Hackers, coders en programmeurs opgelet: de DSM-330 van D-Link is uw perfecte media streamer.

De D-Link DSM-330 begon aanvankelijk aan zijn levensloop als de DivX Connected, een berucht apparaatje dat gratis door DivX naar een hoop betatesters werd verstuurd. De DivX Connected (en nu ook de DSM-330, die één op één overgenomen is van het oorspronkelijke ontwerp) is een klein, plat en vooral vederlicht kastje met als doel het overbrengen van content van de pc naar de tv. Een nieuw concept is dit zeker niet, want Pinnacle, Hauppauge, TViX en ook D-Link zelf hebben hier al enige jaren oplossingen voor, maar wat de DSM-330 zo speciaal maakt zijn compatibiliteit met high-definition-materiaal en vooral zijn uitbreidbaarheid.

Het DivX-team heeft het kastje uitgerust met een eigen chip die het beeldmateriaal decodeert. Deze chip kan overweg met (hoe kan het ook anders) alle divx- en xvid-formaten die in omloop zijn. Dat betekent dat er een érg grote kans is, dat u een gedownloade film kunt afspelen met dit apparaat. Het andere formaat dat het nog redelijk doet op het internet is Microsoft's wmv; sinds korte tijd kan de DSM-330 ook probleemloos met dit formaat overweg. De DivX Connected was aanvankelijk vooral bedoeld om het divx-hd-formaat te streamen. Divx-hd kent resoluties tot 1080p en zou zich dus bij uitstek lenen voor het maken van kopieën van hd-dvd- en blu-ray-films, of uiteraard het omzetten van eigen hd-camcordermateriaal naar dit formaat.

Een korte reality check leert ons dat het divx-hd-formaat helemaal niet zo populair is als DivX ons wil doen geloven. We moeten op torrentsites zelfs enige moeite doen om content in dit formaat te vinden. Daar ligt dan ook meteen de zwakte van de DSM-330: voor videobestanden in standard definition is de speler uitermate geschikt, maar high-definition-liefhebbers hebben meer aan een speler die mkv-containers en de x264- en vc1-codecs ondersteunt. En dat doet de DSM-330 dus niet. Althans, niet zomaar.

Oplettende hackers merkten op dat de DSM-330 oorspronkelijk geen wmv ondersteunde, en na een update van de serversoftware ineens wel. DivX gebruikt hiervoor een truukje: op een pc met een krachtige processor wordt het wmv-bestand on-the-fly (dus in realtime) omgezet naar een divx-stroom die de DSM-330 wél kan afspelen. Maar als dit met wmv kan, waarom zou het dan niet voor andere formaten werken? Een forumlid met de naam Kamikawa publiceerde op zijn weblog al snel een methode om uit te vinden welke ffdshow-codecs er aan bepaalde formaten verbonden waren, en hoe de DSM-330 erin 'genept' kan worden deze overige formaten te accepteren. Dat werkt ook met de meeste mkv-bestanden, maar het aanpassen van de configuratiebestanden is zeker niet voor beginners weggelegd -- sterker nog, er zijn maar weinig mensen die het proces geheel onder de knie hebben.

Uitbreidbaarheid is wel hét kenmerk van de DSM-330. De api's voor de server zijn opengesteld, waardoor iedereen plugins kan schrijven. Dat is ook hard nodig: aanvankelijk leunde de DSM-330 sterk op de Stage6-videodienst van DivX, maar deze is inmiddels opgeheven. Er zijn plugins voor Google Maps, National Geographic, Flickr en naar verluidt wordt er ook druk aan een YouTube-plugin gewerkt. Iedereen die het aandurft kan zijn eigen plugins schrijven, een mogelijkheid die maar door bar weinig concurrenten geboden wordt. Dat maakt de DSM-330 tot een leuk speeltje voor de avontuurlijke programmeur.

De interface van het apparaat zelf is behoorlijk prettig, evenals de meegeleverde afstandsbediening. Menu's kunnen behoorlijk vlotjes worden doorlopen, thumbnails zien er goed uit en vrijwel alle soorten hdtv-resoluties worden ondersteund (naast uiteraard gewone sd-resoluties). De DSM-330 kan alleen samenwerken met zijn eigen serversoftware, rechtstreeks bestanden aftrekken van samba- of nfs-shares is niet mogelijk. Tijdens het afspelen moet de server-pc dus constant aan blijven staan, al zien we dit nadeel bij zeer veel media streamers terug. De serversoftware houdt zelf de door uw ingegeven mappen in de gate op veranderingen, al werkt dit bij shares op nas-schijven niet helemaal goed. Een volgende firmwareupdate moet hier verandering in brengen.

Verder is het natuurlijk ook mogelijk om met de DSM-330 muziek en foto's weer te geven. De functionaliteit hierbij is, zoals we bij de meeste streamers zijn, behoorlijk beperkt. Er zijn maar weinig opties, vooral als het om het afspelen van muziek gaat, dus een concurrent voor de Squeezebox zal de DSM-330 nooit worden. Wie af en toe een muziekje wil afspelen heeft echter voldoende functionaliteit tot zijn beschikking.

Qua aansluitingen hebben we ook weinig te klagen. De DSM-330 werkt zowel bedraad als draadloos en is voorzien van zowel een hdmi-, een component- als een ouderwetse composietaansluiting. Het beeld via hdmi is haarscherp, via component ziet het er iets zachter uit maar blijft desondanks een tractatie om te zien. Geluid kan zowel analoog als digitaal worden uitgestuurd en wordt ook netjes op de hdmi-kabel gezet. Qua beeldkwaliteit en reactiesnelheid van het apparaat zijn we uiterst tevreden en scoort de DSM-330 beter dan de recentelijk geteste TViX HD-M4100SH.

PluspuntenMinpuntenConclusie

D-Link's DSM-330, oftewel de DivX Connected, is een erg leuk apparaatje om mee te spelen. In zijn standaardconfiguratie heeft hij wat vervelende beperkingen, zoals het onvermogen om de vele hd-rips op het internet af te kunnen spelen, maar wie in de materie durft te duiken en hier en daar wat aan te passen krijgt dit uiteindelijk wel aan de gang. De speler heeft een mooie interface, reageert snel op commando's en levert haarscherpe plaatjes op 720p, 1080i of 1080p. Eigen plugins ontwerpen is één van de grote pluspunten van de DSM-330, maar de community is nog niet vreselijk actief. Het is alleen jammer dat Stage6 gesloten is, want de DSM-330 mist nu aansluiting met online videodiensten; volgens de programmeurs valt er overgiens het één en ander te verwachten op dit gebied.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.