In dit artikel lees je over twee eenvoudige tools waarmee je (bijvoorbeeld) twee mappen mooi synchroon kunt houden. De tweede tool zorgt daarbij automatisch voor een stevige versleuteling van de ‘doelmap’, zodat je die dus ook veilig op een stick kunt meenemen.

FreeFileSync is een opensource-tool en dat is altijd wel geruststellend. Het programma is behoorlijk rechttoe, rechtaan: voeg twee (al dan niet online) mappen toe en synchroniseren maar.

Hoe? Zo!

Allereerst voeg je dus twee mappen toe voor de synchronisatie. Dat kan door slepen en neerzetten, via de knop Bladeren of via Toegang tot online opslag. Zijn beide items toegevoegd, dan vertelt de knop Vergelijken je wat de actuele inhoudsverschillen zijn.

Nu is het even opletten: klik eerst op het pijlknopje naast de knop Synchroniseren. Je kunt nu uit verschillende synchronisatiemodi kiezen. Standaard verloopt die in twee richtingen: alle data uit de ene map gaan ook naar de andere en omgekeerd. De acties Spiegelen en Bijwerken daarentegen lopen van links (bronmap) naar rechts (doelmap). Desnoods switch je beide met de knop Verwisselen van zijden. Bij Spiegelen worden bestanden in de doelmap verwijderd als die niet ook in de bronmap staan, terwijl bij Bijwerken alleen nieuwe of aangepaste bestanden naar de doelmap worden gekopieerd. Er is tevens de optie Aangepast en wat die hoort te doen bepaal je geheel zelf, via het menu Acties, Synchronisatie instellingen. Tot slot kun je met de knop Filter bepaalde bestanden of mappen buiten de kopieeroperaties te houden.

©PXimport

CrocoCryptMirror

In tegenstelling tot FreeFileSync kent CrocoCryptMirror slechts één synchronisatiemodus: spiegelen. Maar deze laatste versleutelt automatisch je data in de doelmap met een stevige combinatie van aes en Twofish. Voor de decryptie heb je een sleutelbestand in combinatie met een wachtwoord nodig. Het versleutelen en ontsleutelen maakt een en ander wel een tikkeltje trager.

Hoe? Zo!

Start je CrocoCryptMirror de eerste keer op, dan word je om een wachtwoord gevraagd voor het sleutelbestand. Maak van deze ‘keyfile’ meteen een back-up. Vervolgens klik je op Create om een ‘container’ (lees: versleutelde spiegelmap) te creëren. Verwijs naar de bronmap, geef een naam aan je container en duid hiervoor een geschikte plek aan. Dat kan bijvoorbeeld ook een usb-stick of een netwerklocatie zijn.

Klik op Yes als je wilt dat een ‘local sync service’ de bronmap continu monitort en elke wijziging op de achtergrond doorzet naar de spiegelmap. De container verschijnt nu in het programmavenster.

Je kunt deze synchronisatie op elk moment aan- en uitzetten (via Turn off / on) of je start de synchronisatie handmatig. Bij Actions vind je knoppen om de inhoud van de container te bekijken (via WebDAV), om die naar een andere map te decrypteren en om die te verwijderen. Je kunt op vergelijkbare wijze ook nieuwe containers creëren.

©PXimport

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.