ID.nl logo
Let hier op als je een smartphone-hoesje koopt op AliExpress
© Reshift Digital
Huis

Let hier op als je een smartphone-hoesje koopt op AliExpress

Het is bij Nederlandse websites vaak mogelijk om een verscheidenheid aan hoesjes voor iPhone te kopen, maar voor Android-toestellen is de keuze al iets minder groot. Zeker als je met je hoesje iets wil laten zien waar je fan van bent, dan kun je vaak in Nederlandse webshops niet vinden wat je zoekt. Op AliExpress is dat anders, maar is dat wel veilig?

Het Chinese verkoopplatform AliExpress is een enorme virtuele marktplaats waar je praktisch alles kunt vinden wat je zoekt. Oorbellen, computeronderdelen, t-shirts en deurbellen, je kunt het zo gek niet bedenken en iemand op AliExpress biedt het aan. Dat geldt ook voor telefoonhoesjes. Er zijn honderden aanbieders van hoesjes in allerlei soorten, maten en merken. Let goed op dat je voor het juiste toestel kiest, want vaak wordt een hoesje voor wel twintig varianten telefoons aangeboden.

©PXimport

Rondshoppen op AliExpress

Je hoeft alleen maar in te typen waar je van houdt, bijvoorbeeld Harry Potter, en dan het toesteltype. Je krijgt dan hoesjes te zien die van hard plastic zijn en van zacht plastic, hoesjes die doorschijnend zijn zodat je je telefoon er nog doorheen ziet en hoesjes die helemaal bedrukt zijn. Hartstikke leuk, zeker omdat die hoesjes maar een paar euro kosten, waardoor je een hele avond kunt shoppen en elk seizoen een nieuw hoesje kunt gebruiken. Het kan zelfs nog lonen om te kijken of je het hoesje bij een andere verkoper op AliExpress goedkoper kan krijgen, want er is zoveel aanbod, dat even rondshoppen vaak loont. Aan de andere kant gaat het waarschijnlijk om een paar euro. Wat je ook kunt doen, is even googlen of er nog actiecodes zijn voor korting.

Dat is allemaal legaal, maar dat betekent niet dat er geen haken en ogen aanzitten. Zo moet je altijd opletten dat je niet meer dan 22 euro uitgeeft aan één bestelling. Is dit wel zo, dan zal je mogelijk extra invoerkosten moeten betalen. Nu kom je daar met een telefoonhoesje niet zo snel aan, maar als je voor je hele gezin bestelt bij één verkoper, dan kun je daar zomaar aan zitten. Check ook goed de recensies over de verkoper, zodat je weet dat je bij iemand besteld die ook daadwerkelijk levert wat hij belooft. Meestal is dat wel zo. Niet voor niets heeft AliExpress meer dan 100 miljoen klanten. Je kunt hiervoor bijvoorbeeld ook de zoekresultaten sorteren op aantal aankopen, in plaats van de aanbevolen resultaten.

©PXimport

©PXimport

Betaal met Paypal of creditcard

Wil je liever het zekere voor het onzekere nemen, kies dan niet voor betalen met iDeal, maar liever Paypal of creditcard. Bij deze betaalmethodes heb je enige mate van aankoopbescherming, mocht je pakje nooit arriveren. Nu heb je het voordeel dat je bij een telefoonhoesje niet snel problemen zal hebben met bijvoorbeeld een defect aan het artikel, maar mocht je iets anders bestellen dat wel een defect heeft, weet dan dat garantie vaak niet geldt buiten Europa.

Het belangrijkste om in ogenschouw te nemen als je een hoesje op AliExpress bestelt, dat is dat je waarschijnlijk een lange tijd moet wachten voor het er is. Een verkoper heeft vaak een stuk of twee weken om je order in behandeling te nemen, en dan moet hij nog worden verzonden en naar Nederland zien te komen. Soms is het er binnen twee weken, maar het kan ook vier tot zes weken duren. Dat is op zich niet erg, maar de kans is groot dat je je hoesje bestelt voor een nieuw toestel. Wees in de tussentijd voorzichtig met je telefoon. Juist als een telefoon nog geen hoesje heeft, dan glijdt het toestel gemakkelijk van de bank af en wandel je de rest van het jaar met een flinke kras in het scherm, of erger. Mocht je erg onhandig zijn, dan kun je je toestel beter pas gaan gebruiken als je langverwachte AliExpress-envelop er is, of toch (tijdelijk?) een wat gewoner hoesje bij een Nederlandse webshop aanschaffen. Hoewel hoesjes in Nederland onredelijk duur lijken te zijn, als je ze voor slechts een paar euro in een Chinese webshop koopt...

▼ Volgende artikel
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Huis

Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos