Met alle hype rondom de Apple iPhone 3G is het makkelijk om te vergeten dat de twee belangrijkste functies ervan, 3G-internettoegang en Exchange-ondersteuning, al lang mogelijk zijn op andere toestellen. Nokia's E61 werd in 2006 geïntroduceerd en was toen al de standaard voor zakelijke gebruikers. Helaas miste het toestel een camera en was hij niet aantrekkelijk vormgegeven.

De E71 lost deze problemen op en moet de nieuwe standaard voor zakelijke gebruikers worden.

Om met de deur in huis te vallen: de Nokia E71 is eenvoudig in uw borstzak te steken. Hij is amper 57 mm breed en 114 mm lang en daarmee kleiner dan de iPhone 3G. Ondanks de kleinere afmetingen bevat de E71 nog steeds een volledig qwerty-toetsenbord met toetsen die elk 5 mm breed zijn. Hoewel de toetsen dicht tegen elkaar aan geplaatst zijn, hebben ze een prettige vorm en iedereen die met zijn duimen kan typen op een Treo, Blackberry of ander Nokia-mobieltje zal ook met de E71 geen problemen hebben.

Ongebruikelijk is de mogelijkheid om tussen twee compleet verschillende startschermen te kiezen: één voor werk en één voor thuisgebruik. We zijn er niet van overtuigd dat dit nodig is, maar het werkt prima.

De E71 heeft een 3.2-megapixel camera. Deze resolutie is hoger dan die van de camera in de iPhone, die slechts twee megapixels telt. Maar dat is niet alles: Nokia heeft de E71 ook uitgerust met een flitser en autofocus, waardoor de smartphone zich veel beter leent om foto's te maken -- al moet u ze niet op A4-formaat uitprinten. Uiteraard wordt mms geheel ondersteund, waardoor de E71 een streepje voor heeft op de iPhone.

Voor veel smartphonegebruikers is internettoegang belangrijker dan een ingebouwde camera. De E71 kan verbinding zoeken via edge, 3G, hsdpa of 802.11b/g wifi waardoor u zelden zonder internet zult zitten. Was het maken van een wifi-verbinding op oude Nokia-handsets nog een tenenkrommend proces, op de E71 is het kinderlijk eenvoudig. Kies een netwerk, voer de encryptiesleutel in en klaar is kees. De webbrowser zelf moet het met een kleiner schermoppervlak doen dan de iPhone, maar websites worden netjes weergegeven.

Nokia heeft al eerder telefoons uitgebracht met een ingebouwde gps-ontvanger, maar deze waren niet altijd even makkelijk in het gebruik. Op de E71 laden we Google Maps in en binnen enkele seconden weet deze applicatie onze huidige positie te bepalen. Nokia's eigen Maps-pakket is ook voorgeïnstalleerd. Wie er geld voor over heeft kan dit pakket upgraden naar een volledig navigatiepakket met gesproken instructies.

Hoewel de gps, camera en webbrowser prima werken laat de E71 pas echt zijn kracht zien wanneer we met email bezig gaan. Pop3, imap4 en Exchange worden volledig ondersteund en het toetsenbord is ontworpen met email in het achterhoofd. Zo is er een speciale toets die uw inbox opent en een andere speciaal voor het '@'-symbool. De Quickoffice-software geeft u toegang tot de Word- en Excel-bestanden die u toegemailed krijgt en Nokia heeft zelfs een mogelijkheid ingebouwd om uw mail voor te laten lezen. We missen slechts één ding: er is geen Blackberry Connect-tool voor de E71 beschikbaar.

Nokia claimt dat de batterij van de E71 wel 17 dagen in standby mee kan gaan. In onze veeleisende tests, waarin we regelmatig onze email cheken en het web surfen, weten we zeven dagen door te brengen zonder de E71 aan de lader te hangen.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Het is moeilijk niet onder de indruk te raken van de Nokia E71. Het is een uitstekend apparaat voor email en biedt alle functionaliteit die we van een moderne smartphone verwachten. De accuduur is uitstekend en de prijs (in combinatie met een abonnement) is niet buitensporig hoog. Muziekliefhebbers zijn het beste af bij Apple's populaire mobieltje, maar de rest van de wereld zou deze handset bovenaan hun verlanglijstje moeten zetten.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.