Televisies worden, net zo als heel veel andere apparaten in huis, steeds slimmer. Maar dat betekent niet dat iedereen daar behoefte aan heeft. Sommige mensen zijn op zoek naar een moderne tv zonder al te veel toeters en bellen. Wellicht brengt Google met de ‘domme modus’ voor Google TV, op basis van Android TV, de verlichting voor die groep mensen.

Het is nog even wachten tot we de eerste televisie met de ‘domme modus’ van Google TV op de markt zien verschijnen. Maar wanneer dat gebeurt, dan krijg je als kersverse eigenaar van die tv de keuze of je de tv slim wil maken of dom wil houden. De Basic TV-modus van Google TV stript het besturingssysteem Android TV namelijk van al zijn slimme functies, waardoor je dus een ouderwetse televisie overhoudt die content afspeelt door alleen rekening te houden met gekoppelde apparaten.

Google TV en Android TV

Het is mogelijk een beetje verwarrend, maar Google TV is geen nieuw apparaat of compleet nieuwe software. Je moet dit zien als een softwareschil voor mediaspelers en televisies waar Android TV op aanwezig is. Denk dan bijvoorbeeld aan de schil die je tegenkomt op smartphones van Samsung, Huawei en OnePlus: hoewel de basis van het besturingssysteem hetzelfde is, zijn de mogelijkheden dat vaak niet. Android-apparaten onderling delen daardoor veel van dezelfde (basale) functies, terwijl de uitgebreidere mogelijkheden vaak onderling wel verschillen.

©PXimport

Datzelfde zien we nu gebeuren in televisieland, met de introductie van Google TV. Die softwareschil is, vooralsnog, alleen beschikbaar op de nieuwe Chromecast met Google TV. Officieel is dat product niet in Nederland te koop, maar een snelle zoekopdracht levert al gauw koopmogelijkheden op. Over het algemeen biedt Google TV een aantal slimme functies aan die Android TV zelf nog niet aanbiedt, maar dat is niet waar we het hier over hebben; in tegenstelling zelfs.

Geen slimme functies

De nieuwe ‘domme modus’ zorgt er dus voor dat alle elementen van een smart tv verdwijnen en ruimte maken voor een ouderwets systeem waar je zelf apparaten op moet aansluiten voor het bekijken van content. Tijdens het installeren van een nieuw product met Google TV (in de toekomst worden dit televisies, mediaspelers en mogelijk ook soundbars), krijg je verschillende opties tot je beschikking. Dit zijn vijf kernelementen van het systeem.

Het gaat om de kernelementen apps, contentaanbevelingen, Google Assistent, Live TV en externe inputs (via hdmi, bijvoorbeeld). Wanneer je kiest voor de volledige functionaliteit, dan krijg je toegang tot alle vijf de elementen. Kies je echter voor de basale modus, dan krijg je alleen toegang tot Live TV (wanneer je een antennekabel in de tv steekt) en de externe bronnen. Zelfs de Chromecastoptie werkt niet in deze modus, dus dat is iets wat je even goed moet overwegen.

©PXimport

In de domme modus zie je binnen het hoofdmenu ook weinig opties staan. Waarschijnlijk zie je hier alleen de opties die beschikbaar zijn via hdmi, maar dat is nu nog niet met zekerheid te zeggen. Goed om te weten is dat je achteraf altijd terug kunt keren naar de volledige Google TV-ervaring. Daar bestaat een speciale snelkoppeling voor. Ook is er een prominente knop voor die handeling in het menu opgenomen.

De domme modus is vooral bedoeld voor mensen die (wellicht voor het eerst) een smart tv kopen en niet overladen willen worden met (nieuwe) mogelijkheden. Ook is het zo dat beschikbare software niet voor altijd relevant blijft. En wanneer je lang met je tv doet, dan is het fijn om gewoon bepaalde onderdelen uit te kunnen schakelen wanneer je ze niet gebruikt of niet meer kunt gebruiken. Dat scheelt een hoop gedoe en zo blijft het ook nog eens overzichtelijk allemaal.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.