Je hebt je fietsbroek aan, de schoenen zijn ingeklikt in de pedalen en zelfs de ventilator ben je dit keer niet vergeten aan te zetten. Met andere woorden: je bent klaar voor je indoor fietssessie, maar dan geeft je trainer niet thuis. Wat je ook probeert, de verbinding tussen je computer en fietstrainer komt niet tot stand. We zetten op een rij wat je kunt doen om toch die virtuele kilometers te maken, waarbij we ons concentreren op het virtuele fietsprogramma Zwift.

🚴 In dit artikel bespreken we de volgende problemen en trucs voor het verbinden van je fietstrainer met Zwift: Het verschil tussen ANT+ en Bluetooth | Hoe je je fietstrainer 'wakker maakt' | Tips om de bluetooth-verbinding te verbeteren |Wat een verlengkabel kan doen voor je ANT+ dongel

Als je op zoek bent naar meer informatie over wat indoor fietsen precies is, lees dan ons artikelWat, waarom en hoe: de 10 meestgestelde vragen over indoor fietsen, waarin we informatie geven over de belangrijkste punten.

De verbinding is verbroken

Zoals alle draadloze apparaten zijn ook fietstrainers kwetsbaar voor verbindingsproblemen. Het kan zijn dat je helemaal geen verbinding krijgt of dat de verbinding tijdens het fietsen wegvalt. Lees hier wat je kunt doen om tot een stabiele verbinding te komen.

Bluetooth of ANT+

Voordat je begint met het zoeken van de oorzaak van de verbindingsproblemen, is het goed om te weten hoe de verbinding tussen je fietstrainer en je computer of tablet werkt. Bluetooth en ANT+ zijn twee verschillende draadloze technologieën die gebruikt worden om fietstrainers te verbinden met je smartphone, computer of hartslagmeter. Bluetooth is een standaard die een-op-een verbindingen mogelijk maakt tussen verschillende soorten apparaten. Bluetooth-apparaten worden vaak onzichtbaar als ze gekoppeld zijn, wat betekent dat ze niet met andere apparaten kunnen communiceren. Voor ANT+ maak je gebruik van een dongel die je in je apparaat steekt en via deze dongel komt de verbinding met je fietstrainer tot stand. Vanwege de dongel is ANT+ vooral geschikt als je een computer gebruikt. Bij een tablet of smartphone is bluetooth vaak makkelijker.

🚴 Lees ook: De beste accessoires voor je indoor fietstrainer

Controleer verbinding in Zwift

Om te kijken of je fietstrainer goed verbindt met je computer, kun je het beste naar de software gaan die je gebruikt om virtuele kilometers te maken. Voor dit voorbeeld gebruiken we Zwift, omdat dit het meest wordt gebruikt, maar in bijvoorbeeld Bkool Cycling Simulator of Wahoo X kun je vergelijkbare stappen doorlopen.

In Zwift kun je zien of je fietstrainer gevonden wordt door je computer. Als de trainer niet meteen verschijnt, klik dan op search en selecteer je trainer. Kijk vervolgens of je trainer volledig verbonden is met Zwift. Het kan namelijk zijn dat je trainer wel gevonden wordt, maar je computer het onderdeel dat het aantal omwentelingen meet niet detecteert. Controleer ook of je Zwift naar de juiste verbinding laat zoeken. Zorgt dat je op ANT+ bent ingesteld links bovenin het zoekscherm als je gebruikmaakt van dit verbindingstype en klik anders op bluetooth.

©Zwift

Je fietstrainer uit zijn slaap halen

Net als dat het goed is om zelf een warming-up te doen voor je trainingssessie, heeft de trainer soms ook even de tijd nodig om wakker te worden. Sommige trainers gaan in stand-by als ze even niet gebruikt worden en je kunt zorgen dat ze hier uit komen als je even een paar keer rondtrapt. Mocht je na een tiental omwentelingen nog geen trainer zien verschijnen op je computer, dan is er waarschijnlijk iets anders aan de hand.

Staat je trainer wel aan?

Het klinkt flauw, maar het kan geen kwaad om even te checken of je fietstrainer wel goed in het stopcontact zit. Het kan zijn dat je zelf net tegen de kabel aanstoot waardoor de stekker niet meer goed vast zit en je dus een fietstrainer aan de praat probeert te krijgen zonder netstroom. Check dit dus altijd eerst, want je zult niet de eerste zijn die met een afgekoppelde trainer staat de prutsen (en waarschijnlijk ben je ook niet de laatste).

©Garmin

Bluetooth-problemen oplossen

Als je gebruikmaakt van bluetooth om je trainer met je apparaat te verbinden, check dan net als met je trainer of bluetooth wel aanstaan op je apparaat. Als je trainer vervolgens alsnog niet gevonden wordt of de verbinding instabiel is, kijk dan of er andere apparaten in de buurt zijn. Deze kunnen de verbinding namelijk verstoren. Leg bijvoorbeeld je telefoon in een andere kamer en kijk of de verbinding dan wel goed is. Ook kan het helpen om andere programma’s op je computer uit te zetten, zodat ze je trainingsprogramma niet verstoren.

Verbindingsproblemen met ANT+

In tegenstelling tot Bluetooth zal ANT+ minder zelf beïnvloed worden door andere apparaten, al zijn verstoringen niet onmogelijk. Toch is het beter om te beginnen met wat andere zaken te controleren als de verbinding niet stabiel is. Bij ANT+ is het belangrijk dat de afstand tussen de dongel en de fietstrainer niet te groot is. Zeker als je verbinding met enige regelmaat wegvalt is dit vaak de oorzaak. Mocht je de computer en daarmee de dongel niet dichter bij de trainer kunnen plaatsten, koop dan een verlengkabel, zodat je de ANT+ dongel dichterbij de fietstrainer kun leggen. Mocht de verbinding slecht blijven, probeer dan een andere usb-poort. Daarnaast kan het ook hier weer helpen om andere programma’s af te sluiten op je computer.

Zet alles een keer aan en uit

Mocht je opeens geen verbinding meer krijgen tussen je trainer en laptop, dan kan het geen kwaad om alles een keer opnieuw op te starten. Haal je trainer van de stroom en plug hem opnieuw in. Start ook je pc opnieuw op en begin het koppelproces van voor af aan. Het kan goed zijn dat een herstart van de hardware ervoor zorgt dat de apparatuur elkaar wel weet te vinden.

Is je trainer compatibel?

Mocht een herstart, langere kabel of het wegleggen van andere draadloze apparaten niet helpen, dan is er mogelijk een groter probleem. Mocht je trainer vanaf het eerste moment niet willen verbinden met je computer of tablet, dan heb je misschien een trainer die niet compatibel is met het programma of verbindingsprotocol dat je gebruikt. Controleer bij de fabrikant welke programma’s en verbindingsmethoden je kunt gebruiken.

🚴 Ook interessant: Hier moet je op letten bij het kiezen van een indoor fietstrainer

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.