WhatsApp werkt momenteel aan een grote uitbreiding voor de populaire communicatiedienst. Die uitbreiding verschijnt in de vorm van Communities (Gemeenschappen, in goed Nederlands). Wat zijn communities en wat kun je ervan verwachten?

WhatsApp test nu een nieuwe functie in bèta, WhatsApp Communities. Het wordt een aparte tab binnen de populaire berichtendienst, die zich voornamelijk focust op gesprekken tussen de mensen die elkaar zakelijk of persoonlijk kennen. Natuurlijk zijn er ook groepschats waar tot 256 mensen in terecht kunnen komen; dan zit je soms met mensen in een groep die je níet kent.

Hoewel het idee achter zo’n groepschat prima is, wekt zo’n grote groep mensen – die allemaal door elkaar heen kletsen – vaak ook veel ergernissen op. Mensen reageren te vaak, reageren te weinig of lezen niet goed wat een ander typt – waarschijnlijk herken je dit wel als fervent WhatsApp-gebruiker. Het nieuwe tabblad Communities kan hier enigszins verandering in aanbrengen.

Dit zijn WhatsApp Communities

Het tabblad Communities behelst een aantal subgroepen waar je met veel mensen in zit. Communities lijken in die zin op groepschats, maar er zit een groot verschil tussen de twee. De nieuwe functie is namelijk meer bedoeld voor allerlei soorten organisaties. Denk dan aan bedrijven, maar ook aan scholen. Organisaties kunnen gemakkelijker discussies organiseren en admins kunnen iedereen snel bereiken door berichten te versturen naar de verschillende subgroepen.

Communities zijn als volgt opgebouwd. Je maakt een groep aan van mensen die iets gemeen hebben. Denk dan aan kinderen die naar dezelfde school gaan, mensen die in eenzelfde flat wonen of medewerkers die bij hetzelfde bedrijf over verschillende afdelingen werken. Als we een vergelijking met Slack maken, dan is de community de workspace en de kanalen de verschillende groepen.

Je kunt je als gebruiker aanmelden voor één subgroep binnen de community, maar ook voor een aantal groepen. Bijvoorbeeld omdat je kinderen in groep 4 en groep 6 hebt zitten of omdat je binnen het gebouwd groepjes wil hebben voor boodschappen, gratis op te halen spullen of meldingen over gevaarlijke situaties. Dit zijn slecht voorbeelden, natuurlijk.

©PXimport

Admins en gebruikers

Admins zijn in staat om complete communities te bereiken met een enkel bericht, terwijl gebruikers zich moeten houden tot de groepen waarin ze in zitten. Dat hoeft geen nadeel te zijn.

Stel: je bent nu onderdeel van een groepsapp voor een basisschool. Je hoeft alleen maar niets mee te krijgen over algemene meldingen en de klas(sen) waarin je kind(eren) zit(ten). Maar ondertussen lees je ook van alles over andere klassen, klachten van ouders en meer dingen waar je niet op zit te wachten. Bovendien sneeuwt het nieuws dat je wel mee wil krijgen, redelijk snel onder.

Door je aan te melden voor zo’n subgroep, blijft een discussie beperkt tot het onderwerp van de groep (in dit geval groep 4). Natuurlijk kunnen er soms andere dingen voorbijkomen. Maar de kans dat dit gebeurt is klein en als het te vaak gebeurt, kunnen admins mensen snel bijsturen.

De groepen zijn overigens ook goed afgeschermd. Als je onderdeel wil worden van een subgroep, dan kan dat alleen als iemand jouw nummer heeft. Bovendien zijn de subgroepen niet vindbaar op een manier, zoals dat bijvoorbeeld wel bij Telegram het geval is.

Daarnaast word je nummer afgeschermd voor mensen die onderdeel zijn van een community op WhatsApp. Je nummer is wel zichtbaar voor mensen met wie je in een subgroep zit, evenals de admins van de gemeenschap. Maar als je niets te maken hebt met mensen uit groep 7 en je zit verder met niemand uit die groep in een andere groep, dan zien ze je nummer dus niet.

Wanneer verschijnt Communities?

Het is nog niet helemaal duidelijk wanneer WhatsApp Communities uitrolt. Het bedrijf laat weten hier lang aan te willen werken en veel met de feedback vanuit gebruikers te willen doen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.