Wanneer je Chromebook hoort, dan denk je misschien wel aan netbook-achtige goedkope laptops waar je niet heel comfortabel op werkt. Aan dat vooroordeel wil Asus met de Chromebook Flip C436 iets doen. Want met deze Chromebook krijg je een moderne én luxe laptop in handen.

Qua prijs krijg je met de Asus Chromebook Flip C436 in ieder geval geen koopje, want 899 of 999 euro (afhankelijk van de uitvoering) is ook voor een ‘gewone’ Windows-laptop een prijs die hoort bij de luxere laptops. Gelukkig krijg je voor die hoge prijs wel een fraaie machine in handen. De magnesiumlegering-behuizing oogt luxe en is stevig. Met 1,1 kilo is de Chromebook ook nog eens prettig licht. Ook over de details is nagedacht. Zo is het fraai dat de behuizing een stukje omhoog komt als je de deksel openklapt, dat zorgt voor een betere koeling.

©PXimport

Alleen usb-c

Op het gebied van aansluitingen biedt de Flip C436 niet heel veel. Er is voorzien in twee usb-c-poorten waarbij er aan iedere kant één poort geplaatst is en een 3,5mm-headsetaansluiting. Een usb-c-poort aan iedere kant is een slimme keuze, want beide poorten ondersteunen opladen én video-uitvoer. Dit heb ik getest met een simpel usb-c-dockje voorzien van een usb-a-poort en hdmi-aansluiting. Natuurlijk ogen de usb-c-aansluitingen qua formaat wel modern, qua snelheid krijg je slechts usb 3.2 gen1 oftewel usb 3.0. In de praktijk zeker met de minder sterke focus op lokale bestanden van Chrome OS waarschijnlijk geen heel groot probleem, maar eigenlijk verwacht je bij een duurdere laptop wel minimaal één snellere Gen2-aansluiting om nog maar niet te spreken over Thunderbolt. Een normale usb-a-aansluiting ontbreekt, voor iets als een usb-stick heb je een verloopje nodig net als voor de meeste beeldschermen. Een verloopje wordt niet meegeleverd, dat moet je zelf regelen.

©PXimport

Goede hardware

Asus heeft de Chromebook Flip voorzien van een moderne processor, in ons testexemplaar een Core i5-10210U quadcoreprocessor, in combinatie met zeker voor een Chromebook een ruime hoeveelheid ram van 8 GB. Ook de aanwezige opslag valt op: de 256 GB nvme-ssd zou ook in een laptop die niet zwaar op de cloud hangt niet misstaan. Toch is een beetje ruimte op een Chromebook tegenwoordig best handig, bijvoorbeeld voor het installeren van Android-apps of het meenemen van films of foto’s. En ook een ruime hoeveelheid ram is zeker niet zo overdadig als het lijkt. De browser van de Chromebook blijft Chrome en zeker als je veel tabbladen tegelijkertijd open hebt staan, is genoeg geheugen onmisbaar voor een vlotte ervaring.

In de praktijk presteert de Flip C436 met deze krachtige hardware prima. Ook met een hoop tabbladen en apps open blijft deze Chromebook vlot waarmee dit een Chromebook is waarop je alle applicaties die je nodig hebt voor typische kantoortaken naast elkaar kunt draaien.

Met een accuduur van zo’n acht uur behoort de Chromebook helaas niet tot de toppresteerders op de markt, iets dat ik eigenlijk wel verwacht had. Maar het is alsnog genoeg voor een doorsnee werkdag.

Uitstekend scherm

Het beeldscherm is een 14inch-full-hd-scherm voorzien van een ips-paneel dat een uitstekende beeldkwaliteit biedt. Het scherm is wel glanzend afgewerkt, want het betreft een aanraakscherm. Behalve met je vinger zou het scherm ook geschikt moeten zijn voor een actieve stylus, maar helaas heb ik dat door het gebrek aan een geschikt exemplaar niet kunnen testen. Actieve stylussen van andere laptops werken in ieder geval niet. Aanraken met een vinger werkt wel prima.

Het aanraakscherm kun je omklappen waarna je de Chromebook als een (enigszins forse) tablet kunt gebruiken. Voor ontspannen browsen op de bank is het geheel licht genoeg en is het een prettig afwisseling ten opzichte van de normale laptop formfacor. Ook handig is dat je de Chromebook als een tentje kunt neerzetten. Zo neemt hij minder ruimte in en kun je toch een film kijken. Ook de ondersteuning voor Android-apps komt zeker van pas in de tabletmodus.

©PXimport

Comfortabel werken

De hardware is dus prima in orde en het is prettig werken op de Chromebook: het toetsenbord is voorzien van achtergrondverlichting in vijf niveaus en het tikcomfort is uitstekend. De toetsen voelen prettig aan en de touchpad is lekker ruim. Opvallend is dat de aan-uit-schakelaar ook dienst doet als vingerafdrukscanner waardoor je eenvoudig kunt inloggen. De herkenning werkt bovendien vrijwel feilloos.

Als experiment heb ik twee weken lang vrijwel al mijn werkzaamheden op deze Chromebook uitgevoerd en dat viel op zich niet tegen. Zoals gezegd kun je in combinatie met een verloopje een beeldscherm aansluiten en een toetsenbord en muis koppel je probleemloos via bluetooth. Deze Chromebook voorzien van uitstekende wifi-hardware, iets dat bij eerder geteste Chromebooks ook al opviel. Voor mijn dagelijkse werkzaamheden die veelal het het maken en bewerken van tekstbestanden omvatten voldoet Google Documenten prima en ook fotobewerking kan met bijvoorbeeld Pixlr prima. Een modern cms voor een website is voor Chrome uiteraard geen probleem. Waar een Chromebook dan weer niet geschikt voor is, is videobewerking.

©PXimport

Chrome OS

Hoewel je dus prima kunt werken op de Flip C436 en typische kantoortaken hem zelfs goed afgaan, is het vergeleken met een Windows-laptop of Macbook toch geen volwaardige laptop. De beperkingen zitten in Chrome OS zelf. Want hoewel Chrome OS sinds de eerste versie echt een duidelijke ontwikkeling heeft meegemaakt, blijft het in de basis een browser. Dat betekent dat je voor veel toepassingen zoals fotobewerkers online moet zijn en dat zwaardere dingen als videobewerking lastig zijn. Gelukkig kunnen sommige zaken wel offline waaronder Googles eigen office-apps. Daarnaast kun je offline Android-apps gebruiken, maar lang niet alle Android-apps werken even goed op een laptop. Wanneer je van experimenteren houdt, kun je wel Linux-programma’s installeren.

De beperkingen van Chrome OS hebben ook voordelen. De beveiliging is uitstekend en het gros van je bestanden en instellingen worden opgeslagen in Googles cloud. Dat betekent dat je na het inloggen op een andere Chromebook direct verder kunt werken aan waar je mee bezig was. Een groot voordeel bij beschadiging, verlies of diefstal. Je kunt bovendien vrijwel niets onbedoeld ‘kapotmaken’ aan Chrome OS waardoor het ook nog eens een stabiel platform is. Qua prijs zit deze Chromebook dan weer wel op hetzelfde niveau als die van zelfs luxere Windows-laptops, dus je moet je goed afvragen of de voordelen van een Chromebook opwegen tegen de beperkingen.

©PXimport

Conclusie

De Flip C436 laat zien dat ook Chromebooks serieuze laptops kunnen zijn waar je in luxe op kunt werken. De laptop heeft een fraaie behuizing en is voorzien van een prima scherm en toetsenbord. En dat zijn voor mij de aspecten waarin een goede laptop zich onderscheidt. Tegelijkertijd blijft het wel een Chromebook met beperkingen die nu eenmaal voortkomen uit het gebruikte besturingssysteem. Fraai, maar dus niet voor iedereen het meest geschikte apparaat. Kun je echter uit de voeten met een Chromebook en wil je wel een goede laptop, dan is dit echt een apparaat dat je moet overwegen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.