De terugkeer van het startmenu is één van de belangrijkste veranderingen in Windows 10, en ja, het is een verademing om het eindelijk weer te kunnen gebruiken. We zullen proberen niet te veel gal te spuwen op de verguisde Metro-interface van Windows 8, maar te kijken naar de voor- en nadelen van het startmenu. Werkt dat in de praktijk nou prettig?

1. Inleiding

2. Het uiterlijk

3. Dagelijks gebruik

4. Het vernieuwde startmenu

5. Virtuele bureaubladen

6. Standaard-apps

7. Edge

8. Cortana

9. Store10. Conclusie

We hebben een ander artikel waarin we tot in de kleinste details ingaan op het nieuwe startmenu. Je kunt er hier alles over lezen.

Vertrouwde plek

Het nieuwe startmenu zit weer lekker op zijn oude plaats, linksonder in de hoek. Het is ook op te roepen met de Windows-toets.
 

Beste van beide werelden

Het startmenu in Windows 10 heeft in de praktijk het meest weg van het écht klassieke menu uit Windows 7, maar leent ook de goede elementen uit de Metro-UI uit Windows 8. Dat laatste zie je terug in de grote blokken aan de rechterkant, de zogeheten 'interactieve tegels'. Hoewel die in het startscherm van Windows 8 nogal intimiderend konden overkomen, worden ze in dit startmenu met mate gebruikt.
 

Tegels

Je kunt in principe ieder programma als tegel aan het startmenu vastmaken, maar alleen sommige tegels hebben een 'live'-functie waarmee ze interactief worden. Aanvankelijk zijn dat alleen nog maar de standaard Windows-apps, zoals Mail, Agenda, of Foto's.

©CIDimport

Live-informatie

Die geven informatie zoals hoeveel ongelezen emails je nog hebt, welke agenda-afspraak je nu hebt, of een dia-show met je meest recente foto's. In de toekomst moeten ook ontwikkelaars hun eigen live-tegels kunnen maken, zodat je bijvoorbeeld een Facebook-tegel krijgt waarmee je kunt zien hoeveel likes je nieuwste foto heeft gekregen.

Die live-functies zijn handig, al zien ze er soms wat opdringerig uit. Als je veel live-tegels tegelijk hebt aan staan, dan beweegt alles van hot naar her, verandert alles van kleur en wordt het soms even te veel. Handig is wel dat je alle apps handmatig kunt aanpassen op grootte of ze juist helemaal kan verwijderen, want grote kans dat je de 'Geldzaken'-tegel helemaal niet hoeft te zien.

Lijst

Aan de linkerkant van het startmenu vind je een lijstje met programma's. Standaard zie je er een lijst met je meest-gebruikte programma's. Die zijn niet te veranderen - Windows maakt ze uit zichzelf voor je aan. Wel is het mogelijk met je rechtermuisknop op een programma te klikken en te kiezen om het niet in de lijst weer te geven. Er komt dan altijd een ander programma voor in de plaats.

Meest gebruikt

De lijst bestaat standaard uit 6 programma's, en werkt niet altijd even goed. De 'People'-app heb ik bijvoorbeeld hooguit één keer aangeklikt, maar toch is het nu blijkbaar mijn 'favoriete app'. Ook lijkt 'meest gebruikt' een relatieve term omdat ik heus niet zo vaak het Kladblok open. Dat heb ik toevallig de afgelopen week een paar achter elkaar gedaan, en voìla, daar staat het in mijn lijst.

Favorieten

Je hebt uiteraard heel veel meer aan een lijst met alle apps, die je met de gelijknamige knop onderaan kunt oproepen. In de praktijk zul je deze lijst misschien wel vaker willen gebruiken dan de 'Favorieten', maar daarvoor is helaas geen optie. Je moet deze lijst dus handmatig aanklikken.

Verwarrend alfabet

In de lijst met 'Alle apps' staan je programma's in alfabetische volgorde geordend. Let daarbij op dat sommige belangrijke programma's hier weer niet in één keer te vinden zijn, want neem een klein programma als Paint, of de Opdrachtprompt, en je zoekt je suf. In de praktijk vind je die programma's onder het subkopje 'Accessoires', maar dat moet je maar net weten. Het is jammer dat het niet mogelijk is die programma's in de algemene lijst weer te geven, al heb je wel voor ieder programma de optie om het als tegel vast te maken aan de rechterkant van het startmenu.

©CIDimport

Alles-veranderende zoekfunctie

Maar eigenlijk maakt het zoeken naar die apps niet zo uit, want de verademing van het startmenu ziet 'em in de zoekfunctie, een onmisbare en alles-veranderende optie waarbij je alleen maar hoeft te typen om een programma te vinden.

Toch werkt ook die zoekfunctie nog niet perfect. Soms gaat de zoekfunctie alleen op zoek naar je documenten, maar niet naar programma's. Maar waarschijnlijk is ook dat één van die kinderziektes die nog uit het OS worden gehaald.

Hub

Het startmenu is ook in andere opzichten de centrale hub van je computer, want naast programma's opstarten kun je er nog veel meer mee. Je kunt er bijvoorbeeld direct naar je Verkenner, waarmee je gelijk ook mappen als Mijn Afbeeldingen kunt openen. Ook is het mogelijk er de 'Instellingen' mee te openen - of het Configuratiescherm, als je goed kunt zoeken. Uiteraard is dit ook weer de plaats waar je je computer kunt afsluiten of opnieuw op kunt starten, en je kunt er afmelden met je ene account en aanmelden met het andere.

©CIDimport

Conclusie: Eindelijk.

Het startmenu is een verademing, en één van de belangrijkste features van Windows 10 waar we heel erg enthousiast van worden. Alles eraan klopt weer, het is duidelijk weergegeven en uitgebreid aan te passen, en dat maakt het startmenu de centrale hub van Windows 10 van waaruit je alles kunt regelen. Het is zonder twijfel het grootste pluspunt van het besturingssysteem - al zitten er nog een paar kleine kinderziektes in.

<- Vorige: Het dagelijks gebruikVolgende: Virtuele bureaubladen en taakweergave ->

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.