De STOER UrbanX-fatbike combineert een stoer design met krachtige prestaties, waardoor deze elektrische fiets ideaal is voor volwassenen die op zoek zijn naar een betrouwbare en hoogwaardige fiets. Testers zijn onder de indruk van de robuuste constructie, het gebruiksgemak en de kracht van de fiets. Hieronder lees je wat deze fatbike zo speciaal maakt, volgens de echte gebruikerservaringen.

Partnerbijdrage - in samenwerking met STOER

Met een gemiddelde score van 9,0 scoort de STOER UrbanX hoog onder verschillende testers. De fatbike valt op door zijn stevige bouw, hoge zitpositie en krachtige motor. Deze fiets is meer dan alleen een vervoermiddel; het is een statement voor iedereen die stijl en kwaliteit zoekt. Hier volgen de belangrijkste bevindingen van het Review.nl Testpanel. 

©STOER

Uiterlijk en design

De STOER UrbanX weet direct de aandacht te trekken met zijn robuuste en moderne uitstraling, speciaal ontworpen voor volwassen gebruikers. Het unieke, imposante frame en de opvallende kleuren zorgen voor een stoere look. "Het is echt een eyecatcher", aldus Jeffreyduyster, die het luxueuze uiterlijk roemt. Byron van den Eng vond de kleur en afwerking indrukwekkend. "De fatbike ziet er niet alleen gaaf uit, maar voelt ook solide aan", bevestigt Dave.

Enkele testers merken op dat de fatbike wat onhandig kan zijn om binnenshuis te verplaatsen. "Het gewicht kan een nadeel zijn, vooral als je beperkte spierkracht hebt", zegt Spike84. Niettemin vinden de testers dat de stabiliteit tijdens het rijden hierdoor juist toeneemt.

Krachtige aandrijving en remmen

De prestaties van de STOER UrbanX zijn indrukwekkend. De krachtige Bafang-motor en de geavanceerde riemaandrijving maken de rit moeiteloos en soepel. Lucas, die meer dan 350 kilometer op de fiets heeft gereden, prijst de automatische tweetrapsversnelling en de sterke ondersteuning, die vooral handig is in drukke stadsomstandigheden. Ook de hydraulische Tektro-schijfremmen krijgen lof, hoewel Saar soms wel piepende geluiden ervaarde.

Tester BikeExpert benoemt de indrukwekkende acceleratie in de hogere standen, zoals Boost en Sport+. Deze feedback wordt bevestigd door Fellen van Leijen, die echter benadrukt dat de remmen sterk genoeg zijn om de power snel onder controle te krijgen.

©STOER

Comfort en gebruiksgemak

De fatbike biedt een comfortabele zit, ook voor langere mensen. Nicky en Jeffreyduyster waarderen de hoge zitpositie, ideaal voor gebruikers boven de 1,80 meter. Toch zijn er wat opmerkingen over het zadel. Floortje merkte dat langere ritten kunnen resulteren in wat zadelpijn, vooral als je gewend bent aan reguliere fietsen. Saar bevestigt dat en zegt: "Na een tijdje went het, maar de eerste paar ritten kunnen wat ongemakkelijk zijn."

De configuratie en veiligheidssystemen van de fatbike worden positief beoordeeld. "Het codeslot en de mogelijkheid om extra beveiliging aan te brengen zijn een enorm pluspunt", zegt Dave. De eenvoudige bediening via het scherm, zonder dat je een app op je telefoon hoeft te installeren, maakt het gebruiksgemak compleet.

Batterij en actieradius

Een van de meest indrukwekkende aspecten van de STOER UrbanX is de accuduur. Met een capaciteit van 720 Wh kun je flink wat kilometers maken. Nicky was verrast door de lange levensduur: "Ik hoefde niet elke dag op te laden, wat erg fijn is." Toch merken enkele testers op dat de batterij sneller leegloopt bij intensief gebruik, zoals in de hoogste ondersteuningstand. Tester BikeExpert adviseert om de oplaadkabel altijd mee te nemen voor lange ritten.

©STOER

Conclusie

De STOER UrbanX is een veelzijdige, krachtige fatbike die perfect is voor stadsritten en korte toertochten. De hoge kwaliteit, krachtige motor en stevige bouw maken het een waardige investering. "Dit is de Mercedes onder de fatbikes", aldus Dave, die deze fiets zelfs met een 10 beoordeelt. En hoewel de prijs van 3000 euro pittig is, vinden veel testers dat de fiets dat zeker waard is.

✅ Pluspunten:

• Krachtige motor en soepele automatische schakeling

• Hoog zitcomfort, vooral voor langere mensen

• Goede remmen en uitstekende stabiliteit

• Lange accuduur en stevige riemaandrijving

• Gebruiksvriendelijke beveiligingsfuncties

❌ Minpunten:

• Zadelpijn bij langere ritten

• Zwaar frame, lastig te verplaatsen binnenshuis

• Piepende remmen bij sommige exemplaren

Meer weten over de Urban X? Ga dan snel naar de website van STOER!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.