De beste software is als goede koffie: een goed bakkie is onmisbaar voor een productieve dag, maar smaken verschillen en een verkeerde mix kan je flinke hoofdpijn bezorgen.

De afgelopen weken hebben we druk gediscussieerd over de vraag "Wat is de meest gehate software ooit?", niet alleen op onze site, maar ook op bijvoorbeeld LinkedIn. Daaruit blijkt dat het vrijwel onmogelijk is een eenduidig antwoord te geven. Mensen verschillen: wat de een geweldig vindt, vindt de ander juist dramatisch. In een eerdere blog-post heb ik al geconstateerd dat er allerlei verschillende soorten mensen zijn, en dat dat concept kennelijk wat lastig is voor software-ontwikkelaars.

Het valt ook niet mee een onmenselijk binair systeem als de computer toegankelijk te maken voor de vreselijk diverse soort die wij inmiddels zijn geworden. Verschillende grote leveranciers zijn daar in de loop der tijd op een verschillende manier mee omgegaan:

Microsoft dacht en denkt nog steeds dat ze in staat moeten zijn een universeel bruikbare interface te creëren. Bij de lancering van de Ribbon in Office werd dat zelfs bijna letterlijk zo gezegd: 'na intensief en uitgebreid onderzoek onder onze gebruikers hebben we een interface ontwikkeld die naar onze overtuiging zo in elkaar zit dat het de perfecte gebruiksomgeving is voor 96% van onze klanten'. De eerste versie van de Ribbon was dan ook niet aanpasbaar - dat was tenslotte niet meer nodig. Daar zijn ze toch enigszins van terug gekomen, maar met Metro doen ze het in feite weer: één interface bouwen die het iedereen naar de zin moet maken.

Apple deed dat anders. Steve Jobs was een man van harde keuzes waar hij vol overtuiging aan vast hield. Als gevolg daarvan is OS X volkomen eenduidig: je haat het of je vindt het heerlijk. Een totaal andere benadering dan Microsoft, maar ook hier is iets voor te zeggen: je weet in elk geval zeker dat de groep waarbij het kwartje valt ook inderdaad 'fanboy for life' is.

Google koos een nieuwe koers met Android. Android is (min of meer) open, wat wil zeggen dat ontwikkelaars en gebruikers een grote mate van vrijheid hebben om (de GUI van) het OS aan te passen aan de wensen van de gebruiker. Als je wilt kun je Android voorzien van een Windows, iPhone of Metro skin, of een van de vele andere aangepaste user interfaces. Het zwakke punt van die benadering is de chaos: niet alle oplossingen werken even goed, de installatie is bepaald niet eenduidig en soms ronduit ingewikkeld (soms moet je er zelf je hele telefoon voor 'rooten').

Desondanks heeft, van die drie benaderingen, Android mijn sterke voorkeur. Het is bepaald niet perfect, maar het is wel de enige benadering die ruimte laat voor wat, wat mij betreft, evident is: mensen verschillen.

Software is net koffie: voor veel mensen is het onmisbaar. Vroeger was koffie gewoon koffie - een zwart bakje pleur. Tegenwoordig heeft onze smaak zich ontwikkeld: we nemen geen genoegen meer met bittere drab, maar verlangen goede koffie - en de discussie over wat goede koffie is, is soms net zo heftig als die over de verschillende computersystemen.

De benadering die Microsoft heeft gekozen is een smaak te ontwikkelen die niemand echt vies vindt (maar ook niemand echt lekker), de benadering van Apple is een smaak te ontwikkelen die zo specifiek is dat een bepaalde groep het hélemaal geweldig vindt (en de rest afschuwelijk). De benadering van Google is een Senseo te ontwikkelen waarin ieder zijn eigen favoriete smaakje kan stoppen.

Toegegeven: je kon natuurlijk al jaren naar specialistische koffiehuizen gaan om met je eigen espresso-apparaat je eigen 'blend' samen te stellen - maar dat is toch meer iets voor de echte freaks; zeg maar de mensen die op de computer Linux gebruiken.

Het wachten is wat mij betreft op de eerste leverancier die de Nespresso onder de computerinterfaces bouwt: het idee van de Senseo, maar dan écht goed uitgewerkt. Een computerinterface, met andere woorden, die ruimte biedt voor de verschillende voorkeuren van verschillende soorten mensen in een kwalitatief hoogstaande omgeving. Een interface die je helpt denken, in plaats van voor je te denken. Een interface die je in staat stelt de middelen die je ter beschikking staan te benaderen vanuit een omgeving naar keuze die jij intuïtief kunt bedienen. Een interface, met andere woorden, die zich soepel en eenvoudig laat aanpassen aan jouw persoonlijke persoonstype, zonder dat daarbij functionaliteit verloren gaat.

Thuis koffie van restaurantkwaliteit? De Philips Café Aromis 8000-serie belooft het. In deze review lees je of deze volautomaat de hype waarmaakt. Van perfect melkschuim tot minimaal onderhoud: ontdek waarom dit apparaat je lokale barista overbodig maakt, zelfs met gewone supermarktbonen!

Je kent het vast: je zit in je favoriete koffietentje, neemt een eerste slok van de cappuccino die je hebt besteld en valt even stil. De temperatuur, het mondgevoel, die volle smaak… alles lijkt te kloppen. En dan denk je aan de koffie thuis. Die is prima, of in elk geval best oké. Maar daar blijft het dan ook bij.

Dat dacht ik tenminste. Tot ik de Philips Café Aromis 8000-serie op mijn aanrecht installeerde en mijn keuken stante pede in een soort hippe koffiebar veranderde. De installatie van deze fraaie machine behelst niet meer dan een stekker in het stopcontact, water in het reservoir en een dosis verse koffiebonen bovenin. That’s it. Daarna kan het feest beginnen.

Hoewel de term 'restaurantkwaliteit' vaak niet meer dan een loze marketingkreet is, maakt dit apparaat dat woord opeens bizar concreet. Dat zit 'm in heel basale dingen: de koffie is direct op de juiste temperatuur (niet dat lauwe net-niet) en de smaak is vol en romig, zonder die nare bittere nasmaak. Dit apparaat lijkt bovendien precies te snappen wat jij wil; zonder dat je zelf als een bezetene aan de knoppen hoeft te draaien, staat er binnen de kortste keren een meer dan fatsoenlijke kop koffie voor je neus. Wat een topding!

©Philips

Duurdoenerij niet nodig

Erg prettig is het feit dat de machine enorm vergevingsgezind is. Hippe koffiesnobs vertellen je doorgaans dat je zonder exclusieve bonen van 30 euro per kilo nergens bent. Onzin, blijkt nu. Zelfs met een zak supermarktbonen en een pak volle melk (lang houdbaar werkt het best!) tovert dit ding een resultaat tevoorschijn waar je u tegen zegt. Hij weet echt het maximale uit elke boon te persen. Luxe zonder dat je boodschappenlijstje ingewikkeld of overdreven duur wordt, ik hou ervan.

En dan de melk. Vaak is dat thuis niet meer dan een zielig laagje luchtbelletjes dat na tien seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hier niet. Dit schuim is stevig, rijk en blijft dapper overeind staan. M'n ochtendcappuccino heb ik dan ook spontaan heilig verklaard, maar de echte verrassing is wat mij betreft de optie 'Melange'. Die is gloeiend heet, heeft de ideale verhouding tussen melk en koffie (puristen verklaren me voor gek) en maakt me elke keer weer instant gelukkig. Ik was aanvankelijk wat sceptisch over dit soort voorgeprogrammeerde recepten, maar deze verhouding is zo perfect afgestemd dat het elke keer weer aanvoelt als een echte traktatie.

©Philips

'Wat willen jullie drinken?'

Bezoek over de vloer? Kom maar door met de bestellingen! Vroeger hoopte ik stiekem op de keuze voor zwart (want: geen gedoe met melk), nu draai ik mijn hand niet meer om voor een latte of espresso macchiato. Sterker nog, ik nodig mensen nu vol enthousiasme uit om een kopje koffie te komen doen, en de reacties zijn elke keer unaniem: "Wauw, lekkere koffie!" 

Het mooie is dat je specifieke voorkeuren van je bezoek niet elke keer opnieuw hoeft in te voeren. Dankzij de gebruikersprofielen heeft iedereen in huis zijn eigen 'knop'. De een wil de latte met extra melk, de ander wil 'm juist sterker: dat kun je allemaal opslaan. En de machine verrast ook in de breedte. Waar ik zelf inmiddels min of meer verslaafd ben aan de Red Eye (een pittige boost voor de korte nachten), scoor ik bij mijn dochter punten met de 'Babychino'-functie: alleen warm melkschuim. Lekker voor het slapen gaan. 

Voor de liefhebbers zitten er trouwens nog allerlei cold brew-opties in het assortiment. Niet helemaal mijn ding – koffie kan me niet heet genoeg – maar fijn dat het kan als de smaak (of het bezoek) daarom vraagt.

©Eelko Rol

Geen schoonmaak-nachtmerries

Dan het onderhoud. We kennen de horrorverhalen van schimmelende slangetjes in volautomaten en hopeloos verkalkte zetgroepen. De Café Aromis 8000 is wat dat betreft een verademing. Water bijvullen, bakje met koffiepucks legen en (belangrijk!) de melkhouder gewoon even omspoelen onder de kraan (schijnt zelfs in de vaatwasser te kunnen). Geen ingewikkeld gedoe; de machine spoelt zichzelf krachtig door bij het opstarten en afsluiten. Het ding staat er, hij werkt en zeurt verder niet om aandacht. Had ik al gezegd dat dit een topding is?

O, en er is een app. Is die noodzakelijk? Neuh. Is het lekker? Ja! Via de app kun je de machine alvast aan het werk zetten terwijl je zelf nog even je mail checkt in bed. Je weet: technologie is op zijn best als het je luiheid faciliteert, en dat heeft Philips hier goed begrepen.

©Philips

Conclusie? Dit is meer dan een keukenapparaat; het is een stukje levensgeluk. Je hoeft niet meer te kiezen tussen gemak (dag Senseo!) en smaak. De Philips Café Aromis 8000 bewijst dat je dat perfecte koffiemomentje gewoon thuis kunt creëren. Zonder barista-cursus, zonder gedoe, maar mét die gelukzalige stilte na de eerste slok.

Enige minpuntje is wellicht de prijs, want die is met 999 euro best fors. Maar reken maar uit: een cappuccino kost tegenwoordig al snel 4 euro, dus met 250 gloeiend hete geluksmomentjes thuis heb je deze machine er al uit. Dat moet je jezelf gewoon gunnen.

Marc-Alexis Côté, die voorheen de Assassin's Creed-gamefranchise bij Ubisoft overzag, heeft dat bedrijf nu aangeklaagd.

Afgelopen oktober werd aangekondigd dat Côté vertrokken was bij het bedrijf. Dat gebeurde rond dezelfde tijd als dat Ubisoft de Assassin's Creed-franchise onderbracht onder Vantage Studios, een nieuwe dochteronderneming die het samen met Tencent heeft opgericht. Côté heeft decennialang aan de Assassin's Creed-franchise gewerkt en stond de laatste jaren aan het hoofd van de populaire spellenreeks.

Côté zou toen Assassin's Creed naar Vantage Studios ging een aanbod van Ubisoft hebben gekregen om een andere leidende positie binnen het bedrijf aan te nemen. Côté liet kort daarna publiekelijk weten dat deze positie niet vergelijkbaar was met zijn eerdere werk.

De aanklacht

Nu klaagt Côté Ubisoft dus aan, zo meldt CBC Radio Canada. Volgens hem zou hij de rol van 'Head of Production' aangeboden hebben gekregen binnen Ubisoft nadat Assassin's Creed binnen Vantage Studios werd ondergebracht, gevolgd door een mogelijke positie als 'Creative House'.

Volgens Côté zou hij daardoor leiderschap krijgen over "tweederangs" Ubisoft-franchises. Aangezien hij daarvoor de Assassin's Creed-franchise overzag, voelde dit voor hem als een wezenlijke stap terug.

Côté nam naar eigen zeggen twee weken vrij om over deze situatie te reflecteren. Aan het einde van die periode zou Ubisoft hebben geëist dat hij een besluit moest maken en besloot Côté dat dit een onacceptabele situatie was, en een "ontslag in vermomming". Hij eiste dan ook ontslagvergoeding, waarna hij te horen kreeg dat hij niet meer op werk hoefde te komen en Ubisoft aankondigde dat hij was vertrokken.

Volgens Côté heeft Ubisoft geclaimd dat hij vrijwillig is vertrokken, zodat men geen ontslagvergoeding hoefde te betalen. Côté eist nu twee jaar aan loon als ontslagvergoeding en 75.000 dollar aan schadevergoeding vanwege machtsmisbruik en schade aan zijn reputatie. In totaal komt dat neer op meer dan 1,3 miljoen dollar. Ook wil hij dat het concurrentiebeding komt te vervallen.

Vantage Studios en Assassin's Creed

Ubisoft richtte vorig jaar samen met het Chinese Tencent de dochteronderneming Vantage Studios op. Daar zijn de drie belangrijkste Ubisoft-franchise in ondergebracht, namelijk Assassin's Creed, Far Cry en Rainbow Six. Ook de ontwikkelteams die aan deze reeksen werken maken nu onderdeel uit van Vantage Studios.

De Assassin's Creed-franchise is al jarenlang een van de belangrijkste gamereeksen van de Franse uitgever Ubisoft. In de spellen gebruiken spelers parkour, stealth en gevechten om diverse exotische locaties uit de geschiedenis te verkennen. Het meest recente deel is het vorig jaar uitgekomen Assassin's Creed Shadows.