De elektrische fiets is allang niet meer weg te denken uit het straatbeeld, maar ook de elektrische mountainbike wint steeds meer terrein. Een e-mountainbike geeft fietsers net dat beetje extra ondersteuning om langer en verder te kunnen fietsen. Maar wat zijn nu eigenlijk de belangrijkste verschillen tussen 'een gewone' en 'een elektrische'? In dit artikel bespreken we de voornaamste overeenkomsten en verschillen, zodat jij kunt bepalen welke fiets het best bij jou past.

Als je dit jaar een nieuwe mountainbike wilt kopen, sta je voor een grote keuze. Moet mijn volgende fiets een elektrische worden? De markt voor elektrische mountainbikes is de laatste vijf jaar enorm gegroeid. Toch kan gezegd dat de eerste generatie e-MTB's een beperkte aantrekkingskracht had voor trail- en enduro-liefhebbers. Maar dat is veranderd.

Tegenwoordig kun je een e-MTB kopen die minder dan 17 kg weegt, ongeveer net zoveel als sommige zwaardere endurofietsen. Hierdoor zijn e-MTB's een aantrekkelijke keuze voor zware trails. De voordelen van e-MTB's zijn duidelijk: je fietst sneller, kunt grotere afstanden afleggen en kunt in kortere tijd meer afdalen. In dit artikel praten we je bij, zodat je een weloverwogen keuze kunt maken.

©Mezzotint_fotolia

Elektromotor en accu

Een elektrische mountainbike, dus ook wel e-MTB genoemd, lijkt in eerste instantie erg op een normale mountainbike. Beide hebben brede banden met grof profiel, verende voorvorken en stevige remmen om alle uitdagingen op onverharde paden en in ruig terrein aan te kunnen.

Het meest opvallende verschil tussen een e-MTB en een gewone mountainbike is dan ook de aanwezigheid van een accu en een elektromotor. Deze motor geeft de berijder trapondersteuning tijdens het fietsen. Zodra je gaat trappen, schakelt de motor bij en geeft hij je extra power, bijvoorbeeld tijdens het beklimmen van een steile helling. De elektromotor zit in het frame van de fiets verwerkt en kan worden gevoed door een accu die eveneens in het frame is geïntegreerd. De motor levert trapondersteuning tot een snelheid van ongeveer 25 km/u. Boven die snelheid valt de ondersteuning weg en trapt de e-mountainbike als een gewone fiets.

Waar je op een gewone mountainbike al snel verzuring in je benen voelt tijdens het klimmen en regelmatig moet pauzeren, kan de elektromotor ervoor zorgen dat je een constante kracht kunt blijven zetten. De extra ondersteuning betekent ook dat je met een e-MTB langere afstanden kunt afleggen, zonder compleet uitgeput te raken.

De capaciteit van de accu drukken we uit in Wh (Wattuur). Accu's met een capaciteit tussen 300 en 750 Wh zijn gebruikelijk. Dat bepaalt grotendeels hoe ver je kunt fietsen voordat de accu weer moet worden opgeladen. De actieradius varieert meestal tussen 60 en 120 km, afhankelijk van gebruik en ondersteuningsmodus. Dus een meerdaagse trip door de bergen behoort zeker tot de mogelijkheden.

Ondersteuningsstanden

E-mountainbikes beschikken doorgaans over verschillende ondersteuningsstanden. In de laagste stand voelt het trappen natuurlijk aan en is de ondersteuning minimaal, net alsof je op een reguliere mountainbike rijdt. In de hoogste stand krijg je juist flink wat extra power van de motor. Door te schakelen tussen de standen pas je de hoeveelheid ondersteuning aan op basis van de omstandigheden. Zo gebruik je minder ondersteuning op vlakke stukken en juist meer ondersteuning in heuvelachtig gebied.

Gewichtsverschil

Vanwege de accu en de elektromotor weegt een e-MTB beduidend meer dan een gewone mountainbike: gemiddeld zo'n 5 tot 10 kg extra. Dat merk je vooral als je de fiets moet tillen, bijvoorbeeld om een riviertje over te steken of een trap op te lopen. De e-MTB is daarom logischerwijs een stuk zwaarder om even op je schouders te nemen.

Tijdens het fietsen valt het gewichtsverschil meestal wel mee, omdat de motor het extra gewicht compenseert. Toch maakt het meergewicht de e-MTB minder wendbaar dan een lichte mountainbike. Vooral in zeer technisch terrein of heel krappe bochten merk je dat de e-MTB iets lomper aanvoelt.

Aan de andere kant zorgt het extra gewicht wel weer voor meer stabiliteit bij hoge snelheden. Dus tijdens snelle afdalingen kan de zware e-MTB juist een voordeel bieden op ruig terrein. Al met al zijn de gewichtsverschillen niet enorm groot, maar zeker voelbaar.

©Angela Buzzi

Prijsverschil

Ook qua prijs zit er een aanzienlijk verschil tussen beide typen fietsen. Voor een e-mountainbike ben je gemiddeld zo'n 1500 tot 3000 euro meer kwijt dan voor een mountainbike zónder trapondersteuning. De adviesprijzen liggen doorgaans tussen de 2500 en 5000 euro. Je betaalt dus een flinke meerprijs voor het gemak en comfort van de elektrische ondersteuning.

©Oleshko Artem

Voordelen van een e-MTB

Maar wat zijn nu de belangrijkste voordelen van een elektrische mountainbike ten opzichte van een gewone mountainbike? Allereerst is de trapondersteuning natuurlijk een enorm voordeel in heuvelachtige gebieden. Klimmen gaat veel makkelijker en je houdt meer energie over voor het fietsplezier. Ook bij tegenwind en op lange afstanden is de ondersteuning zeer welkom.

Daarnaast maakt de e-mountainbike het mogelijk om samen te fietsen met vrienden die normaal een stuk fitter zijn. Je hoeft niet steeds achterop te raken. De elektrische motor compenseert als het ware de verschillen in fysieke conditie. Dat maakt groepsritten een stuk leuker. Ook voor minder ervaren mountainbikers en beginners zijn e-mountainbikes bijzonder geschikt. Je kunt direct van start op uitdagende routes, zonder eerst jarenlang je conditie op peil te moeten brengen.

Kiezen tussen modellen

Maar hoe maak je nu de keuze voor een specifiek model e-mountainbike? Er zijn namelijk nogal wat variaties verkrijgbaar. Allereerst is er de keuze tussen een elektrische mountainbike met starre achterbrug (hardtail) of met vering voor als achter (fully). Een e-mountainbike met hardtail-frame is vooral geschikt voor recreatief gebruik op goed begaanbare paden en trails. De voorvorkdemping vangt de meeste klappen wel voor je op.

In ons vlakke land is een e-hardtail dan ook voor de meeste mountainbikers prima te gebruiken. Ze zijn bovendien goedkoper in aanschaf en onderhoud dan de geveerde modellen. Kies je voor een elektrische mountainbike met dubbele vering, dan heb je een volwaardige e-fully. Deze bieden meer comfort, controle en grip op ruiger terrein met grotere hoogteverschillen. Je kunt er echt volop van genieten in heuvel- en bergachtige gebieden. Ook voor snelle afdalingen zijn ze uitermate geschikt.

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.