Microsoft heeft inmiddels een breed scala aan Surface-apparaten. De Surface Laptop Go is de meest recente toevoeging aan de lijn en is bedoeld als een instapper die te koop is vanaf 629 euro. Hoe bevalt de goedkoopste laptop die Microsoft aanbiedt?

De Microsoft Surface Laptop Go is dus vanaf 629 euro verkrijgbaar. Over die prijs later meer, want de laptop is al snel een stuk duurder. Aan de laptop zelf zie je niet per se dat het een instapper is. Sterker nog, dit is een compacte en lichte laptop in een formaatje dat je niet vaak ziet. Met een gewicht van 1,1 kilogram is het een laptop die je altijd bij je kunt hebben Ten opzichte van duurdere Surface-laptops valt op dat niet het hele apparaat van metaal gemaakt is. De schermdeksel en het gedeelte rondom het toetsenbord zijn van aluminium, de behuizing zelf is van een met glasvezel versterkte kunststof. Wat mij betreft geen nadeel, het gebruikte kunststof voelt prettig aan en is stevig. Voor een laptop van zo’n 600 euro is de bouwkwaliteit echt uitstekend. Kortom, qua formaat en bouwkwaliteit is dit een fijn apparaat.

©PXimport

©PXimport

Wat betreft de aansluitingen valt op dat je alleen het hoognodige krijgt. De laptop bevat één keer usb-a, één keer usb-c en een 3,5mm-hoofdtelefoonaansluiting. Die twee usb-poorten zitten beide aan de linkerkant. Opladen gaat via een aparte Surface-laadaansluiting, maar opladen via usb-c wordt ook ondersteund. Ik had liever een extra usb-c-poort in de plaats van de Surface-aansluiting gezien. De usb-c-poort is behalve voor laden ook geschikt voor video-uitvoer.

Windows draait op deze laptop standaard in de S-modus waarbij alleen software vanuit de ingebouwde appstore kan worden geïnstalleerd. Met een paar klikken activeer je echter de normale variant van Windows 10 waarna je geen beperkingen meer hebt.

©CIDimport

©CIDimport

Uitstekende touchpad

De touchpad is simpelweg uitstekend en werkt opvallend soepel. Uiteraard gaat het om een precisie-touchpad die alle multitouch-mogelijkheden van Windows 10 ondersteunt. Maar zelfs vergeleken met andere preciesie-touchpads is dit een uitzonderlijk goed exemplaar. Het toetsenbord lijkt in eerste instantie ook prima. De toetsen tikken lekker en het geheel voelt degelijk aan. Ik kon alleen geen instellingen voor toetsverlichting vinden. Niet zo gek: de Surface Laptop Go blijkt geen toetsverlichting te hebben. Dat is niet zo erg voor een absolute instaplaptop, maar dat is de Surface Laptop Go wat mij betreft niet.

In de aan/uit-schakelaar heeft Microsoft een vingerafdrukscanner verwerkt waarmee je kunt inloggen op Windows. Die vingerafdrukscanner is aanwezig op het testmodel, maar ontbreekt op de goedkoopste uitvoering. Inloggen met gezichtsherkenning ontbreekt overigens altijd.

©CIDimport

Opvallend scherm

Microsoft heeft in meerdere opzichten gekozen voor een opvallend scherm in de Surface Laptop Go. Het eerste dat opvalt is de beeldverhouding van 3:2, een beeldverhouding die Microsoft ook op andere Surface-producten gebruikt. Op zich niet verkeerd, want er past in de hoogte daardoor meer informatie op het scherm als in de gebruikelijke 16:9-verhouding. In het geval van de Surface Go is dat echter niet helemaal het geval, want de schermresolutie is slechts 1536 x 1024 pixels, oftewel een stuk lager dan Full HD dat tegenwoordig toch wel het minimale is dat je zou verwachten. Ter vergelijking: Microsofts eigen goedkopere Surface Go 2 die voorzien is van een fysiek kleiner scherm heeft een schermresolutie van 1920 x 1280 pixels. Dat had wat mij betreft ook de resolutie voor dit scherm moeten zijn. Het kan wat mij betreft qua scherpte net op dit 12,4inch-formaat, maar het is wel zichtbaar dat het geen Full HD is. Dat wordt door Microsoft ook nog eens extra benadrukt, want er is vreemd genoeg gekozen voor afgeronde beeldhoeken.

De afgeronde hoeken laten de relatief lage resolutie van het scherm ook extra duidelijk zien. Het is mij niet helemaal duidelijk waarom Microsoft dit gedaan heeft. Andere Surface-producten hebben dit niet en Windows 10 heeft verder vooral een rechthoekige vormgeving. Qua beeldeigenschappen is het op de resolutie na wel een goed scherm. Het scherm is glanzend afgewerkt omdat het om een aanraakscherm gaat. Dat aanraken werkt prima, er is in tegenstelling tot andere Surface-apparaten echter geen ondersteuning voor een actieve stylus.

Boven het scherm heeft Microsoft een webcam geplaatst. Die ondersteunt zoals gezegd geen gezichtsherkenning en is qua beeldkwaliteit ook niet veel bijzonders.

©CIDimport

Prestaties

Alle uitvoeringen van de Surface Laptop Go bevatten dezelfde Intel Core i5-1035G1, een quadcore chip met ondersteuning voor acht threads. Hoewel er inmiddels snellere processors op de markt zijn, voldoet deze chip prima voor doorsnee kantoortaken. In PCMark 10 scoort de laptop 3356 punten, een heel vlotte laptop is het dan weer niet. Die score is bovendien in combinatie met een echte ssd, vermoedelijk scoort de instapvariant met eMMC-opslag nog wat minder. De ssd in de testuitvoering is een nvme-exemplaar van SK Hynix met een lees- en schrijfsnelheid van 1801,05 en 730,80 MB/s.

De accu heeft een capaciteit van 39 Wh die volgens Microsoft zo’n 13 uur meegaat. Dat is wel erg optimistisch. In de PCMark 10 Modern Office accutest zet deze laptop een werktijd van 10 uur en 13 minuten neer. Bij gebruik in de praktijk met typische kantoortaken en surfen is de accuduur ongeveer acht uur.

Al snel te duur

Zoals je kon lezen heeft de Surface Laptop Go wat puntjes die je alleen bij een echte instaplaptop verwacht zoals het ontbreken van toetsverlichting en een relatief lage schermresolutie. De Surface Laptop is dan ook te koop vanaf 629 euro, maar dat is een configuratie met slechts 4 gigabyte RAM en 64 GB eMMC-opslag. Een dergelijk lage opslagcapaciteit houdt niet over voor Windows 10. Omdat ik het 64GB-model niet getest heb, kan ik niet met zekerheid zeggen hoeveel opslagruimte er op dat model vrij is. Op de geteste uitvoering neemt de standaardinstallatie van Windows 10 in ieder geval al 41 GB in. Voor een configuratie met 8 GB RAM en een echte ssd van 128 GB betaal je minimaal 799 euro. De uitvoering die ik getest heb, is de duurste consumentenuitvoering met 8 GB RAM en een 256 GB ssd waar Microsoft 999 euro voor vraagt. En dat is niet eens de duurste Surface Laptop Go, want er is bijvoorbeeld ook een zakelijk model met 16 GB ram en een 256 GB ssd voor 1349 euro.

Deze configuraties verschillen enkel in de hoeveelheid werkgeheugen en opslag. Daarnaast ontbreekt zoals gezegd de vingerafdrukscanner in de goedkoopste uitvoering. Het ontbreken van toetsverlichting en de relatief lage schermresolutie geldt echter ook voor de duurste uitvoering van 1349 euro of de door mij geteste uitvoering van 999 euro. In die gevallen kun je moeilijk nog van een instaplaptop spreken.

De goedkoopste configuratie van de Surface Latpop Go kun je nog net een instapper noemen. Dat instapmodel lijkt gezien de geringe hoeveelheid werkgeheugen en opslag vooral geschikt voor heel simpele taken en het voornamelijk gebruiken van clouddienten. Die goedkoopste versie zou je als een tegenhanger van een luxere Chromebook kunnen beschouwen. Voor die toepassing is 629 euro al best prijzig, maar op zich nog te verdedigen als je echt op zoek bent naar een stevige en lichte laptop. De andere uitvoeringen zijn wat mij betreft echter te duur voor de eigenschappen die je in handen krijgt. Het zou realistischer zijn als alle uitvoeringen zo’n 150 euro minder zouden kosten.

Conclusie

De Surface Laptop Go is een laptop met twee gezichten. De Go heeft een hoop eigenschappen die het een erg prettig apparaat maken in het dagelijks gebruik. De laptop is licht, compact en stevig vormgegeven. Het toetsenbord tikt prettig en de touchpad is zelfs uitstekend. Gezien de toevoeging Go lijkt Microsoft deze Surface Laptop als een echte instapper ontworpen te hebben, iets waar ook bijvoorbeeld het ontbreken van toetsverlichting op wijst. Als instapper die je als een wat prijzig alternatief voor de wat betere Chromebook kunt beschouwen krijg je met de goedkoopste configuratie wellicht een leuk apparaat in handen als je hem op dezelfde manier als een Chromebook gebruikt.

Ben je echter een wat serieuzere gebruiker en dat ben je eigenlijk al best snel als je een paar programma’s wil installeren, dan heb je alleen al om de hoeveelheid opslag al snel behoefte aan één van de duurdere varianten. Dan wordt het een wat lastiger verhaal. Voor de prijs die Microsoft dan vraagt, verwacht ik meer dan wat ik in handen kreeg. Een schermresolutie lager dan Full HD verwacht ik bijvoorbeeld niet en ook het ontbreken van toetsverlichting valt op. Voor een budgetlaptop is de Surface Laptop Go kortom al snel te duur. Jammer, want slecht is het zeker niet en de goede eigenschappen zoals de compacte en stevige vormgeving maken het wel een heel leuke laptop.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.