Het is moeilijk te geloven dat we al halverwege 2014 zijn. Zes maanden geleden keken we nog uit naar Titanfall en Watch Dogs. Een spel als Wolfenstein: The New Order was nog nauwelijks bekend bij de meeste mensen. En het kwijlen begon bij veel gamers direct zodra er geruchten rond Fallout 4 opdoken.

En moet je nu eens kijken. We zijn de Xbox One en PlayStation 4 'current gen' gaan noemen in plaats van 'next gen', de pc port van Dark Souls II was verrassend solide, en... tja, we wachten nog steeds op Fallout 4.

Het is zomer, en dat betekent dat het tijd is om verkoeling op te zoeken, de zonneschijn buiten te negeren, en wat spelletjes te spelen. Op zoek naar suggesties? Dit zijn de beste pc games die tot nog toe dit jaar zijn uitgebracht.

Wolfenstein: The New Order

Deze kwam uit het niets. Toen ik Wolfenstein zag op PAX in 2013, dacht ik dat het er in het beste geval middelmatig uitzag. Maar ik had geen idee dat het één van de beste 'schlock' verhalen zou bieden die ik in jaren in een shooter gespeeld heb, gecombineerd met een verrassend diepe emotionele kern.

Het speelt heel anders dan de oude Wolfenstein, maar misschien is dat juist goed - dit is de beste Wolfenstein in jaren. Dit is waarschijnlijk te danken aan de ontwikkelaars bij MachineGames, wat is opgericht door ex-Starbreeze (Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay) werknemers.

©PXimport

Wolfenstein: The New Order

SCORE: 4,5/5

Transistor

Transistor, het tweede spel van Supergiant Games, heeft niet dezelfde stevige identiteit als zijn voorganger Bastion, maar toch was ik dol op dit kleine en subtiele indie spel. De soundtrack van Darren Korb is prachtig, en de grafische stijl is fenomenaal. Ik denk dat ik tijdens het spelen van Transistor meer screenshots genomen heb dan van enig ander spel dit jaar.

Je speelt als Red, een zangeres wier stem gestolen is, terwijl ze vecht tegen de corrupte invloed van The Process - een virus, of misschien een onbezonnen computerprogramma dat haar hele wereld dreigt uit te roeien. Het is een prachtig, zij het ingetogen, verhaal dat gekoppeld is aan geweldige art en muziek. Transistor is echt een compleet pakket - je ervaart het echt tijdens het spelen.

©PXimport

Transistor

SCORE: 4,5/5

Dark Souls II

Het is duivels moeilijk en ronduit een bestraffing. Met andere woorden, nog meer Dark Souls, en dat is precies wat de fans van de hels moeilijke actie RPG wilden.

From Software verdient ook een pluim omdat het bedrijf deze keer een goede pc port heeft uitgebracht. Er waren een aantal problemen met de pc port van de originele Dark Souls, maar Dark Souls II werkt zo soepel dat je zou denken dat het door een pc ontwikkelaar gemaakt is. Het is zo moeilijk dat je in razernij je controller zult wegsmijten, maar toch zul je van elke minuut van Dark Souls II genieten.

©PXimport

Dark Souls II

SCORE: 4,5/5

Valiant Hearts: The Great War

De Eerste Wereldoorlog is een relatief onontgonnen gebied in games, en terecht: Het conflict zit vol met morele ambiguïteit, en een loopgravenoorlog biedt minder kansen op heldendaden dan een gehaktmolen vol met gifgas. De Eerste Wereldoorlog was gewoon troosteloos.

Valiant Hearts legt deze gevoelens vast in een tweedimensionaal puzzelspel, prachtig geanimeerd (dankzij het UbiArt Framework van Ubisoft) en deprimerend grimmig. Hoewel het soms cartoonachtig is, gaat het spel geen moeilijke onderwerpen uit de weg, zoals het grootschalige gebruik van chemische wapens en willekeurig schieten. Het wordt allemaal bijeengehouden door een sensationeel verhaal dat je diep zal raken. Oh. en er is een hond.

©PXimport

Valiant Hearts: The Great War

SCORE: 4,5/5

Titanfall

Okay, deze FPS was niet helemaal wat ervan verwacht werd. Het heeft niet de doodsteek voor Call of Duty betekend, en de 'campagne' was eigenlijk een verwrongen hoorspel.

Hoe dan ook, ik heb flink plezier gehad met Titanfall. Hoewel first-person platforming vaak een hele klus is, is het bewegingssysteem van Titanfall zo soepel en verfijnd dat manoeuvres voor iedereen gemakkelijk te doen zijn. De algemene vuurgevechten en het gebruik van mechs verdient ook veel lof.

Ja, Titanfall is een verdomd leuk spel, en als ik over iets moet klagen zou ik zeggen dat het te kort is - je komt snel door de 'unlocks' heen, wat in principe betekent dat het spel afgelopen is. Laten we hopen dat Titanfall 2 wat meer body heeft.

©PXimport

Titanfall

SCORE: 4/5

Metal Gear Rising: Revengeance

Het duurde ongeveer een jaar tot Metal Gear Rising: Revengeance op de pc verscheen, maar het was het wachten waard. In dit Japanse actiespel ben je een ninja cyborg die zich kleedt in een mariachi kostuum en een 60 meter hoge robot in stukken hakt met een zwaard. En er vervolgens een achterwaartse salto vanaf doet.

Het is absoluut gestoord, tegelijkertijd zowel een legitiem onderdeel van de Metal Gear franchise, en een knipoog naar alles waar de serie voor staat. Combineer die gekheid met een veeleisend actiespel, waarbij zelfs op de gemakkelijkere niveaus je goede reflexen nodig hebt.

©PXimport

Metal Gear Rising: Revengeance

SCORE: 4/5

Shadowrun: Dragonfall

Heb je afgelopen zomer Shadowrun Returns, de via Kickstarter gefinancierde cyberpunk CRPG van legende Jordan Weissman,, gespeeld en gedacht "Dit is bijna precies wat ik zoek, maar het voelt op bepaalde gebieden wat dunnetjes en onderontwikkeld aan"? Dan moet je echt Dragonfall spelen.

Dragonfall is nog steeds niet perfect, maar deze uitbreiding van tien tot vijftien uur is wat minder lineair, wat beter geschreven, en wat beter gebalanceerd dan de oorspronkelijke campagne. Je metgezellen hebben allemaal hun eigen persoonlijkheid, en de opdrachten zijn op hun best moreel dubbelzinnig. Het is bijna jammer dat dit niet de originele campagne was die met Shadowrun Returns werd meegeleverd.

©PXimport

Shadowrun: Dragonfall

SCORE: 4,5/5

Goat Simulator

De ontwikkelaars zelf noemen het "een klein, kapot, en dom spel", maar Goat Simulator is geweldig om een middag eens goed te lachen. Het was oorspronkelijk een kleine demo die gebouwd was voor een jamsessie van spelontwikkelaars, maar het internet eiste meer. En dus werd Goat Simulator als een echt spel uitgebracht.

Stap in het leven van een gewone, alledaagse geit terwijl je ramen breekt, aangereden wordt, op trampolines springt, demonstranten aanvalt, ontvoerd wordt door aliens, en meer - zo ontzettend veel meer. Bovendien hebben de ontwikkelaars na de release multiplayer aan het spel toegevoegd. Stel je voor hoeveel belachelijke ravage je met twee geiten kunt aanrichten!

©PXimport

Goat Simulator

SCORE: 4/5

Age of Wonders III

Er zijn al twee 4X strategiespellen met een fantasy-thema uitgebracht in de eerste helft van 2014 - Age of Wonders III en Warlock II. Age of Wonders III vertelt een serieus verhaal van verraad en lotsbestemming, terwijl Warlock II wat humoristischer is. Age of Wonders III heeft een steile leercurve, maar biedt over het algemeen een diepere ervaring, terwijl Warlock II wat gebruikersvriendelijker is.

Het is aan jou welke je kiest. Of als je dol op 4X games bent, neem ze dan allebei. Het zijn allebei goede strategiespellen - alleen met een verschillende benadering.

©PXimport

Age of Wonders III

SCORE: 3,5/5

Tropico 5

Heers over je Caribische eiland als dictator met een ijzeren vuist of een progressieve leider met een bloedend hart - het maakt niet uit, zolang je de boel maar onder controle houdt.

De manier waarop Tropico 5 de vooruitgang van steden uit de koloniale tijd tot moderne toeristische trekpleisters neerzet is goed gerealiseerd en voegt een extra laag van complexiteit toe aan deze stedenbouwer. Ik hoop dat Tropico 6 uitgebreidere veranderingen zal brengen, maar Tropico 5 is een leuk spel om de tijd mee te doden - vooral als je de serie nog nooit gespeeld hebt.

©PXimport

Tropico 5

SCORE: 4/5

South Park: The Stick of Truth

Het is kleiner en geringer dan wat mensen normaal gesproken verwachten van een Obsidian RPG, maar South Park: The Stick of Truth is een traktatie voor fans van de TV-serie - het spel is er enorm goed in geslaagd om de look en het gevoel van South Park vast te leggen. De grappen zijn niet altijd even goed, en het spel duurt een paar uur langer dan waarschijnlijk noodzakelijk is, maar Stick of Truth is toch een luchtige reis langs nazi's en foetussen en Canadezen. Met andere woorden, perfect om een aantal zomerdagen mee te vullen.

©PXimport

South Park: The Stick of Truth

SCORE: 3,5/5

Diablo III: Reaper of Souls

Het is een uitbreiding, niet een volledig spel, maar Diablo III: Reaper of Souls verdient een speciale vermelding omdat het iets gered heeft uit het brandende wrak van Diablo III en het vervangen heeft door een leuk, verslavend loot-spel. Het zal de pijn van Diablo II fans niet verzachten, maar voor ieder ander is Reaper of Souls een goedmakertje voor de zonden van Diablo III.

©PXimport

Diablo III: Reaper of Souls

SCORE: 4/5

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.