Bekijk jij graag video's? Dan is een mediacenter handig voor jou. Je kunt natuurlijk een Apple TV aanschaffen, maar je kunt ook je Mac met behulp van Plex omtoveren tot een mediacenter. De content in de mediacenter kan je vervolgens op je TV, iPhone, iPad of natuurlijk gewoon de Mac bekijken. In deze handleiding lees je hoe je met Plex je Mac omtovert tot mediacenter.

Plex Media Server is niet beschikbaar in de App Store. Download de software daarom via de website van de ontwikkelaar en installeer de app op je Mac of Windows-machine. Krijg je hierbij de melding dat je geen content kunt installeren die niet afkomstig uit de Mac App Store? Kijk dan in het artikel 'Handleiding: Gatekeeper omzeilen en onbekende software toch installeren' om dit probleem te verhelpen.

Plex Media Server configureren

Configureer vervolgens Plex Media Server. Dit klinkt moeilijker dan het is. Je hoeft alleen maar op te geven wat voor content je wilt toevoegen aan Plex en waar je deze content hebt opgeslagen. Open de Plex Media Server via de map Programma's in het dock op een Mac of het startmenu op een Windows-machine om de mediaserver in te stellen. De software opent in een webbrowser als Safari.

Klik op de knop start om de configuratie van Plex Media Server te starten. De software vraagt je eerst een naam op te geven voor de server en biedt je de mogelijkheid je e-mailadres achter te laten zodat je updates over Plex ontvangt via de mail. Klik op Volgende om naar de volgende pagina te gaan.

Bibliotheek aanmaken

Je kunt nu een bibliotheek aanmaken. Plex organiseert deze bibliotheek in secties, die worden georganiseerd op basis van het type content dat je aan de mediaserver toevoegt. Klik op de knop + Sectie toevoegen om nieuwe content aan Plex Media Server toe te voegen. Kies nu het type content dat je wilt kiezen.

©PXimport

Kies het type content dat je wilt toevoegen aan Plex Media Server

In dit voorbeeld gaan we er vanuit dat je een aantal films wilt toevoegen. Klik daarom op de sectie Films. Geef in het scherm dat verschijnt een eigen naam op voor de sectie en klik vervolgens op de knop Voeg een map toe om content aan de sectie toe te voegen. Zoek de map waarin de films zijn opgeslagen op door op de knop Browse folders te klikken. Je kunt deze stap herhalen om andere content aan Plex Media Server toe te voegen.

Heb je alle content aan Plex Media Server toegevoegd? Klik dan op de knop Volgende om naar de volgende pagina te gaan. De software biedt je nu de mogelijkheid 'kanalen' toe te voegen aan de mediaserver. Kanalen zijn online bronnen waar media beschikbaar worden gesteld. Denk hierbij aan videowebsites als Vimeo, maar ook aan Apple, het persbureau NPR, de muziekwebsite SoundCloud en TV-programma The Daily Show. Plex Media Server toont slechts een selectie van de beschikbare kanalen tijdens de configuratie. Een overzicht van alle kanalen kan worden bekeken door na de configuratie naar de 'Kanalen Bibliotheek' te gaan.

©PXimport

Door kanalen toe te voegen kan je ook video's op bijvoorbeeld Vimeo bekijken via Plex

myPlex-account

Het is noodzakelijk een myPlex-account aan te maken. myPlex zorgt dat je altijd de beschikking hebt over je media en je content via internet kan bekijken, toevoegen aan de wachtrij van Plex of delen met bekenden. Kies daarom zowel een gebruikersnaam als wachtwoord en geef je e-mailadres op. Klik op Volgende om het account aan te maken. Vergeet je account niet verifiëren door op de link te klikken in de e-mail die je van Plex ontvangt.

Je myPlex-account wordt direct gekoppeld aan Plex Media Server. Zodra dit proces is afgerond verschijnt de boodschap Gefeliciteerd! in beeld. Onderaan de pagina vind je een e-mailadres waarmee je video's via e-mail aan de wachtrij kunt toevoegen. Stuur simpelweg de link van de video naar het unieke e-mailadres dat je van Plex krijgt om de link toe te voegen aan de wachtrij van Plex Media Server. Klik op de knop Klaar om de configuratie af te ronden.

Content bekijken

Plex Media Server is nu klaar voor gebruik. De content kan worden bekeken op allerlei apparaten. Heb je een SmartTV van LG of Samsung? Dan kan je op je televisie een Plex-app installeren waardoor je de content rechtstreeks op je televisie kunt afspelen. Wil je de content op je Mac of Windows-machine afspelen? Download de Plex Media Center-app via de website van de ontwikkelaar. Dit is een erg prettige app om video's mee af te spelen. De app vult het volledige scherm en geeft je daarom het idee dat je niet langer achter een Mac, maar achter een echte mediacenter zit.

De content kan ook op de iPhone en iPad worden bekeken door de Plex-app te downloaden. De app werkt nauw samen met de Mac- en Windows-app van Plex en wordt continu gesynchroniseerd. Dit betekent onder andere dat alle beoordelingen die je aan films en series geeft in beide apps worden vertoond. Ben je daarnaast een film aan het kijken op de Mac of computer en moet je weg? Dan kan je de film op het punt waar je bent gebleven verder kijken op je iPhone in bijvoorbeeld de bus. De iPhone- en iPad-app is voor 4,49 euro beschikbaar.

©PXimport

Content in de Plex Media Server kan via apps op een TV, iPhone, iPad, Mac of Windows-machine worden bekeken

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.