Adobe Photoshop is voor veel niet-professionals te duur geworden omdat je het alleen als abonnement kunt gebruiken. Affinity Photo stapt in het gat en biedt een Photoshop-alternatief aan voor een paar tientjes. We leggen uit hoe je zo snel mogelijk aan de slag kunt met importeren, snijden, bewerken en exporteren.

Prijs

01 Photoshop-bestanden

Affinity Photo kan Photoshop-bestanden openen en je kunt zelfs Affinity-projecten weer opslaan in het psd-formaat van Adobe. In bijna alle gevallen herkent het programma de verschillende lagen, groepen en gebruikte lettertypen van het psd-bestand en kun je verder werken aan de psd zoals je in Photoshop CC gewend bent. Een Affinity-project heeft de extensie afphoto. Als je het bestand weer als psd wilt opslaan, ga je naar File / Export en kies je voor PSD. Je hebt de keuze uit Preserve accuracy en Preserve editability. Kies de laatste als je wilt dat je teksten in een ander programma zoals Photoshop CC nog kunt bewerken.

©PXimport

02 Configureren

Aan de rechterkant kun je verschillende informatieboxen laten zien. Het gehele paneel heet Studio. Welke boxen je ziet, stel je in bij View / Studio. Links zie je je gereedschappen, deze kun je verbergen bij View / Hide Tools. Bovenin kun je nog een werkbalk laten zien als je bij View op Show Toolbar klikt. Je wijzigt welke pictogrammen hier te zien zijn door op Customise Toolbar te klikken. Wil je rasters en hulplijnen tonen, dan doe je dit bij View / Show Grid of Show Rulers.

03 Foto verkleinen

Eén van de simpelste bewerkingen is een foto kleiner maken of een gedeelte uitsnijden. Om een foto te verkleinen, ga je naar Document / Resize Document. Standaard behoud je de juiste verhoudingen. Als je dit niet wilt, klik je op het slotje. Verander de waarden en geef bij Units eventueel aan dat je centimeters of pixels als eenheid wilt gebruiken. Je kunt uiteraard ook het aantal dpi veranderen door een andere waarde achter DPI aan te geven.

©PXimport

04 Uitsnijden

Wil je een stuk afsnijden van je foto, dan kies je voor Document / Resize Canvas. Hier is het belangrijk om de Anchor aan te geven: aan welke kant wordt een stuk afgesneden van je canvas. Je kunt ook (werkt vaak makkelijker) het Crop-gereedschap gebruiken aan de linkerkant. Nu zie je een raster met greepjes aan elke kant en aan elke hoek. Pak een vierkant greepje beet en maak je gewenste selectie. Zodra je op de Enter-toets drukt, wordt je selectie uitgesneden.

05 Tekst toevoegen

Om een tekst aan je foto toe te voegen, klik je op het Artistic Text-gereedschap en klik je ergens in je foto. Er wordt automatisch een nieuwe laag aangemaakt waar je een tekst in kunt typen. Wil je de tekst groter maken, dan trek je aan één van de blauwe bolletjes die om te tekst verschijnen. Om het lettertype te wijzigen, moet je zorgen dat je bij View de optie Show Context Toolbar hebt aangevinkt. Achter Font kies je nu een nieuw lettertype, ernaast kun je eventueel ook de grootte aanpassen of een variant van het lettertype kiezen.

©PXimport

06 Kleur wijzigen

Om de kleur van een tekst of object aan te passen, moet je iets hebben geselecteerd. Rechtsboven in je Studio zie je nu dat het tabblad Colour is geactiveerd. Dubbelklik op het onderste van de twee rondjes en een kleurenpalet wordt geopend. Selecteer de juiste kleur in het kleurendiagram of geef een RGB-, HSL- of CMYK-waarde aan in één van de opties rechts van het kleurendiagram. Weet je de web-kleurcode die je wilt hebben, dan voer je deze achter het hekje in. In het paneel Colour kun je ook direct de kleur aanpassen middels de CMYK-schuiven.

07 Werken met lagen

Als je bekend bent met Photoshop, weet je hoe je met lagen werkt. In Affinity Photo werkt dit vrijwel hetzelfde. Je kunt de doorzichtigheid van een laag aanpassen door rechts in de Studio bij Layers een laag te selecteren en de schuif onder Opacity aan te passen. Om een effect aan een laag toe te voegen, klik je op fx onderin. Zet een vinkje voor een effect en pas de waardes aan. Je ziet dat je laag meteen wordt veranderd. Sluit af door op Close te klikken. Elk effect heeft ook zijn eigen Opacity-schuif.

©PXimport

08 Lagen groeperen

Als je een bepaalde laag wilt dupliceren, dan selecteer je de laag en kies je met je rechtermuisknop de optie Duplicate. De laag wordt inclusief effecten en doorzichtigheidsinstellingen gedupliceerd. Om meerdere lagen te groeperen, selecteer je ze allemaal en kies je in het rechtermuisknopmenu de optie Group. Een gemaakte groep haal je weer uit elkaar als je voor de optie Ungroup kiest. Je kunt lagen of groepen tijdelijk uitzetten (verbergen) door het vinkje achter de laag weg te halen. Om veranderingen aan lagen te voorkomen, klik je op het slotje rechtsboven in het Layer-venster.

09 Filters

Net als Photoshop heeft ook Affinity Photo een aantal filters aan boord. Ga naar Filters en selecteer één van de categorieën. Om een telefoonnummer uit een foto te anonimiseren, kies je bijvoorbeeld Filters / Distort / Pixelate. De instellingen voor een filter worden in een pop-up weergegeven. Pas de instellingen aan en kies voor Apply. Je ziet een voorbeeld van het filter overigens meteen in je foto. Zorg wel dat je de juiste laag hebt geselecteerd voordat je een filter toepast. Onder de filters vind je ook nog handige gereedschappen als Shadows/Highlights en Haze Removal.

©PXimport

10 Objecten roteren

Om bepaalde lagen of objecten te roteren, moet je ze eerst selecteren en daarna met je muis net buiten één van de blauwe bolletjes in een hoek van een object gaan staan. Je cursor verandert in een ronde pijl en je kunt nu het object roteren. In een zwart vierkantje wordt tijdens het draaien getoond hoeveel graden het object wordt gedraaid. Houd je de Shift-toets ingedrukt, dan kun je alleen in hele graden draaien. Wil je je gehele canvas roteren, dan doe je dit bij Document / Rotate 90° Clockwise of Rotate 90° Anticlockwise.

11 Plug-ins

Heb je niet genoeg aan de filters van Affinity Photo, dan kun je plug-ins installeren. Het programma ondersteunt veel plug-ins die eigenlijk voor Photoshop zijn gemaakt, een volledig overzicht vind je hier. Een ondersteunde plug-in heeft een groen vinkje, een oranje uitroepteken betekent dat het in principe werkt, maar met beperkingen. Een kruisje betekent dat het niet werkt in Affinity Photo. Plug-ins die nog niet zijn getest, hebben een vraagteken. Hoe je plug-ins installeert, lees je in de handleiding bij Filters and effects / Using plugins.

©PXimport

12 Opslaan

Als je op Document / Save klikt, wordt je bestand als Affinity-bestand opgeslagen in het afphoto-formaat. Hierin worden alle lagen bewaard en kun je elementen naderhand weer wijzigen. Deze bestanden zijn vergelijkbaar met het psd-formaat van Photoshop en kunnen al snel tientallen megabytes groot zijn als je meerdere afbeeldingen in één bestand hebt gecombineerd. Wil je een afbeelding opslaan als jpg, png of psd, dan kies je voor Document / Export. Selecteer het bestandsformaat bovenin en kies eventueel de hoeveelheid compressie achter Quality als je naar jpg exporteert. Achter Estimated File Size zie je meteen hoe groot je bestand ongeveer wordt.

iPad

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.