Netgear heeft met het Arlo-systeem camera’s op de markt gebracht die niet alleen draadloos verbinding maken met het netwerk, maar ook zonder stopcontact kunnen.

De camera’s van dit systeem werken namelijk op batterijen, die bij ‘normaal gebruik’ vier tot zes maanden meegaan. Dat levert veel mogelijkheden op als het gaat om de plaatsing, zeker als u bedenkt dat ze ook geschikt zijn om buiten opgehangen te worden. Dat laatste betekent overigens niet dat ze echt onder water gehouden kunnen worden; ze zijn spatwaterdicht. De camera’s zijn verder ook erg klein (en wit), dus vallen niet enorm op. De verbinding tussen camera en voet wordt gelegd met behulp van een sterke magneet. Die past als een heup in de heupkom op de camera, dus u kunt hem precies zo draaien als u wilt.

De Arlo-camera’s maken niet rechtstreeks verbinding met uw draadloze netwerk. Daar is een speciaal basisstation voor nodig. Dat is behoorlijk groot – het formaat van een gemiddelde router – maar werkt wel gewoon via 802.11n, net zoals veel routers nog altijd doen. Volgens Netgear is er wel iets gedaan met het signaal, waardoor het een groter bereik heeft dan dat van een standaard draadloze router. Het op deze manier scheiden van de draadloze verbindingen van de camera’s van die van de rest van het netwerk, komt ook de stabiliteit ervan ten goede. Het zorgt er echter ook voor dat Arlo-camera’s niet gekoppeld kunnen worden met andere systemen.

Installatie

Het installeren van de Arlo-camera’s is erg eenvoudig. Als u het basisstation eenmaal op uw thuisnetwerk hebt aangesloten, is het koppelen van de camera’s eraan niet meer dan op zowel het basisstation als de camera op de koppelknop drukken. De app die u door de installatie heen leidt, geeft precies aan wanneer het basisstation klaar is om gebruikt te worden en er camera’s aangesloten kunnen worden. Het enige wat u daarna nog moet doen is een abonnementsvorm kiezen. Dat is vaak het addertje onder het gras bij dit soort systemen. Om ook daadwerkelijk opnames op te kunnen slaan, moet betaald worden. Netgear heeft er gelukkig voor gekozen om ook een gratis variant aan te bieden. Hiermee kunnen maximaal vijf camera’s aan een enkel basisstation toegevoegd worden en zijn gewoon alle functies van het systeem beschikbaar. De opnames worden maximaal zeven dagen bewaard en mogen in totaal niet meer dan 1 gigabyte beslaan. In de praktijk is hier prima mee te werken, uiteraard afhankelijk van hoeveel opnames er gemaakt worden. Naast het gratis abonnement is er ook nog Premier (8,99 euro p/m) en Elite (13,99 euro p/m). Die bieden ondersteuning voor meer camera’s en basisstations, meer dagen opslag en meer opslagcapaciteit.

In de praktijk

De mogelijkheden van de Arlo-camera’s zijn niet extreem uitgebreid, maar wat ze doen, doen ze heel erg goed. Het draait allemaal om bewegingsdetectie bij deze camera’s. Pas dan worden ze actief en nemen ze gedurende een door de gebruiker vastgestelde periode op. Dat is logisch, want continu actief zijn zou ervoor zorgen dat de batterijen erg snel leeg lopen. Voor continue bewaking zijn deze camera’s dan ook niet geschikt en bedoeld. Audio zou ook een te grote impact hebben op de batterijen, dus het is jammer genoeg niet mogelijk om mee te luisteren. De beeldkwaliteit is over het algemeen erg goed. Kleuren worden uitstekend weergegeven, het nachtzicht is dik in orde en met de framerate is eveneens weinig mis. 

Conclusie

Volledig draadloze camera’s, die niet overlopen van de mogelijkheden, maar wel uitstekend functioneren. Het is afwachten hoe lang de batterijen het in de praktijk uithouden.

Pluspunten:

Volledig draadloos, eenvoudige installatie, geschikt voor buiten, goede prestaties.

Minpunten:

Geen audio, los basisstation noodzakelijk.

Adviesprijs: € 149,– per camera / € 369,– voor het basisstation plus twee camera’s.

Voor meer informatie: www.arlo.com

Ook geïnteresseerd in professionele beveiliging?

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.