Onze smartphone ontgrendelen met een cijfercode, dat doen er inmiddels velen niet meer. Nu doen we het door een patroontje te tekenen op het scherm, via gezichtsherkenning of met de vingerafdrukscanner. Maar, zelfs binnen de wereld van vingerafdrukscanners bestaan grote verschillen, waardoor de ene telefoon prettiger ontgrendeld dan de ander.

Bij vingerafdrukscanners onder het scherm is het grootste verschil die tussen de optische en de ultrasone vingerafdrukscanner. De ene werkt door met camera’s naar je vingerafdruk te kijken (die met LED-lampjes worden verlicht), terwijl de ander werkt door geluid te laten weerkaatsen om zo vast te stellen waar de groefjes in je vingers zich bevinden. Dat is nogal een verschil, hoewel je daar zelf weinig van merkt. Er komt echter wel een voordeel kijken bij de ultrasone variant.

Ultrasoon

Een ultrasone vingerafdrukscanner, zoals die van de Galaxy S10, heeft het voordeel dat er geen licht nodig is om je vinger goed te kunnen zien, want hij werkt met geluid. Hierdoor hoef je niet als je in bed ligt of in een schemerig restaurant zit je scherm op te laten lichten. Het is, omdat er alleen van geluid gebruik wordt gemaakt, dus mogelijk om je telefoon te ontgrendelen zonder hiervoor eerst het scherm in te schakelen (of een klein gedeelte te laten oplichten).

Er wordt ook gezegd dat ultrasoon ervoor zorgt dat je vingerafdruk in 3D wordt bekeken, terwijl dat bij optisch slechts 2D blijft omdat hier een soort foto wordt gemaakt. Volgens de FIDO Alliance Biometric Component-certificering is de ultrasone manier van vingerafdrukscannen dan ook veiliger. Toch is die ultrasone vingerafdrukscanner verre van perfect. Ten eerste kun je bijvoorbeeld geen screenprotector gebruiken met deze vingerafdrukscanner, omdat deze immers geen extra laag tussen je vinger en het glas kan gebruiken.

©PXimport

Niet 100% veilig

Er is echter een groter nadeel, al is die wel wat vergezocht: als je een 3D-printje van plastic maakt van iemands vingerafdruk, dan kun je de telefoon ontgrendelen: immers zitten de groefjes op dezelfde plekken, waardoor de ultrasone geluiden exact hetzelfde terugkaatsen als ze zouden doen als het wel je vinger was. Aan de andere kant doen optische vingerafdrukscanners ook niet altijd moeilijk als je een foto toont van een vingerafdruk, dus beide beveiligingsmethoden zijn niet 100% veilig. Mede daarom is er bijvoorbeeld de gezichtsscanner uitgevonden, want die is moeilijker te imiteren.

©PXimport

Of de vingerafdrukscanner in de toekomst nog heel erg gaat veranderen, daar is weinig kans van. Op dit moment wordt je biometrische informatie voornamelijk uitgelezen door de gezichtsscanner, die ook nog eens veiliger schijnt te zijn. Er is de afgelopen jaren veel geïnnoveerd op het gebied van vingerafdrukscanners. Immers zijn ze van aparte gedeeltes op de telefoon tegenwoordig zo’n beetje standaard in het scherm te vinden. Daar zullen ze ook nog wel een tijdje blijven, want hoe goed een gezichtsscanner ook is, vaak heeft deze bijvoorbeeld goed licht nodig of een goede hoek, waardoor de vingerafdrukscanner nog steeds veelvuldig wordt gebruikt om de smartphone te ontgrendelen, zowel sonisch als optisch.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.