Photoshop heeft een onlineversie die je zonder installatie in je browser gebruikt. In dit artikel leer je Photoshop Web een beetje kennen. Een mooie aanleiding om de dienst zelf eens te gaan verkennen!

📸 Na het lezen van dit artikel weet je hoe je de online versie van Photoshop (waarvoor je geen software hoeft te installeren!) gebruikt.

Misschien vind je dit artikel ook leuk: Foto's vergroten of verkleinen: met deze gratis tool is het klik, knip, klaar!

Adobe Photoshop kennen we voornamelijk als stand-alone programma. Het vereist installatie en is daarmee fysiek aanwezig op jouw harde schijf. Het voordeel van werken op je Mac of pc is dat alle rekenkracht die jouw computer bezit volop ingezet kan worden om het maximale uit je bewerkingen in Photoshop te halen. Het werken op een vaste pc of laptop is dan ook voor velen van ons een logische keus.

Maar toch zie je dat Photoshop ook steeds meer verschuivingen maakt richting andere platformen Zo is Photoshop beschikbaar op je tablet en zelfs in een express-versie voorhanden op je steeds krachtiger wordende smartphone. Zo zie je dat Photoshop voortdurend in beweging is.

Photoshop in de browser

Een erg grote stap voorwaarts die Adobe onlangs heeft gezet, is de lancering van Photoshop Web. De naam zegt al exact wat het doet: Photoshop gebruiken rechtstreeks in je browser, op welke pc dan ook en waar je maar bent. Hoewel Photoshop Web aanvankelijk slechts summiere functies kende, is het de laatste tijd voorzien van een krachtig instrumentenpakket, waardoor de dienst voor veel gebruikers een perfecte aanvulling kan zijn.

De belangrijkste en bekende Photoshop-instrumenten zijn in de webversie aanwezig. Je kunt zelfs werken met lagen en laagmaskers en gebruikmaken van het maken van verregaande selecties.

Ook is het nu mogelijk geworden om je raw- bestanden online met Camera Raw binnen Photoshop Web te ontwikkelen. Tijd om Photoshop Web verder onder de loep te nemen. Laten we kijken wat we exact nodig hebben, waar we het kunnen vinden en wat we ermee kunnen doen.

Wat heb je nodig voor Photoshop Web?

Dat lijkt een open deur. Voor Photoshop Web heb je een computer nodig met een webbrowser. Maar niet iedere webbrowser wordt ondersteund. Zo kun je bijvoorbeeld Safari op een Mac niet gebruiken. Wil je gebruikmaken van Photoshop Web, zorg dan dat je óf Microsoft Edge of Google Chrome op je computer hebt draaien. Uiteraard moet je computer verbonden zijn met internet. Photoshop Web maakt voortdurend contact met de cloudservers van Adobe om de bewerkingen te kunnen doen en je bestanden in de cloud op te slaan. De juiste browser? Check! Stabiel internet? Check!

Het laatste dat je nodig hebt om je bestanden rechtstreeks in je browser te kunnen bewerken, is een geschikt Creative Cloud-abonnement, waar ook je ‘normale’ Photoshop en/of Lightroom of Lightroom Classic binnen vallen. Heb je ook dat? Dan ben je er echt klaar voor.

Photoshop Web starten

Zoals gezegd, is Photoshop Web onderdeel van een Creative Cloud-abonnement (meer daarover kun je hier nalezen). Zonder zo’n abonnement is de dienst niet te gebruiken. Wil je weten of jij er gebruik van kunt maken? Start dan Creative Cloud en log eventueel in met je gebruikersnaam en je wachtwoord. Als je eenmaal bent ingelogd, klik je linksboven in je scherm op het tabblad Apps. Vervolgens kun je in het paneel links kiezen voor Foto onder de sectie Categorieën.

In het overzicht zie je bovenaan je apps als Photoshop en Lightroom en andere populaire apps die binnen jouw abonnement vallen. Scrol je wat verder naar beneden, dan zul je als jouw abonnement het toestaat, Photoshop zien staan, met daaronder in het klein Web.

Om nu aan de slag te kunnen, klik je op Starten. Je webbrowser zal openen en je komt in het openingsscherm van Photoshop Web. Vanuit daar kun je je eerste stappen zetten in de app. Links in het welkomstscherm zie je ook nog andere cloudgebaseerde webapps, die eventueel voorhanden zijn. Zo zie je in veel gevallen dat ook bijvoorbeeld Lightroom als web-app te gebruiken is. Handig!

Nu je weet of je wel of niet gebruik kunt maken van Photoshop Web, omdat het wel of niet in je gekozen abonnement zit, kun je ook sneller naar de applicatie. In Edge of in Google Chrome open je dan simpelweg de link https://creativecloud.adobe.com/cc/photoshop, log je in en ga je lekker aan de slag!

Functies van Photoshop Web

Photoshop Web vertoont grote overeenkomsten met de desktopversie van Photoshop. Zo kun je bijvoorbeeld je raw-bestanden ontwikkelen, je foto’s bijsnijden, werken in lagen met laagmaskers, effecten toepassen en nog heel veel meer. Uiteraard is het niet zo dat de webversie gelijk staat aan de desktopversie. Sommige functies vereisen nu eenmaal de rekenkracht van je computer, waarmee ze niet geschikt zijn voor online gebruik.

Daarnaast moet gezegd worden dat Photoshop Web nog in de bètafase zit. Dat betekent dat er altijd een slag om de arm is omtrent de werking van sommige functies. Hoewel een bètaversie niet de stabiliteit garandeert van een definitieve versie, hebben wij tijdens het urenlange gebruik geen enkele hapering of tekortkoming bemerkt. We kunnen dus zeggen dat de webversie van Photoshop uiterst goed in elkaar steekt. Het is dusdanig krachtig dat het zelfs nieuwe functies op basis van AI (Artificiële Intelligentie) kan uitvoeren. De verwachting is dat de functionaliteit alleen maar verder zal toenemen.

In de cloud

De webversie van Photoshop is cloudgebaseerd. Zo worden je foto’s straks geüpload naar de servers van Adobe. Ga je veelvuldig gebruik maken van deze dienst en gebruik je de Adobe-cloud ook voor andere doeleinden, let dan even goed op of je voldoende opslagruimte hebt in je cloud-abonnement. Loop je in een verder stadium tegen capaciteitsproblemen aan, dan kun je eventueel je abonnement upgraden.

Nu we weten waar we Photoshop Web kunnen vinden, is het tijd om aan de slag te gaan en te ontdekken welke handige functies zich allemaal in deze krachtige tool hebben gehuisvest. Je zult versteld staan van de uiterst handige mogelijkheden. Welkom bij Adobe Photoshop Web!

Meer leren?

Wil je nog veel meer leren over bewerken in Photoshop? Volg dan de nieuwe Zoom Academy-cursus Photoshop in de Praktijk (2023), of bekijk hieronder de livestream.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.