De elektrische fiets is allang niet meer weg te denken uit het straatbeeld, maar ook de elektrische mountainbike wint steeds meer terrein. Een e-mountainbike geeft fietsers net dat beetje extra ondersteuning om langer en verder te kunnen fietsen. Maar wat zijn nu eigenlijk de belangrijkste verschillen tussen 'een gewone' en 'een elektrische'? In dit artikel bespreken we de voornaamste overeenkomsten en verschillen, zodat jij kunt bepalen welke fiets het best bij jou past.

Als je dit jaar een nieuwe mountainbike wilt kopen, sta je voor een grote keuze. Moet mijn volgende fiets een elektrische worden? De markt voor elektrische mountainbikes is de laatste vijf jaar enorm gegroeid. Toch kan gezegd dat de eerste generatie e-MTB's een beperkte aantrekkingskracht had voor trail- en enduro-liefhebbers. Maar dat is veranderd.

Tegenwoordig kun je een e-MTB kopen die minder dan 17 kg weegt, ongeveer net zoveel als sommige zwaardere endurofietsen. Hierdoor zijn e-MTB's een aantrekkelijke keuze voor zware trails. De voordelen van e-MTB's zijn duidelijk: je fietst sneller, kunt grotere afstanden afleggen en kunt in kortere tijd meer afdalen. In dit artikel praten we je bij, zodat je een weloverwogen keuze kunt maken.

©Mezzotint_fotolia

Elektromotor en accu

Een elektrische mountainbike, dus ook wel e-MTB genoemd, lijkt in eerste instantie erg op een normale mountainbike. Beide hebben brede banden met grof profiel, verende voorvorken en stevige remmen om alle uitdagingen op onverharde paden en in ruig terrein aan te kunnen.

Het meest opvallende verschil tussen een e-MTB en een gewone mountainbike is dan ook de aanwezigheid van een accu en een elektromotor. Deze motor geeft de berijder trapondersteuning tijdens het fietsen. Zodra je gaat trappen, schakelt de motor bij en geeft hij je extra power, bijvoorbeeld tijdens het beklimmen van een steile helling. De elektromotor zit in het frame van de fiets verwerkt en kan worden gevoed door een accu die eveneens in het frame is geïntegreerd. De motor levert trapondersteuning tot een snelheid van ongeveer 25 km/u. Boven die snelheid valt de ondersteuning weg en trapt de e-mountainbike als een gewone fiets.

Waar je op een gewone mountainbike al snel verzuring in je benen voelt tijdens het klimmen en regelmatig moet pauzeren, kan de elektromotor ervoor zorgen dat je een constante kracht kunt blijven zetten. De extra ondersteuning betekent ook dat je met een e-MTB langere afstanden kunt afleggen, zonder compleet uitgeput te raken.

De capaciteit van de accu drukken we uit in Wh (Wattuur). Accu's met een capaciteit tussen 300 en 750 Wh zijn gebruikelijk. Dat bepaalt grotendeels hoe ver je kunt fietsen voordat de accu weer moet worden opgeladen. De actieradius varieert meestal tussen 60 en 120 km, afhankelijk van gebruik en ondersteuningsmodus. Dus een meerdaagse trip door de bergen behoort zeker tot de mogelijkheden.

Ondersteuningsstanden

E-mountainbikes beschikken doorgaans over verschillende ondersteuningsstanden. In de laagste stand voelt het trappen natuurlijk aan en is de ondersteuning minimaal, net alsof je op een reguliere mountainbike rijdt. In de hoogste stand krijg je juist flink wat extra power van de motor. Door te schakelen tussen de standen pas je de hoeveelheid ondersteuning aan op basis van de omstandigheden. Zo gebruik je minder ondersteuning op vlakke stukken en juist meer ondersteuning in heuvelachtig gebied.

Gewichtsverschil

Vanwege de accu en de elektromotor weegt een e-MTB beduidend meer dan een gewone mountainbike: gemiddeld zo'n 5 tot 10 kg extra. Dat merk je vooral als je de fiets moet tillen, bijvoorbeeld om een riviertje over te steken of een trap op te lopen. De e-MTB is daarom logischerwijs een stuk zwaarder om even op je schouders te nemen.

Tijdens het fietsen valt het gewichtsverschil meestal wel mee, omdat de motor het extra gewicht compenseert. Toch maakt het meergewicht de e-MTB minder wendbaar dan een lichte mountainbike. Vooral in zeer technisch terrein of heel krappe bochten merk je dat de e-MTB iets lomper aanvoelt.

Aan de andere kant zorgt het extra gewicht wel weer voor meer stabiliteit bij hoge snelheden. Dus tijdens snelle afdalingen kan de zware e-MTB juist een voordeel bieden op ruig terrein. Al met al zijn de gewichtsverschillen niet enorm groot, maar zeker voelbaar.

©Angela Buzzi

Prijsverschil

Ook qua prijs zit er een aanzienlijk verschil tussen beide typen fietsen. Voor een e-mountainbike ben je gemiddeld zo'n 1500 tot 3000 euro meer kwijt dan voor een mountainbike zónder trapondersteuning. De adviesprijzen liggen doorgaans tussen de 2500 en 5000 euro. Je betaalt dus een flinke meerprijs voor het gemak en comfort van de elektrische ondersteuning.

©Oleshko Artem

Voordelen van een e-MTB

Maar wat zijn nu de belangrijkste voordelen van een elektrische mountainbike ten opzichte van een gewone mountainbike? Allereerst is de trapondersteuning natuurlijk een enorm voordeel in heuvelachtige gebieden. Klimmen gaat veel makkelijker en je houdt meer energie over voor het fietsplezier. Ook bij tegenwind en op lange afstanden is de ondersteuning zeer welkom.

Daarnaast maakt de e-mountainbike het mogelijk om samen te fietsen met vrienden die normaal een stuk fitter zijn. Je hoeft niet steeds achterop te raken. De elektrische motor compenseert als het ware de verschillen in fysieke conditie. Dat maakt groepsritten een stuk leuker. Ook voor minder ervaren mountainbikers en beginners zijn e-mountainbikes bijzonder geschikt. Je kunt direct van start op uitdagende routes, zonder eerst jarenlang je conditie op peil te moeten brengen.

Kiezen tussen modellen

Maar hoe maak je nu de keuze voor een specifiek model e-mountainbike? Er zijn namelijk nogal wat variaties verkrijgbaar. Allereerst is er de keuze tussen een elektrische mountainbike met starre achterbrug (hardtail) of met vering voor als achter (fully). Een e-mountainbike met hardtail-frame is vooral geschikt voor recreatief gebruik op goed begaanbare paden en trails. De voorvorkdemping vangt de meeste klappen wel voor je op.

In ons vlakke land is een e-hardtail dan ook voor de meeste mountainbikers prima te gebruiken. Ze zijn bovendien goedkoper in aanschaf en onderhoud dan de geveerde modellen. Kies je voor een elektrische mountainbike met dubbele vering, dan heb je een volwaardige e-fully. Deze bieden meer comfort, controle en grip op ruiger terrein met grotere hoogteverschillen. Je kunt er echt volop van genieten in heuvel- en bergachtige gebieden. Ook voor snelle afdalingen zijn ze uitermate geschikt.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.