Ook in 2017 zetten we elke maand de beste apps voor Android en iOS voor je op een rij. Of ze nou superhandig zijn, een groot probleem oplossen of gewoon leuk zijn: dit zijn de beste apps van maart.

Bear

©PXimport

iOS

Prijs: Gratis

Bear is een veelzijdige notitie-app voor mensen die meer opties nodig hebben dan de standaard notitie-app op de iPhone biedt. Je kunt headers aan notities toevoegen en koppelingen en hashtags invoegen. Deze hashtags zijn handig als je snel woorden in verschillende notities wilt terugvinden. Door op het i-icoontje te tikken, krijg je snel informatie over je notitie, zoals het aantal woorden en hoelang het duurt om je tekst te lezen. Bear is ook voor de Mac beschikbaar.

Folioscope

iOS

Prijs: Gratis

Waarom bestaande animated-gif gebruiken als je er ook zelf een kunt maken? Folioscope geeft je een leeg canvas waar je poppetjes of andere krabbels kunt maken. Door op het plusje te tikken, ga je naar het volgende frame. Uiteraard kun je bestaande frames dupliceren en onderdelen van je krabbel uitgummen. Als je animatie klaar is, genereer je gemakkelijk een gif-bestand en zet je dit in een bericht of e-mail. Je kunt ook een video maken van je gemaakte animatie. 

©PXimport

bunq

©PXimport

iOS / Android

Prijs: Gratis

Met bunq bankier je anno 2017. Geen gedoe met dure transactiekosten of moeilijke methodes om geld naar vrienden of kennissen over te maken. Aanmelden gaat via je telefoonnummer en geld boek je over via iDEAL. Je kunt er zelfs voor kiezen dat je bunq-account automatisch wordt opgeladen als het onder een bepaald bedrag komt. Bunq heeft een aantal veiligheidsmethodes ingebouwd en bepaalde inlogcodes, zoals 123456, zijn niet mogelijk.

vibble - easy DJing

iOS

Prijs: Gratis (+ in-app-aankopen)

Vibble is een leuke app waarmee je makkelijk een feestje op gang brengt. Het leuke is dat de app samenwerkt met SoundCloud, waardoor je tracks van dit platform kunt gebruiken in je dj-set. Ook lokale bestanden zijn uiteraard te gebruiken, deze moet je dan wel offline beschikbaar maken, met Apple Music-bestanden gaat dit helaas nog niet. Naast tracks voeg je ook geluidseffecten aan je set toe, dit is leuk voor een keer, maar na een paar dagen komen de geluidseffecten wel je neus uit.

©PXimport

Photoscan

©PXimport

iOS / Android

Prijs: Gratis

Photoscan van Google kan je oude analoge foto’s gemakkelijk inscannen en ze optimaliseren. Je moet een foto binnen het frame plaatsen en op de opnameknop tikken. Vervolgens beweeg je je camera achterelkaar naar alle vier cirkels bewegen om de hoeken van de foto te bepalen. Hierbij is het handig als je niet te veel onnodige bewegingen maakt, hoe minder, des te beter de digitale scan. Als je ook de app Google Foto’s hebt geïnstalleerd, kun je de foto’s meteen naar je bibliotheek kopiëren.

Adobe Photoshop Sketch

iOS / Android

Prijs: Gratis

Schets-apps zijn er genoeg te vinden, maar het voordeel van deze app is dat het naadloos met de desktop-software van Adobe samenwerkt. Maak een schets met verschillende lagen en verzend hem naar Photoshop CC of Illustrator CC. De lagen blijven behouden en je kunt zo verder werken aan je bestand. Je moet je wel met een Adobe ID aanmelden om van de gratis app gebruik te kunnen maken. Leuk is bovendien dat je schetsen van anderen kunt bekijken en er op kunt reageren.

©PXimport

Ivy

©PXimport

Android

Prijs: Gratis

Ivy is een launcher-app die je bereikt door met je vinger van de rechterkant naar het midden te vegen. Je vindt een paar apps aan de rechterkant, en als je alle apps wilt zien tik je op de zes rondjes. Je kunt heel veel instellingen in Ivy wijzigen en widgets toevoegen. Zo bepaal je afvan welke kant Ivy moet worden geveegd en of je een selectie aan contacten in de launcher wilt weergeven. Enig minpuntje: de app is op sommige smartphones een beetje instabiel. Soms werkt een schakelaar om een widget te activeren niet goed.

PowerLine

Android

Prijs: Gratis

Zodra je PowerLine installeert, ben je altijd op de hoogte van een hoop gegevens over je smartphone. De app geeft aan wat de status van je batterij is, hoeveel wifi- of 4g-signaal je hebt en hoeveel geheugen je Android-toestel nog beschikbaar heeft. De status van je batterij wordt met een blauwe lijn bovenaan je scherm getoond, dit is heerlijk overzichtelijk. Wil je meer gegevens toevoegen, dan tik je op de blauwe knop en krijg je een tweede lijn in een andere kleur op je scherm. Met de gratis versie kun je hooguit twee opties laten tonen.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.