Samsung probeert al jaren om onze huizen slim te maken. Het bedrijf bouwde slimme koelkasten, slimme wasmachines, en liet stofzuigers met elkaar praten. Maar dat ecosysteem had één fatale fout: Alles in je huis moet van Samsung zijn. Daar heeft de fabrikant nu echter iets op gevonden.Met de Smart Hub lijkt Samsung eindelijk de problemen met domotica op te lossen.

Vorig jaar (en de jaren daarvoor) pakte Samsung vooral fink uit met slimme apparatuur, zoals een koelkast die een melding gaf wanneer de melk op was of een stofzuiger die je met een app kunt besturen. Wat we daarvan zagen, werkte altijd goed, maarhet grote probleem is dat maar weinig mensen zichzelf tot de hardcore Samsung-fans rekenen.

Weinig echte Samsung-fans

In tegenstelling tot Apple of Google kopen maar weinig mensen een Samsung-apparaat omdat ze zo'n fan zijn van Samsung. En zeker bij het kopen van iets saais als een koelkast of een waterkoker kijk je niet naar het merk, maar eerder naar de prijs en de beschikbaarheid.

Concurrentie

Niemand is zo'n grote Samsung-fan dat hij alleen maar Samsung in huis wil

Dat leverde Samsung altijd problemen op, want als gebruikers vriezers en wasmachines nodig hebben werken die alleen samen als ze allemaal van Samsung zijn - en dat doet niemand. Hoe krijg je het dan toch voor elkaar om een goed domotica-ecosysteem te bouwen dat kan concurreren met Apple en Google?

Dat moet onder andere gebeuren via Smartthings, een systeem dat is overgenomen met de aankoop van de gelijknamige startup in 2013. Tot nu toe was nooit bekend wat Samsung van plan was met SmartThings, maar tijdens de IFA-beurs komt daar wat meer duidelijkheid in.

Smart Hub
Het bedrijf heeft de Smart Hub gepresenteerd, een klein kastje dat als centrale plek moet dienen voor al je domotica-apparatuur. In de Smart Hub komen alle slimme apparaten van Samsung bij elkaar, zodat je met één app kunt bedienen.

Status bekijken
Met die app kun je bijvoorbeeld de status van apparaten zien; zo kun je bekijken of de batterijen van je rookmelder nog vol zijn, maar ook of je wasmachine al klaar is met draaien. Voor sommige apparaten kun je er zelfs nog meer mee: Vorig jaar waren we erg onder de indruk van een koelkast die je een foto van de binnenkant kon sturen zodat je kunt zien wat er nog op voorraad is.

Apparaten bedienen
Je kunt bepaalde apparaten ook bedienen. Zo is het mogelijk de was aan te zetten als de machine volgeladen is, of je kunt er je lampen mee aan- en uitzetten. Dat werkt in ieder geval voor apparaten van Samsung, maar het kan in theorie ook werken met apparaten van andere fabrikanten die zijn aangesloten bij Samsungs SmartThings.
 

Van 'dom' naar 'slim'

De Smart Sensors maken ieder 'gewoon' apparaat slim

Een ander probleem waar Samsung mee worstelt wanneer het alles en iedereen wil verbinden, is dat bijna niemand nog een slimme koelkast of wasmachine heeft. En waarom zou je ook, als je die apparaten slechts eens in de 20 jaar koopt? Ook dat is inmiddels doorgedrongen bij Samsung, want de fabrikant heeft ook daar iets op verzonnen.

Slimme sensoren
Voor precies dit probleem heeft Samsung namelijk de Smart Sensors, een serie sensoren en connectors met verschillende functies, waarmee het ieder 'dom' apparaat ook slim kan maken. Je kunt daarbij denken aan een bewegingssensor, die afgaat wanneer er iets in de buurt beweegt, maar die ook een actie kan uitvoeren wanneer er een bepaalde gebeurtenis plaatsvindt. Stel je bijvoorbeeld voor dat je je huis binnenloopt, dan kan de bewegingssensor automatisch de lampen aanzetten.

Een andere sensor is de vochtdetector, die je op de grond kan plaatsen zodat je een melding krijgt wanneer er een lekkage plaatsvindt.

©PXimport

Slimme stekker
Maar misschien wel het meest praktische apparaat is een slimme stekker. Dat is niets meer dan een adapter waar een gewone stekker weer in past, maar die je van een afstandje aan en uit kunt zetten. Op die manier kun je vanuit de app regelen dat je koffiezetapparaat aan gaat. Dat is handig voor vele apparaten die nu nog helemaal niet slim zijn, maar die je ook niet slim wil maken - slechts weinig mensen willen 200 euro uitgeven aan een 'slim' koffiezetapparaat.

Domotica bestaat alleen door andere ontwikkelaars

Applicaties van derden

Samsungs kit bestaat bij de gratie van andere ontwikkelaars - niemand wil immers alles van Samsung kopen. Er zijn al een flink aantal developers die met de kit aan de slag zijn gegaan. Zo kun je Hue-lampen van Philips aan en uit zetten via de app, en zijn er slimme sloten of beveiligingscamera's die ermee te bedienen zijn.

Open API
Daarnaast is de API van SmartThings open, zodat iedere ontwikkelaar ermee aan de slag kan. Dat betekent dat je in theorie je eigen domotica-apparatuur kunt maken van bijvoorbeeld een Raspberry Pi, en die kunt aansturen vanaf de Smart Hub. Dat vergt echter nogal wat programmeerwerk, dus dat zal niet iedereen voor elkaar krijgen.

Het is niet helemaal duidelijk hoe apparaten van andere domotica-makers samenwerken met de Smart Hub. Als je bijvoorbeeld een slimme wasmachine van LG koopt, werkt die waarschijnlijk niet zomaar samen met een apparaat van Samsung. En da's toch een beetje jammer.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.