Sandisk is al 21 jaar actief op de geheugenmarkt. De uitvinder van flashgeheugen heeft nog steeds de nummer één positie in handen als het gaat om verkoop van sd- en compactflash geheugen. Echter, ze willen ook dolgraag een noemenswaardig aandeel in de mp3-speler markt. De nieuwe Sansa Clip+ moet een handje helpen.

De Sansa Clip+ is de opvolger van de Clip. Sandisk heeft bij de overduidelijke facelift meer gedaan dan het veranderen van knopjes. Zo zien we dat het gewicht nu is blijven steken bij 25 gram. En dat terwijl de speler steviger aanvoelt. Tevens treffen we aan de zijkant aan de zijkant een sd-slot aan, wat een slimme verbetering is. Zo is de speler namelijk gemakkelijk te voorzien van extra geheugen. En dat is waar de ‘core business’ van Sandisk nu eenmaal om draait.

De menustructuur van de Clip+ is erg ‘straight forward’. De thuisknop brengt de gebruiker altijd naar het hoofdmenu waar vijf keuzes zijn: Muziek, Slot Radio, Radio, Spraak en Instellingen. Slot Radio is voor sommige gebruikers wellicht nieuw. Met slot Radio koopt de gebruiker 1000 nummers op een mini sd-kaartje. Het enige wat mogelijk is, is een nummer skippen. Terug kan niet. Uiteraard staan op het sd-kaartje diverse muziekgenres. Hoewel de luisteraar veel nieuwe muziek kan ontdekken, weten we niet of we van dit concept echt warm worden. Gelukkig is het geen verplichting gebruik te maken van Slot Radio.

De geluidskwaliteit van de Clip+ is uitstekend. Met name bij de lossless formaten als Flac, speelt de Clip+ de sterren van de hemel. Het is veel beter dan we hadden verwacht van een speler van €65. De meegeleverde hoofdtelefoon is uiteraard geen parel, maar dat is nooit het geval bij spelers in deze prijsklasse. Met een ander, fatsoenlijk setje, is het echt genieten. Opvallend is dat de speler niet heel hard kan. Nu vinden we dat eigenlijk een pluspunt, aangezien het gros van de mp3-spelers onmenselijk en onverantwoordelijk hard kunnen.

PluspuntenMinpuntenConclusie

De Sansa Clip+ is een erg degelijke, goed klinkende mp3-speler met een heldere interface en voldoende functionaliteit. Het mini sd-slot maakt de speler erg interessant voor gebruikers die wellicht in een later stadium meer opslag wensen. Tevens is de tuner een prettig extraatje.Geteste uitvoering4GBAfmetingen55 mm x 35 mm x 15 mm (LxBxD)Gewicht (gr)25Display (inch)1Display (resolutie)-Mogelijkhedenfm-radio
cardreader
Zichtbaar in Windowsschijfletter
Video: Formaten-
Video: OpnemenneeVideo: Overige mogelijkheden-
Muziek: FormatenMP3
WMA
WAV
OGG
FLAC
Muziek: Opnemenmicrofoon
Muziek: TagnavigatiejaMuziek: Overige mogelijkhedenplaylists
pauzeren
spoelen
shuffle
repeat
navigeren tijdens beluisteren
resume-after-suspend
Beeld: Formaten-
Beeld: Overige mogelijkheden-
Accu: Muziek (uur)15Accu: Video (uur)-0Accu: SoortLi-ion (vast)
Equalizer (presets)jaEqualizer (handmatig)jaAfstandsbedieningnee

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.