Er verschijnen steeds meer laptops met een AMD-processor op de markt. Niet alleen gaminglaptops, maar er zijn ook betaalbare modellen voor alledaags gebruik. De Huawei MateBook D 15 is zo'n laptop. Wij hebben hem getest.

Net als de vorige twee Huawei-laptops die we getest hebben is de behuizing van de Huawei MateBook D 15 prima voor elkaar. De laptop is vervaardigd uit aluminium dat een mooie grijze tint heeft meegekregen. Prettig, want deze MateBook D 15 is een flink stuk goedkoper als bijvoorbeeld de MateBook 13. Met een gewicht van 1,52 kilo is de laptop voor een 15inch-model ook nog een prettig draagbaar. Huawei is nog al eens in het nieuws als gevolg van het handelsconflict tussen de VS en China. Zo zijn Huaweis nieuwste smartphones niet meer voorzien van de Play Store. Op laptopgebied is het gelukkig rustiger, op deze laptop staat gewoon Windows 10 zonder enige beperkingen.

Qua aansluitingen lijkt de MateBook D 15 met een hdmi-aansluiting, usb-c-poort en drie usb-poorten rijk bedeelt. Helaas zijn twee van de drie usb-poorten slechts usb2.0-poorten. Prima voor een muis of toetsenbord, maar niet helemaal wat we in 2020 verwachten. Alleen de andere is een usb3.0-poort. Opladen gaat zoals we van een moderne laptop verwachten via usb-c. Helaas ondersteunt de usb-c-poort geen video-uitvoer, waardoor de hdmi-aansluiting de enige vorm van video-uitvoer is.

©PXimport

Om het nog even over het uiterlijk te hebben: normaal peuter je stickers met logo’s van bijvoorbeeld processorfabrikanten van je nieuwe laptop af zonder hier over na te denken. Op de palm van de laptop zit naast de sticker van AMD een sticker van Huawei zelf. In de verpakking vind je een waarschuwing om deze sticker vooral niet te verwijderen. Het is namelijk niet zomaar een sticker, maar een nfc-tag die gebruikt wordt door Huawei Share. Dit is een app op Huaweis eigen telefoons waarmee je direct bestanden kunt delen tussen Huawei-apparaten. Ben je niet van plan dit te gebruiken, dan kun je de lelijke sticker gerust verwijderen. Handige functionaliteit wellicht, maar Huawei kan de nfc-tag beter ergens in de laptop verstoppen.

©PXimport

Goede prestaties

AMD is sinds de derde generatie Ryzen-processors echt een geduchte concurrent van Intel geworden, ook op mobiel vlak. Vandaar dat er steeds meer op AMD gebaseerde laptops op de markt verschijnen. De Huawei MateBook D 15 is opgetrokken rondom een AMD Ryzen 3500U, een quadcoreprocessor die de concurrentie aan moet gaan met Core i5-processors van Intel. En dat lukt erg goed. In PCMark 10 scoort de laptop 3748 punten terwijl Digital Content Creation op 3416 punten komt. Dat gewoon nette scores. Daarbij is de geïntegreerde grafische chip ook nog eens sneller dan wat Intel biedt. Het is natuurlijk geen gamingmonster, maar oudere spellen moet je prima in 1080p kunnen spelen. De laptop is voorzien van 8 GB ram, dat helaas niet uitbreidbaar is. Opvallend goed is ook de gebruikte nvme-ssd van Samsung die met 3557 en 1678 MB/s prima lees- en schrijfsnelheden neerzet. De wifi-chip is een Realtek 822CE met een 2x2 ac-verbinding, voor nu is het ontbreken van wifi 6 een begrijpelijke keuze. De batterijduur is zo’n 8 uur bij normaal kantoorwerk.

Onhandige camera

Deze MateBook D15 is voorzien van de pop-up-camera die we eerder in de MateBook X Pro zagen. Deze camera is verwerkt in een valse toets in de rij met functietoetsen. Je drukt op deze toets, waarna de camera openklapt. Een groot voordeel van deze webcam is dat je zeker weet dat je niet bespioneerd wordt als deze is ingeklapt. De camera kan overigens wel aanstaan als deze is ingeklapt, iets dat ik met een zaklamp heb gecontroleerd. Qua privacy is er toch iets voor te zeggen, daar staat tegenover dat de beeldhoek zeker als je de laptop op schoot hebt, bijzonder onhandig is. Je gezicht is dan regelmatig helemaal niet in beeld en je gesprekspartner zal hooguit je kin in beeld zien. Onhandig, zeker nu de webcam belangrijker is dan ooit. Met je laptop op een bureau ben je beter zichtbaar, maar je kunt de camera qua hoek niet verstellen. Kortom, de webcam op de traditionele plaats bovenin beeld is veel handiger.

©PXimport

Geen toetsverlichting

Het toetsenbord tikt op zich best fijn, maar de toetsen zijn van een goedkoop voelend ruw plastic gemaakt. Erger is dat de toetsen niet verlicht zijn, functionaliteit die ik gezien het fraaie uiterlijk van de laptop wel verwacht had. De touchpad voelt wat stroef aan, maar werkt wel goed en is een precisie-touchpad waardoor multitouch-gebaren optimaal door Windows ondersteund worden. Waar de luxe van verlichting mist, is de aan/uit-schakelaar weer voorzien van een vingerafdrukscanner. Deze scanner werkt uitstekend waardoor je razendsnel in kunt loggen als je dat wilt.

Het scherm is een 15,6 inch ips-paneel met een resolutie van 1920 x 1080 pixels dat voorzien si van een matte coating. De basis voor een prettige werkervaring is dus zeker aanwezig en in de praktijk is het scherm best oké. De inkijkhoek is prima en ook de helderheid voldoet. Een groot minpunt is dat de kleurtemperatuur niet goed is afgeregeld, het is met het blote oog goed zichtbaar dat de kleuren aan de koele (blauwe) kant zijn.

©PXimport

Conclusie

AMD speelt weer mee: ondanks dat niet AMD’s nieuwste laptopprocessor presteert de Ryzen 5 3500U bijzonder goed. Huawei heeft de processor bovendien samen met een uitstekende ssd in een fraaie behuizing verpakt. Helaas kent de op zich prima laptop wel een paar minpuntjes. De belangrijkste is de onhandige webcam. Tot voorkort vaak een bijzaak, maar de webcam is momenteel belangrijker dan ooit. De enige ‘luxe’ die we echt missen is een verlicht toetsenbord, iets dat extra opvalt omdat een vingerafdrukscanner wel aanwezig is. Al met al is deze laptop voor wat hij kost wel een goede deal.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.