Er verschijnen steeds meer laptops met een AMD-processor op de markt. Niet alleen gaminglaptops, maar er zijn ook betaalbare modellen voor alledaags gebruik. De Huawei MateBook D 15 is zo'n laptop. Wij hebben hem getest.

Net als de vorige twee Huawei-laptops die we getest hebben is de behuizing van de Huawei MateBook D 15 prima voor elkaar. De laptop is vervaardigd uit aluminium dat een mooie grijze tint heeft meegekregen. Prettig, want deze MateBook D 15 is een flink stuk goedkoper als bijvoorbeeld de MateBook 13. Met een gewicht van 1,52 kilo is de laptop voor een 15inch-model ook nog een prettig draagbaar. Huawei is nog al eens in het nieuws als gevolg van het handelsconflict tussen de VS en China. Zo zijn Huaweis nieuwste smartphones niet meer voorzien van de Play Store. Op laptopgebied is het gelukkig rustiger, op deze laptop staat gewoon Windows 10 zonder enige beperkingen.

Qua aansluitingen lijkt de MateBook D 15 met een hdmi-aansluiting, usb-c-poort en drie usb-poorten rijk bedeelt. Helaas zijn twee van de drie usb-poorten slechts usb2.0-poorten. Prima voor een muis of toetsenbord, maar niet helemaal wat we in 2020 verwachten. Alleen de andere is een usb3.0-poort. Opladen gaat zoals we van een moderne laptop verwachten via usb-c. Helaas ondersteunt de usb-c-poort geen video-uitvoer, waardoor de hdmi-aansluiting de enige vorm van video-uitvoer is.

©PXimport

Om het nog even over het uiterlijk te hebben: normaal peuter je stickers met logo’s van bijvoorbeeld processorfabrikanten van je nieuwe laptop af zonder hier over na te denken. Op de palm van de laptop zit naast de sticker van AMD een sticker van Huawei zelf. In de verpakking vind je een waarschuwing om deze sticker vooral niet te verwijderen. Het is namelijk niet zomaar een sticker, maar een nfc-tag die gebruikt wordt door Huawei Share. Dit is een app op Huaweis eigen telefoons waarmee je direct bestanden kunt delen tussen Huawei-apparaten. Ben je niet van plan dit te gebruiken, dan kun je de lelijke sticker gerust verwijderen. Handige functionaliteit wellicht, maar Huawei kan de nfc-tag beter ergens in de laptop verstoppen.

©PXimport

Goede prestaties

AMD is sinds de derde generatie Ryzen-processors echt een geduchte concurrent van Intel geworden, ook op mobiel vlak. Vandaar dat er steeds meer op AMD gebaseerde laptops op de markt verschijnen. De Huawei MateBook D 15 is opgetrokken rondom een AMD Ryzen 3500U, een quadcoreprocessor die de concurrentie aan moet gaan met Core i5-processors van Intel. En dat lukt erg goed. In PCMark 10 scoort de laptop 3748 punten terwijl Digital Content Creation op 3416 punten komt. Dat gewoon nette scores. Daarbij is de geïntegreerde grafische chip ook nog eens sneller dan wat Intel biedt. Het is natuurlijk geen gamingmonster, maar oudere spellen moet je prima in 1080p kunnen spelen. De laptop is voorzien van 8 GB ram, dat helaas niet uitbreidbaar is. Opvallend goed is ook de gebruikte nvme-ssd van Samsung die met 3557 en 1678 MB/s prima lees- en schrijfsnelheden neerzet. De wifi-chip is een Realtek 822CE met een 2x2 ac-verbinding, voor nu is het ontbreken van wifi 6 een begrijpelijke keuze. De batterijduur is zo’n 8 uur bij normaal kantoorwerk.

Onhandige camera

Deze MateBook D15 is voorzien van de pop-up-camera die we eerder in de MateBook X Pro zagen. Deze camera is verwerkt in een valse toets in de rij met functietoetsen. Je drukt op deze toets, waarna de camera openklapt. Een groot voordeel van deze webcam is dat je zeker weet dat je niet bespioneerd wordt als deze is ingeklapt. De camera kan overigens wel aanstaan als deze is ingeklapt, iets dat ik met een zaklamp heb gecontroleerd. Qua privacy is er toch iets voor te zeggen, daar staat tegenover dat de beeldhoek zeker als je de laptop op schoot hebt, bijzonder onhandig is. Je gezicht is dan regelmatig helemaal niet in beeld en je gesprekspartner zal hooguit je kin in beeld zien. Onhandig, zeker nu de webcam belangrijker is dan ooit. Met je laptop op een bureau ben je beter zichtbaar, maar je kunt de camera qua hoek niet verstellen. Kortom, de webcam op de traditionele plaats bovenin beeld is veel handiger.

©PXimport

Geen toetsverlichting

Het toetsenbord tikt op zich best fijn, maar de toetsen zijn van een goedkoop voelend ruw plastic gemaakt. Erger is dat de toetsen niet verlicht zijn, functionaliteit die ik gezien het fraaie uiterlijk van de laptop wel verwacht had. De touchpad voelt wat stroef aan, maar werkt wel goed en is een precisie-touchpad waardoor multitouch-gebaren optimaal door Windows ondersteund worden. Waar de luxe van verlichting mist, is de aan/uit-schakelaar weer voorzien van een vingerafdrukscanner. Deze scanner werkt uitstekend waardoor je razendsnel in kunt loggen als je dat wilt.

Het scherm is een 15,6 inch ips-paneel met een resolutie van 1920 x 1080 pixels dat voorzien si van een matte coating. De basis voor een prettige werkervaring is dus zeker aanwezig en in de praktijk is het scherm best oké. De inkijkhoek is prima en ook de helderheid voldoet. Een groot minpunt is dat de kleurtemperatuur niet goed is afgeregeld, het is met het blote oog goed zichtbaar dat de kleuren aan de koele (blauwe) kant zijn.

©PXimport

Conclusie

AMD speelt weer mee: ondanks dat niet AMD’s nieuwste laptopprocessor presteert de Ryzen 5 3500U bijzonder goed. Huawei heeft de processor bovendien samen met een uitstekende ssd in een fraaie behuizing verpakt. Helaas kent de op zich prima laptop wel een paar minpuntjes. De belangrijkste is de onhandige webcam. Tot voorkort vaak een bijzaak, maar de webcam is momenteel belangrijker dan ooit. De enige ‘luxe’ die we echt missen is een verlicht toetsenbord, iets dat extra opvalt omdat een vingerafdrukscanner wel aanwezig is. Al met al is deze laptop voor wat hij kost wel een goede deal.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.