Review: De Super Mario Galaxy Movie is precies wat je ervan verwacht

Om de hierboven genoemde redenen was The Super Mario Bros. Movie natuurlijk een cultureel fenomeen. Kids krijgen een avontuur voorgeschoteld dat elke seconde invult met actie en slapstickhumor, ouders zien één van de meest invloedrijkste gamefranchises ooit tot leven komen. Het bereikt verder nooit het niveau en de diepgang van een gemiddelde Pixar-film, maar wordt gedragen door alle verwijzingen en soms onverwachts lompe actie. Juist de makers van de Minions zijn daar zo goed in.

Zodoende doet The Mario Galaxy Movie eigenlijk overal een schep bovenop. Het universum is immers oneindig. We beginnen bij de kosmische prinses Rosalina (Brie Larson), die elke avond haar aandoenlijke Luna-wezentjes vertelt over de avonturen van twee beroemde loodgieters. Al gauw wordt haar vrede verstoord door Bowser Jr., die uit een bewijsdrang naar zijn vader het universum wil ‘vernietigen’ (verder gaat het plan niet). Vanaf daar is de film eigenlijk één grote achtbaanrit door met name recente Mario-lore en -werelden.

Dat maakt het een typisch vervolg op een succesvolle kinderfilm. Het zou té hard zijn om te zeggen dat de Super Mario Galaxy Movie minder bestaansrecht heeft dan het origineel, maar het voelt wel nog meer als een excuus om zoveel mogelijk van de Mario-games naar het grote doek te brengen. Door die overvloed aan impulsen voelen de plotlijnen ook wat warriger aan.

De animatiefilm besteedt tijd aan de afkomst van Rosalina, de relatie tussen Peach en Mario, de intrede van Yoshi en het herenigen van Bowser en zijn zoon. De film flirt af en toe met een diepere boodschap, zoals de vader-zoonrelatie van de schurken, maar weet dat eigenlijk niet af te ronden. Sterker nog: met name Bowser maakt soms nogal onlogische keuzes omwille van de plot, ondanks een wederom fenomenale rol van Jack Black. De film had wat dat betreft goed gedaan aan iets meer focus.

Goed, je kijkt de Mario-film niet voor diepgaande karakterontwikkeling, maar razendsnelle, komische actie. In die zin zijn er meer hoogtepunten dan in het origineel, en één daarvan is de introductie van Yoshi. De dino is met z’n impulsieve gedrag al een spektakel om naar te kijken, maar het idee dat superster Donald Glover al die geluidjes maakt terwijl het beestje anderen terroriseert met z’n lange tong, maakt het personage nóg beter.

Ook Fox McCloud (Glenn Powell) heeft een verrassend leuke en prominente rol in de film. Uiteraard hadden we liever gezien dat Nintendo het personage op voorhand niet had verklapt, maar ze hadden z’n intrede – een visueel prachtige compilatie van z’n geschiedenis - niet beter kunnen neerzetten. De liefde waarmee het personage in de film is verwerkt duidt op z’n minst op een nieuwe game, en misschien wel op meer.

Het bewijst overigens dat The Super Mario Galaxy Movie ook iets meer durft. Het breidt langzaam uit naar andere Nintendo-franchises, de film is gevatter – met één zeer onverwachte low-res meme op het scherm – en verschillende visuele stijlen die een ode brengen aan Nintendo’s geschiedenis. De film zit weer ramvol met verwijzingen naar bekende Mario-games, gefaalde Nintendo-merken en obscure personages.

Gelukkig laat Illumination Nintendo’s soundtracks ditmaal meer spreken. De gelicenseerde muzieknummers, waar in het eerste deel zowat elke actiescène aan werd opgehangen, zijn ingewisseld voor nog meer variaties op bekende soundtracks. Het duurt even voordat de Mario Galaxy-soundtrack in volle glorie aan bod komt, maar eenmaal ingezet tijdens de finale besef je: dit is toch wel heel bijzonder.

Dat doet de Super Mario Galaxy Movie nog steeds het best: een prachtige weergave van een aantal van de beste games ooit gemaakt. De film is méér, warriger, grappiger en mooier, maar aan het einde van de rit gewoon heel leuk om te kijken. Precies wat je ervan verwacht.

The Super Mario Galaxy Movie draait vanaf 1 april in de bioscoop.