie met een usb-c-laptop te gebruiken, want er is ook voorzien in zowel een DisplayPort- als een hdmi-aansluiting. Het scherm zelf is een 27 inch ips-paneel met een resolutie van 2560 x 1440 pixels. Samsung brengt dit scherm ook in een 24- en 32inch-variant op de markt. Deze hebben allebei de dezelfde resolutie als het geteste 27inch-model. 

©PXimport

Prettig in gebruik

Het scherm is ontworpen voor de zakelijke markt en is daarom voorzien van in hoogte verstelbare voet die je in 12 centimeter in hoogte kunt verstellen. Uiteraard kun je het scherm ook kantelen en zwenken. Het verstellen vereist weinig kracht waardoor het scherm snel naar wens kunt instellen. Daarnaast kun je ook de oriëntatie van het scherm draaien van een horizontale naar een verticale stand. Let er daarbij wel op dat de hoogteverstelling hiervoor in de hoogste stand moet staan. 

De verstelbare voet is bijzonder stevig en staat op een stabiele metalen plaat. De voet is tijdens de installatie eenvoudig in elkaar te zetten waarna je het scherm op de standaard klikt. Er is voorzien in een rubber bandje waarmee je kabels aan de voet kunt binden om je bureau netjes te houden. Helaas is er alleen in een bandje onderop de voet voorzien, een tweede bandje iets hoger had het wegwerken van de kabels nog netter gemaakt.

Voor de bediening is het scherm voorzien van vijf knoppen die aan de onderkant geplaatst is en toegang geeft tot een overzichtelijk menu dat helaas niet in het Nederlands beschikbaar is. Je hebt naast het volledige menu ook snel toegang tot de volumebediening van de hoofdtelefoonaansluiting en het keuzemenu voor de beeldingang.

©PXimport

©PXimport

Beeldkwaliteit

Samsung heeft de S27A600UUU voorzien van een 27inch-paneel met een resolute van 2560 x 1440 pixels. Het scherm maakt gebruik van ips-technologie en biedt een goede beeldkwaliteit. Wel zul je het scherm voor serieuze beeldbewerking moeten kalibreren, voor doorsnee kantoorgebruik voldoet het uit de doos. Het is uiteraard geen 4K-scherm.

Het scherm ondersteunt AMD FreeSync waarmee je games vloeiend kunt afspelen als je grafische kaart de normale verversingssnelheid van het scherm niet kan bijhouden. Het gaat echter maar om een beperkte FreeSync-range van 48 tot 75 Hz waardoor je dit hooguit als een extraatje moet beschouwen. Ondersteuning voor FreeSync is standaard overigens uitgeschakeld en kun je via het schermmenu inschakelen via de systeeminstellingen. 

Ingebouwd dockingstation

De onderscheidende eigenschap van dit scherm is uiteraard de usb-c-aansluiting. Er wordt een usb-c-kabel meegeleverd van een meter lang zodat je je laptop comfortabel op je bureau kunt zetten. Het scherm is voorzien van een geïntegreerde laptoplader met een maximaal vermogen van 90 watt waardoor je vrijwel iedere laptop die laden via usb-c- ondersteunt kunt opladen. 

Op het gebied van dockingmogelijkheden heeft Samsung voorzien in een usb-hub met drie usb3.0-poorten, een 3,5mm-geluidsaansluiting en een gigabit-netwerkaansluiting. De snellere usb Gen2-snelheid van 10 Gbit/s wordt niet ondersteund. In de praktijk is dat vooral een probleem als je heel snelle externe ssd’s wilt gebruiken.

©PXimport

De netwerkcontroller is op basis van een chipset van Realtek die zonder problemen door zowel Windows als macOS herkend wordt waardoor je geen extra handelingen hoeft te verrichten om het gehaal aan de praat te krijgen. Onze usb-c-laptops werden netjes opgeladen tijdens het gebruik van het scherm. Iets dat we missen zijn ingebouwde luidsprekers, al is dat op kantoor natuurlijk niet altijd gewenst. 

Een klein minpuntje is dat alle aansluitingen achterop zitten waarmee de usb-poorten vooral geschikt zijn voor apparatuur die altijd op je werkplek is aangesloten zoals je toetsenbord en muis. Voor verwisselbare opslag die je af en toe gebruikt zijn de usb-poorten onhandig geplaatst, dat soort apparaten kun je beter direct op je laptop aansluiten.

Behalve beeldingangen is er ook voorzien in een DisplayPort-uitgang. Hierop kun je een tweede scherm aansluiten waardoor je met één usb-c-kabel twee schermen op je laptop kunt aansluiten. Het hangt van je laptop af of deze functionaliteit ook daadwerkelijk werkt. Er moet ondersteuning zijn voor Multi-Stream Transport (MST).

Testresultaten dockingstation

Het ingebouwde dockingstation is een belangrijk onderdeel van dit scherm. We hebben de prestaties van de ingebouwde mogelijkheden getest in combinatietje met laptops voorzien van een usb-c-aansluiting. De netwerk-adapter is via een usb3.0-hub verbonden met het systeem en haalt onder Windows in een snelheidstest een snelheid van 947 Mbit/s oftewel een keurige gigabitsnelheid. 

In macOS behelst de netwerksnelheid zo’n 670 Mbit/s, dat komt doordat de Realtek-stuurprogramma’s onder macOS sowieso wat minder goed presteren. Onder beide besturingssystemen werkt het verder wel zonder iets te installeren en dat is erg prettig als je meerdere laptops hebt.

©PXimport

Het scherm is achterop ook voorzien van drie usb-poorten waarmee je randapparatuur via het dockingstation met je laptop kunt verbinden. Hierop kun je bijvoorbeeld je toetsenbord en muis aansluiten, maar ook andere usb-apparaten zoals een externe schijf. We hebben de prestaties van de usb-poorten achterop getest in combinatie met een externe ssd en halen dan een keurige snelheid van 458 MB/s.

Wanneer we diezelfde ssd rechtstreeks op het systeem aansluiten, halen we 549 MB/s. Je verliest via de ingebouwde usb-hub dus wel wat snelheid, maar krijgt daar een hoop gemak voor terug. Voor veel randapparatuur zoals een toetsenbord of muis maakt deze wat lagere snelheid bovendien niet uit.

Conclusie

Met Samsungs S27A600UUU brengt Samsung een scherm op de markt dat ideaal is voor kantoren, maar ook bijzonder goed van pas komt in een thuiskantoor. Qua beeldtechnologie is het met een resolute van 2560 x 1440 pixels geen heel opzienbarend scherm, maar het formaat en resolutie voldoen goed voor vrijwel alle (kantoor)taken. Het is het ingebouwde dockingstaton en de uitstekende voet die de S60UA echt een ideaal scherm maken. 

Met slechts één kabel kun je een moderne laptop aansluiten waarna je laptop wordt opgeladen, je randapparatuur kunt verbinden en aangesloten bent op het netwerk. Handig om thuis je eigen pc, eigen laptop en de laptop van je werk moeiteloos te gebruiken. Je betaalt logischerwijs wel wat voor dat gemak, want een qua beeldkwaliteit vergelijkbaar scherm zonder dockingstation heb je voor zo’n 260 euro op je bureau staan. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.