Nanoleaf is vooral bekend van de opvallende lichtpanelen. Naast panelen biedt het merk nu ook modulaire backlit-ledverlichting aan. Deze ledverlichting wordt op een verbindingsstukje richting de muur geplaatst zodat de verlichting op de muur wordt weerkaatst. ID.nl heeft deze Nanoleaf Lines voor je getest.

Nano Lines: wat zit er in de doos?

De Lines Squared Smarter Kit is de voordeligste kit om mee te starten. Voor 99,99 euro krijg je vier Lines en vijf verbindingsstukjes. Bij de Squared Lines kun je de ledverlichting aan vier zijden van het vierkante verbindingsstuk verbinden. Bij de reguliere Lines Starter Kit krijg je negen Lines en tien zeshoekige verbindingsstukjes waarbij de ledverlichting op zes verschillende zijden geklikt kan worden. Met de zeshoekige verbindingsstukjes maak je vanzelfsprekend andere vormen dan de vierkante verbindingsstukjes. De verschillende vormen kunnen ook gecombineerd worden. In de verpakking vinden we een kaartje met verschillende voorbeelden van vormen die we kunnen maken.

Bij elke Starter Kit zit een verbindingsstukje met een kabel waar aan de andere zijde de processor zit. Hierin zitten verstopt de wifimodule en de microfoon om je voice-assistent mee aan te sturen én de lichten met je muziek mee te laten knipperen. Plaats de processor in de buurt van je speakers als je gebruik wilt maken van deze functionaliteit (Music Sync). Aan de andere kant van de processor wordt de adapter aangesloten. De volgorde waarin de verbindingsstukjes worden aangesloten heeft geen invloed op de werking. Het stukje met de kabel kun je zonder problemen op de plek monteren waar het het minste opvalt. De kabel van het verbindingsstuk en de kabel van de adapter zijn twee meter lang. Dit geeft lekker veel bewegingsvrijheid bij het monteren van de Nanoleaf Lines.

Eerst denken, dan opplakken

Je kunt de Lines het beste op een gladde muur plakken, maar ze kunnen desgewenst ook op een andere ondergrond worden vastgeschroefd. Elk verbindingsstuk bestaat uit drie onderdelen: het montagestuk dat op de muur wordt geplakt, het verbindingsstuk waar de Lines op geklikt worden en een opzetstuk voor de afwerking en extra stevigheid. Je krijgt bij de set ook een opzetstukjes met knoppen zodat je de Lines ook zonder app kunt bedienen. Het maakt niet uit waar het opzetstuk met de knoppen geplaatst wordt.

Voordat de je Lines op de muur plakt, is het verstandig om eerst een ontwerp te kiezen. Je kunt het ontwerp prima op tafel in elkaar puzzelen en alvast monteren. Hoewel de plastic onderdelen er wat kwetsbaar uitzien, konden we ze zonder problemen meerdere keren los en weer vastklikken en zit het geheel vrij stevig aan elkaar vast. Het was voor ons prima te doen om het ontwerp in zijn volledigheid op te tillen en in één keer op de muur te pakken. De instructievideo’s van Nanoleaf op YouTube helpen ook erg goed en zijn duidelijk geïnstrueerd.

Na het plakken zit de verlichting wel echt vast. Bij het loshalen van de Nanoleaf Lines is het de bedoeling dat het montagestukje op de muur blijft vastzitten. Je zou dus voor extra stevigheid het stukje dus ook kunnen vastschroeven; daardoor zou het in theorie makkelijker moeten zijn het plakband onder het montagestuk los te trekken zonder dat je direct de bepleistering van de muur meetrekt.

Verbinden en instellen

Als de Lines aan de muur hangen en op de stroom zijn aangesloten, is het tijd om ze te verbinden met de Nanoleaf-app. Verbinden kan op verschillende manieren: op de processor staat een QR-code die je kunt scannen, je kunt de NFC-chip met je smartphone scannen of de verlichting handmatig toevoegen. Via de stappen in de Nanoleaf-app was dit in een klein minuutje geregeld.

In dezelfde app kun je de verlichting bedienen. Er zijn vooraf een aantal scenes beschikbaar en er is de optie om ze helemaal zelf te ontwerpen. Kies tussen een basiskleur, een scene met meerdere kleuren of een dynamisch kleurenschema waardoor de kleuren veranderen. Nieuw is de optie om een scene met een woord te creëren. Helaas werkte die functie tijdens de test nog niet zoals we hadden verwacht. Zo verscheen bij het woord ‘sunshine’ een blauwe scene, en geen oranje/gele.

Een kleurrijke game-ervaring

Naast een app voor de smartphone is er ook software voor de pc. Het leukste aan Nanoleaf Desktop is Screen Mirror. Hiermee laat je de kleuren van het beeldscherm weerspiegelen in de lampen. Dit geeft vooral tijdens het gamen een grandioos effect en is echt een waardige toevoeging aan je game-ervaring. Nanoleaf werkt ook met veel partijen samen. Gebruik je de rgb-verlichting van Razer of Corsair iCUE, dan kun je ook deze koppelen aan de Nanoleaf-software. Zo kun je kleuren van rgb-muis, -muismat of -toetsenbord laten samenvloeien met je Nanoleaf-verlichting.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.