Bij ID.nl zijn we dol op kwaliteitsproducten waar je niet de hoofdprijs voor betaalt. Twee keer per week speuren we binnen een bepaald thema naar zulke deals. Op zoek naar een nieuwe smartphone die makkelijk in je broek- of jaszak past? Vandaag hebben we vijf interessante modellen gespot met een goede prijs-kwaliteitverhouding.

Apple iPhone 13 mini

Zoals de productnaam al doet vermoeden, is de Apple iPhone 13 mini klein van stuk. De waterdichte behuizing meet slechts 13,2 × 6,4 × 0,8 centimeter. Daarnaast weegt dit toestel maar 140 gram. Ondanks de bescheiden omvang heeft de smartphone evengoed een 5,4 inch-scherm met 2340 × 1080 pixels. Dat komt door de dunne schermranden. Een andere pijler is het kwalitatieve oledpaneel. Dat zorgt voor een hoge helderheid en duidelijke contrasten. Behalve in het zwart is deze smartphone ook in andere kleuren verkrijgbaar, zoals blauw, roze en wit.

De iPhone 13 mini draait zijn hand niet om voor de verwerking van zware processen, dankzij de snelle A15 Bionic-processor. Hierbij presteren zes rappe rekenkernen op een maximale kloksnelheid van 3,23 GHz. Voor het inloggen gebruikt deze luxe smartphone gezichtsherkenning. Je kunt dus vrijwel meteen met je favoriete apps aan de slag. Verder heeft dit model 4 GB werkgeheugen en 128 GB opslagruimte. Als je meer gegevens wilt opslaan, is het toestel ook met 256 GB of 512 GB opslagcapaciteit te koop.

Samsung Galaxy Xcover 5

Wie een smartphone voornamelijk voor basistaken gebruikt, kan eventueel met een goedkoper toestel uit de voeten. Zo kun je met de betaalbare Samsung Galaxy Xcover 5 moeiteloos WhatsAppen, internetbankieren en webwinkelen. De stevige behuizing voldoet aan de IP68-norm, waardoor het toestel bestand is tegen water en stof. Volgens Samsung is hij ook nog eens valbestendig. Dankzij de geringe afmetingen van 14,7 × 7,2 × 0,9 centimeter past de smartphone makkelijk in je broekzak. Het 5,3 inch-scherm heeft een resolutie van 1480 × 720 pixels.

Het mobiele besturingssysteem Android is op een opslagdrager van 64 GB voorgeïnstalleerd. Wil je naast apps ook persoonlijke foto’s en video’s opslaan, dan is er logischerwijs meer opslagruimte gewenst. Stop in dat geval een eigen microSD-kaart van maximaal 1 TB in de behuizing. Je gebruikt de geïntegreerde 16megapixel-camera voor het maken van scherpe foto’s. In omgevingen met weinig licht komt hierbij de dubbele flitslamp goed van pas. Leg zo op elk moment van de dag haarfijn dierbare herinneringen vast.

ASUS Zenfone 10

Als je een krachtig toestel in een bescheiden jasje zoekt, is de recent verschenen ASUS Zenfone 10 een interessante optie. Je hebt keuze tussen versies met 256 GB of 512 GB opslag. Vanwege de snelle Snapdragon 8 Gen 2-processor installeer je probleemloos de zwaarste apps uit Google Play. Deze chipset heeft acht rekenkernen met een maximale klokfrequentie van 3,2 GHz. Daarnaast bevat het toestel 8 GB werkgeheugen. Een ander speerpunt is de 50megapixel-camera. Daarmee maak je prachtige kiekjes en zeer scherpe 8K-filmpjes.

De Zenfone 10 heeft een oledscherm van 5,9 inch. Dankzij een respectabele resolutie van 2400 × 1080 pixels gebruik je het scherm onder meer voor het kijken van (korte) YouTube-video’s. Handig voor het geval je eens een gedetailleerd instructiefilmpje nodig hebt. Verder is de hoge vernieuwingsfrequentie van 144 hertz vermeldingswaardig, want hierdoor verschijnen animaties en video’s vloeiend in beeld. Zoals je van een product in deze prijsklasse mag verwachten, kan de Zenfone 10 overweg met snelle 5G- en wifi 7-netwerken.

Apple iPhone SE

De Apple iPhone SE is een betaalbaar toestel dat je makkelijk met één hand kunt bedienen. De goedkoopste uitvoering heeft 64 GB opslagruimte en is verkrijgbaar in de kleurstellingen zwart, rood en wit. Wil je meer opslagcapaciteit, dan schaf je tegen een meerprijs een exemplaar met 128 GB of 256 GB aan. In tegenstelling tot diverse duurdere Apple-toestellen ondersteunt dit model geen gezichtsherkenning. Log in plaats daarvan in met je vingerafdruk. Het toestel bevat hiervoor een fysieke thuisknop.

Hoewel de iPhone SE geldt als Apples budgetmodel is er een krachtige processor in de behuizing verwerkt. De A15 Bionic-chipset bevat namelijk zes rekenkernen met een kloksnelheid van hoogstens 3,23 GHz. Daarnaast is er 4 GB RAM aanwezig. Vanwege alle rekenkracht kun je vrijwel alle toepassingen uit de App Store installeren. Deze iPhone heeft een 4,7 inch-scherm met 1334 × 750 pixels. Ondanks het kleinere scherm is de SE ten opzichte van de eerder besproken 13 mini net iets groter. Dat komt door de dikkere schermranden.

Gigaset GL7

Zoek je een ‘ouderwets’ klaptoestel met moderne functies, dan is de betaalbare Gigaset GL7 een uitstekende kandidaat. Dit toestel gebruikt als besturingssysteem KaiOS. Hiervoor zijn alleen veelgebruikte apps beschikbaar, zoals WhatsApp, Facebook, YouTube, Google Maps en een browser. Ideaal voor het geval je een simpel mobieltje voor belangrijke taken zoekt. De GL7 is ook een handig toestel voor mensen die liever geen teksten op een aanraakscherm tikken. Gebruik in plaats daarvan de verlichte fysieke knoppen.

In ingeklapte positie meet deze smartphone slechts 11,7 × 5,8 × 2,4 centimeter. Daarnaast weegt hij maar 126 gram, zodat je dit apparaat makkelijk meeneemt. Klap je de GL7 open, dan zie je op het 2,8 inch-scherm van 320 × 240 pixels onder meer inkomende appjes en social media-berichten voorbijkomen. Tot slot heeft deze eenvoudige smartphone ook een bescheiden 2megapixel-camera.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.