Een slim huishouden moet ergens beginnen en devolo Home Control helpt je wat dat betreft op weg. Hoe presteert dit systeem? Wij hebben Home Control voor je getest.

Het samenstellen van je slimme huishouden is misschien nog wel leuker dan het uiteindelijk in gebruik nemen ervan; het alsmaar uitbreiden en er nieuwe toepassingen bij verzinnen is de helft van de pret. Het kan verslavend werken en zodoende ook een dure hobby blijken. Veel fabrikanten helpen je inmiddels een handje op weg met startpakketten. Waaronder devolo met devolo Home Control. Het systeem is inmiddels al een tijdje te koop en door devolo sindsdien uitgebreid met allerlei componenten waardoor je een uitgebreid systeem kan samenstellen. De devolo Home Control Starter Kit bestaat uit drie onderdelen, waarvan de Centrale de spil vormt rond alle andere apparatuur.

©PXimport

Eenvoudige installatie

De installatie van de bridge is kinderlijk eenvoudig en is te vergelijken met het plaatsen van een wifi-versterker. De Centrale wordt in een stopcontact geprikt en met een ethernetkabel op de router aangesloten. Let dus wel: de bridge ondersteunt geen wifi. Daarna volg je de installatie-stappen in de Home Control-app of via de webinterface. Binnen enkele minuten is de klus geklaard en kun je andere apparaten gaan koppelen. Verder bestaat de Starter Kit uit een slim stopcontact en een raam/deur-sensor. De eerste is een logische keuze voor een starterset, aangezien je hiermee ieder 'dom' apparaat in je huis slim kunt maken. De deur- en raamsensor valt wat uit de toon, omdat je daar op zichzelf niet zoveel aan hebt. Deze werkt bijvoorbeeld goed samen met de thermostaat van devolo, maar die zit er niet bij. De bewegingssensor van het bedrijf had wat dat betreft beter in het pakket gepast.

©PXimport

Als dit, dan dat

Desondanks typeren alle onderdelen zich door hun simpele installatie. Technische know-how is totaal niet vereist. Het toevoegen van een apparaat wordt bijgestaan door korte YouTube-video's, die je stap voor stap door het installatieproces leiden. Vaak is dat niet meer dan simpelweg een plakstrip aanbrengen en op een knop drukken. De nieuwe sensors maken vervolgens contact met de Centrale en zijn meteen klaar voor gebruik.

Vervolgens is het zaak om de apparaten met elkaar te laten samenwerken. Dit werkt volgens het 'als dit, dan dat'-principe. Op de verpakkingen staan enkele simpele gebruikstoepassingen, maar voor wat complexere taken ben je veelal op je eigen creativiteit aangewezen. Met de onderdelen uit de starterset kun je in elk geval al leuke dingen doen. Je kunt bijvoorbeeld een mail ontvangen zodra de sensor merkt dat de deur wordt geopend. En door een 'domme' lamp aan te sluiten op een slim stopcontact, kun je deze via je smartphone bedienen of op gezette tijden laten in- en uitschakelen. De app is verkrijgbaar voor zowel iOS als Android.

©PXimport

Uitbreiden met extra sensors

Haal je de bewegingssensor in huis, dan neemt je geautomatiseerde huis al wat serieuzere vormen aan. Dan kies je er onder andere voor om lampen automatisch aan te laten springen zodra je een kamer binnenstapt, door een combinatie van de motion-sensor en het slimme stopcontact. Koppel je er daarna ook nog de Home Control-alarmsirene aan, dan laat je de lampen aanspringen, het alarm afgaan én ontvang je een melding op je telefoon zodra je op vakantie bent en thuis ineens beweging wordt waargenomen. Devolo heeft inmiddels verschillende producten binnen zijn smart home-familie, waaronder een rookmelder, thermostaat en een watersensor. Die laatste komt goed tot zijn recht naast de wasmachine of onder de afvoer in de keuken. Komt de sensor in contact met water, dan krijg je daar een melding van (of je laat desgewenst het alarm afgaan) en kun je hopelijk op tijd ingrijpen - voordat je halve woning blank staat.

©PXimport

Integratie met andere producten

Alles goed en wel dus zolang je binnen het ecosysteem van devolo blijft, maar de kans is groot dat je ook slimme apparaten van andere merken in huis hebt of wilt halen. Dat blijft toch een beetje tricky, gezien de verschillende protocollen binnen dit segment. Devolo maakt als draadloos protocol gebruik van Z-Wave en je kunt dus Z-Wave-producten koppelen. De bridge is echter ook met je thuisnetwerk verbonden. Slimme producten die eveneens met je thuisnetwerk zijn verbonden kunnen in potentie dus ook geïntegreerd worden.

Er is bijvoorbeeld een koppeling met Philips Hue-lampen mogelijk. Ook de Echo-speaker van Amazon wordt, hoewel die nog niet in Nederland te koop is. Anderzijds is er geen verbinding tot stand te brengen met camera's en thermostaten van Nest, HomeKit-apparatuur of de nieuwe slimme verlichting van IKEA. Nu ligt de schuld niet per se bij devolo en de keuze voor Z-Wave is in elk geval beter dan een zelf ontwikkeld protocol. Toch moeten fabrikanten hier de komende tijd samen uitkomen. Tot er zoiets is als een universele standaard, blijft het voor de consument goed opletten of hun nieuwste aankopen wel compatibel zijn met elkaar.

Conclusie

Wil je alle mogelijkheden uit het devolo-systeem halen, dan wordt het wel een dure grap. Het had gescheeld als de deur/raam-sensor in de starter kit plaats had gemaakt voor de bewegingssensor, omdat die logischer te integreren is met het slimme stopcontact. Desondanks is de Smart Home Control Starter Kit van devolo een prima instapproduct voor wie aan een slim huishouden wil beginnen. Het gemak van de installatie is een groot pluspunt en er zijn veel toepassingen mogelijk, hoewel je daarvoor vaak wel weer in de buidel moet tasten.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.