Heb je altijd al willen leren coderen in Javascript? Dan zijn er naast een heleboel opleidingen ook een heleboel gratis apps, YouTube-kanalen en weblogs te vinden om je de fijne kneepjes te leren. Een nieuwe ster tussen al die apps is Google Grasshopper: een gratis manier om te leren coderen in Javascript.

Google staat erom bekend een speciale regeling te hebben waarbij werknemers 20 procent van hun werktijd mogen spenderen aan zijprojecten. Deze incubator heet Area 120 en heeft al mooie dingen voortgebracht zoals Gmail en Google Maps. Grasshopper is hun nieuwste uitvinding die openbaar is gemaakt en je vindt de applicatie in de Google Play Store of -verrassend genoeg- de App Store.

Spelenderwijs

In Grasshopper wordt je spelenderwijs met behulp van puzzels geleerd te coderen. Het is bijna alsof je een nieuwe game op je telefoon hebt, maar dan met een stevig educatief karakter. Je leert hoe je dingen kunt maken met behulp van code, wat nogal verschilt van de aanpak van veel andere educatieve websites met betrekking tot coderen.Dat is een belangrijk verschil, want het daagt je uit na te denken over wat je doet, voordat je begint. Immers is het in de praktijk ook zo dat iemand een eindresultaat van je verwacht en niet per se hoeft te weten hoe je het doet.

©PXimport

Wat ook heel fijn is, is dat er niet veel ruimte is voor te veel tekst. Daardoor worden er ook niet direct hele lappen code van je gevraagd. Er zijn simpelweg wat stukken weggelaten, en je mag de missende code zelf kiezen uit de rijtje met coderegels. Dat werkt heel prettig, want het zorgt ervoor dat je alleen maar op het scherm hoeft te tikken en niet zelf de code moet invullen.

Levels en beloningen

Grasshopper is heerlijk gestructureerd. Elk hoofdstuk heeft zo zijn eigen ‘levels’, wat wordt weergegeven met een soort wandelpad. Je kunt de verschillende delen code door drag and drop gebruiken en ze zijn ook met kleuren aangegeven om het nog overzichtelijker te maken. De levels zijn klein en behapbaar en daardoor zeer geschikt voor onderweg. De app helpt je ook nog eens herinneren dat hij bestaat, door af en toe een bericht te pushen om je te vragen of je toevallig tijd hebt voor een leveltje in Grasshopper. Als dat nog niet motiverend genoeg is, dan is de app ook heel belonend: zelfs als je maar een vlag hebt gemaakt (dat is namelijk je eerste opdracht), dan geeft de applicatie je al voldoening door je te prijzen en de opdracht af te vinken in dat looppad.

©PXimport

Het klinkt als een game waarin veel wordt uitgelegd en je veel makkelijk wordt gemaakt. Is dat kinderachtig? Laat je vooral niet misleiden door de schattige sprinkhanen die je vergezellen in de app. Dit is absoluut geen kinderapplicatie. Google heeft Grasshopper echt bedoeld als iets voor volwassenen die naast hun baan willen leren coderen, of die overwegen de IT in te gaan en eens willen snuffelen aan de wereld van code kloppen. Of misschien kun je al HTML en wil je eens kijken of je je talenkennis kunt uitbreiden. Natuurlijk kunnen kinderen het ook proberen, maar zeker later in de app wordt het veel ingewikkelder.

Een bewezen IT-bedrijf

Een gratis app die er geweldig uitziet, gemaakt is door een bekend en bewezen IT-bedrijf en ook nog eens goed te begrijpen is, dat klinkt allemaal wel erg positief. Er is echter ook kritiek op de app en die komt vooral van professionals die nog in QBASIC leerden coderen. Zij menen dat coderen iets is dat je moet leren door het echt te doen en fouten te maken. Door zo te leren wat er niet kan, zou je eerder buiten de lijntjes durven gaan, dan wanneer je in een heel programma juist alleen binnen de voorgeschreven banen leert wat wel kan. Liever een tool dan een toy dus.

Het gros van de mensen die Grasshopper al hebben getest is positief over de app. Je wordt er wellicht geen Javascript-meester van, maar je leert wel wat de fundering van deze programmeertaal is zodat je deze kunt herkennen en er wat simpele zaken mee kunt maken. Je hebt snel een stukje bijgeleerd en omdat het op een apparaat staat dat je vrijwel altijd bij je hebt, hoef je er ook niet helemaal voor te gaan zitten. Even tussendoor. Dat Grasshopper ook nog gratis is, maakt het helemaal een applicatie om op zijn minst eens te proberen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.