De beste software is als goede koffie: een goed bakkie is onmisbaar voor een productieve dag, maar smaken verschillen en een verkeerde mix kan je flinke hoofdpijn bezorgen.

De afgelopen weken hebben we druk gediscussieerd over de vraag "Wat is de meest gehate software ooit?", niet alleen op onze site, maar ook op bijvoorbeeld LinkedIn. Daaruit blijkt dat het vrijwel onmogelijk is een eenduidig antwoord te geven. Mensen verschillen: wat de een geweldig vindt, vindt de ander juist dramatisch. In een eerdere blog-post heb ik al geconstateerd dat er allerlei verschillende soorten mensen zijn, en dat dat concept kennelijk wat lastig is voor software-ontwikkelaars.

Het valt ook niet mee een onmenselijk binair systeem als de computer toegankelijk te maken voor de vreselijk diverse soort die wij inmiddels zijn geworden. Verschillende grote leveranciers zijn daar in de loop der tijd op een verschillende manier mee omgegaan:

Microsoft dacht en denkt nog steeds dat ze in staat moeten zijn een universeel bruikbare interface te creëren. Bij de lancering van de Ribbon in Office werd dat zelfs bijna letterlijk zo gezegd: 'na intensief en uitgebreid onderzoek onder onze gebruikers hebben we een interface ontwikkeld die naar onze overtuiging zo in elkaar zit dat het de perfecte gebruiksomgeving is voor 96% van onze klanten'. De eerste versie van de Ribbon was dan ook niet aanpasbaar - dat was tenslotte niet meer nodig. Daar zijn ze toch enigszins van terug gekomen, maar met Metro doen ze het in feite weer: één interface bouwen die het iedereen naar de zin moet maken.

Apple deed dat anders. Steve Jobs was een man van harde keuzes waar hij vol overtuiging aan vast hield. Als gevolg daarvan is OS X volkomen eenduidig: je haat het of je vindt het heerlijk. Een totaal andere benadering dan Microsoft, maar ook hier is iets voor te zeggen: je weet in elk geval zeker dat de groep waarbij het kwartje valt ook inderdaad 'fanboy for life' is.

Google koos een nieuwe koers met Android. Android is (min of meer) open, wat wil zeggen dat ontwikkelaars en gebruikers een grote mate van vrijheid hebben om (de GUI van) het OS aan te passen aan de wensen van de gebruiker. Als je wilt kun je Android voorzien van een Windows, iPhone of Metro skin, of een van de vele andere aangepaste user interfaces. Het zwakke punt van die benadering is de chaos: niet alle oplossingen werken even goed, de installatie is bepaald niet eenduidig en soms ronduit ingewikkeld (soms moet je er zelf je hele telefoon voor 'rooten').

Desondanks heeft, van die drie benaderingen, Android mijn sterke voorkeur. Het is bepaald niet perfect, maar het is wel de enige benadering die ruimte laat voor wat, wat mij betreft, evident is: mensen verschillen.

Software is net koffie: voor veel mensen is het onmisbaar. Vroeger was koffie gewoon koffie - een zwart bakje pleur. Tegenwoordig heeft onze smaak zich ontwikkeld: we nemen geen genoegen meer met bittere drab, maar verlangen goede koffie - en de discussie over wat goede koffie is, is soms net zo heftig als die over de verschillende computersystemen.

De benadering die Microsoft heeft gekozen is een smaak te ontwikkelen die niemand echt vies vindt (maar ook niemand echt lekker), de benadering van Apple is een smaak te ontwikkelen die zo specifiek is dat een bepaalde groep het hélemaal geweldig vindt (en de rest afschuwelijk). De benadering van Google is een Senseo te ontwikkelen waarin ieder zijn eigen favoriete smaakje kan stoppen.

Toegegeven: je kon natuurlijk al jaren naar specialistische koffiehuizen gaan om met je eigen espresso-apparaat je eigen 'blend' samen te stellen - maar dat is toch meer iets voor de echte freaks; zeg maar de mensen die op de computer Linux gebruiken.

Het wachten is wat mij betreft op de eerste leverancier die de Nespresso onder de computerinterfaces bouwt: het idee van de Senseo, maar dan écht goed uitgewerkt. Een computerinterface, met andere woorden, die ruimte biedt voor de verschillende voorkeuren van verschillende soorten mensen in een kwalitatief hoogstaande omgeving. Een interface die je helpt denken, in plaats van voor je te denken. Een interface die je in staat stelt de middelen die je ter beschikking staan te benaderen vanuit een omgeving naar keuze die jij intuïtief kunt bedienen. Een interface, met andere woorden, die zich soepel en eenvoudig laat aanpassen aan jouw persoonlijke persoonstype, zonder dat daarbij functionaliteit verloren gaat.

Je zit op de bank en streamt probleemloos een 4K-video op je telefoon, maar zodra je je laptop openklapt om een webpagina te laden, lijkt het alsof de verbinding vastloopt. Ligt het aan de router of aan je computer? In dit artikel leggen we uit waarom wifi-snelheden zo sterk kunnen verschillen per apparaat en wat je eraan kunt doen.

Je betaalt voor een snelle internetverbinding, dus is de verwachting dat elk apparaat in huis die snelheid ook daadwerkelijk haalt. Toch voelt het surfen op je computer soms stroperig aan, terwijl je smartphone ernaast nergens last van heeft. Vaak wordt er direct naar de internetprovider gewezen, maar het probleem zit meestal in de apparatuur zelf. Het verschil in hardware, leeftijd en software tussen mobiele apparaten en computers is namelijk groter dan je denkt. Na het lezen van dit stuk weet je precies waar die vertraging vandaan komt.

Generatiekloof: waarom je laptop vaak achterloopt

Het snelheidsverschil tussen je telefoon en je computer komt vaak neer op een simpele generatiekloof. We vervangen onze telefoons gemiddeld elke twee tot drie jaar, waardoor ze vaak uitgerust zijn met de nieuwste wifi-chips (zoals wifi 6 of 6E). Een laptop gaat vaak veel langer mee, soms wel vijf tot zeven jaar. Hierdoor probeert een verouderde netwerkkaart in je laptop te communiceren met een moderne router, wat resulteert in een lagere maximumsnelheid.

Daarnaast speelt de manier waarop data wordt verwerkt een grote rol. Een telefoon is geoptimaliseerd voor directe consumptie: apps op de achtergrond worden gepauzeerd om de app die je nú gebruikt voorrang te geven. Een computer werkt anders. Terwijl jij probeert te surfen, kan Windows of macOS op de achtergrond bezig zijn met zware updates, het synchroniseren van clouddiensten of het maken van back-ups. Je laptop snoept dus al bandbreedte weg zonder dat jij het doorhebt, waardoor er voor je browser minder overblijft.

Wanneer je laptop de strijd wél wint

De laptop wint het van de telefoon wanneer de omstandigheden optimaal zijn voor stabiliteit in plaats van pure mobiliteit. Als je beschikt over een moderne laptop met een recente netwerkkaart en je bevindt je in dezelfde ruimte als de router, kan de laptop vaak stabieler grote bestanden binnenhalen.

Dat geldt vooral als je laptop verbonden is met de 5GHz-frequentieband. Deze frequentie is veel sneller dan de oude 2.4GHz-band, maar heeft een korter bereik. Als je dicht bij het toegangspunt zit, profiteert je laptop van zijn krachtigere processor om complexe webpagina's sneller op te bouwen dan een telefoon dat kan, mits de verbinding zelf niet de bottleneck is.

Waarom je telefoon soepeler aanvoelt

Het verschil wordt pijnlijk duidelijk zodra je verder van de wifi-bron af gaat zitten, bijvoorbeeld op zolder of in de tuin. Smartphones zijn vaak agressiever geprogrammeerd om het sterkste signaal te pakken of snel tussen frequenties te schakelen. Veel laptops blijven daarentegen te lang plakken op een zwak 5GHz-signaal of vallen onnodig terug op de trage en vaak overvolle 2.4GHz-band (het zogeheten 'sticky client'-probleem).

Daarnaast hebben smartphones een trucje dat laptops helaas moeten missen: wifi-assist (of een vergelijkbare term). Als de wifi even hapert, gebruikt de telefoon ongemerkt een beetje 4G- of 5G-data om de stroom stabiel te houden. Je laptop heeft die optie meestal niet en laat direct een laadicoontje zien. Hierdoor voelt de telefoon sneller aan, terwijl hij eigenlijk een beetje vals speelt door mobiele data bij te schakelen.

Harde grenzen: wanneer traagheid onvermijdelijk is

Er zijn situaties waarin je laptop de strijd sowieso verliest, ongeacht hoe dicht je bij de router zit. Dit zijn de harde grenzen:

Zo check je of jouw hardware het probleem is

Om te bepalen of je laptop de boosdoener is, moet je eerst kijken naar de verbinding. Klik op het wifi-icoon op je laptop en controleer of je verbonden bent met een 5GHz-netwerk (vaak te zien bij Eigenschappen of netwerkinformatie). Is dat niet het geval en sta je wel dicht bij de router? Dan is je netwerkkaart waarschijnlijk verouderd of staan de instellingen niet goed.

Kijk ook eens kritisch naar je gebruik. Heb je toevallig nog applicaties openstaan zoals Steam, OneDrive of Dropbox? Deze programma's kunnen de verbinding volledig dichttrekken. Op een telefoon gebeurt dit zelden automatisch op de achtergrond. Als je laptop ouder is dan vijf jaar, kan een simpele upgrade met een moderne wifi-usb-dongle het probleem vaak al verhelpen, zonder dat je een hele nieuwe computer hoeft aan te schaffen.

Kortom: leeftijd en software maken het verschil

Dat je telefoon sneller is op wifi dan je laptop, komt meestal doordat telefoons nieuwere netwerkchips hebben en slimmer omgaan met datastromen. Laptops hebben vaak last van zware achtergrondprocessen of blijven hangen op een tragere frequentieband. Daarnaast schakelen telefoons bij zwak wifi soms ongemerkt over op 4G/5G, wat de ervaring vloeiender maakt. Controleer of je laptop op de 5GHz-band zit en sluit zware achtergrondprogramma's af om snelheid te winnen.

Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen komt op 16 april uit voor Nintendo Switch.

Dat heeft Nintendo vanmiddag aangekondigd in een speciale Direct-uitzending die om de game draait. Ondanks dat de game voor de eerste Switch verschijnt, zal hij via backwards compatibility ook speelbaar zijn op Nintendo Switch 2.

In de Tomodachi Life-games van Nintendo kunnen spelers zelf Mii-personages creëren en bijvoorbeeld baseren op het uiterlijk van henzelf, vrienden en familie of beroemdheden. Deze Mii's leiden vervolgens hun eigen leven op een eiland, wat allerlei gekke en hilarische situaties oplevert. Spelers kunnen zelf ook invloed uitoefenen op deze verschillende situaties.

Over Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen

In de Direct-uitzending werd meer informatie gegeven over het aankomende Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen. Zo is duidelijk dat spelers hun Mii-personages unieke persoonlijkheden, gewoontes en woningen kunnen geven. Spelers kunnen tijdens de game zien waar de personages aan denken, en ze helpen bij problemen. De tijd in de game verstrijkt daarbij net zo snel als in de echte wereld, wat het de moeite waard maakt om het spel op verschillende momenten op te starten.

Het is daarbij mogelijk om de verschillende Mii-personages kennis met elkaar te laten maken, om te zien wat er vervolgens gebeurd. Personages kunnen bijvoorbeeld praten over hun favoriete eten en filmgenres. Het is daarnaast mogelijk om acht Mii-personages bij elkaar in een huis te laten wonen, wat weer unieke reacties van de personages veroorzaakt.

Op het eiland waar de game zich afspeelt kunnen spelers de personages winkels te laten bezoeken. Bijvoorbeeld een supermarkt waar allerlei etenswaren worden verkocht, of de mogelijkheid om kleding en kostuums te kopen. In een speciale marktkraam worden redelijk geprijsde artikelen meerdere malen per dag ververst.

Ook is er een ontwerpatelier, waar spelers verschillende voorwerpen kunnen maken, waaronder kledingstukken, versiering voor huizen en zelfs huisdieren. Het eiland kan sowieso naar eigen smaak worden ingedeeld, met bankjes, bomen, planten en meer.