De Flash-player van Adobe ligt onder vuur. Links en rechts roepen bedrijven en ontwikkelaars op om te stoppen met de verouderde plugin, die opnieuw lek blijkt te zijn. Wat is er toch allemaal aan de hand met Flash?

Wat is Flash?

Flash is een plugin die in browsers wordt geïnstalleerd, al hebben veel moderne browsers Flash al standaard geïmplementeerd. De plugin is ontwikkeld door Adobe, de softwaregigant die ook bijvoorbeeld Photoshop maakt.

Flash werd vooral in de begindagen van het internet gebruikt, omdat het toen nog moeilijk was bewegende animaties op websites te maken. Daarvoor was Flash dé oplossing: Het was makkelijk te gebruiken omdat het zo'n licht programma was, en het was makkelijk om er animaties mee te maken als ontwikkelaar.

Tegenwoordig is Flash een stuk minder relevant. Door nieuwe technologieën als html5 is het veel makkelijker om animaties te maken, en browsers zijn tegenwoordig zo krachtig dat iedere computer daarmee om kan gaan.

Waarom al die haat op Flash?

Flash is nooit heel stabiele en veilige software geweest. Al sinds dag één worden er met grote regelmaat lekken gevonden in het programma. Flash is bovendien een gewild doelwit voor hackers, omdat zoveel gebruikers de plugin hebben geïnstalleerd. Adobe patcht zich suf, maar Flash vormt nog steeds een groot veiligheidsrisico. Bedenk je bovendien dat lang niet iedereen netjes zijn software up-to-date houdt, want vaak klik je die vervelende update-melding gewoon weg.

Waarom gebruiken we het dan nog wel?

Hoewel Flash verouderd is en veel ontwikkelaars er eigenlijk mee willen stoppen, is dat nog niet zo makkelijk gedaan. Er zijn namelijk nog steeds veel web-applicaties die gebruik maken van Flash. Denk maar eens aan Facebook-spelletjes, die bijna zonder uitzondering Flash nodig hebben om te werken. Het is immers veel makkelijker om een game in Flash te maken dan in html5. Ook voor veel livestream-sites, zoals de NOS met de Tour de France, is Flash één van de weinige manieren om een live-video weer te geven.

De makers en gebruikers zitten dan ook in een spagaat. Facebook roept ontwikkelaars bijvoorbeeld op om te stoppen met Flash, maar zelf zal Facebook Flash nooit blokkeren - daardoor zouden te veel gebruikers geen spelletjes meer kunnen spelen.

Wat is er juist nu aan de hand?

Flash blijkt nu opnieuw lek te zijn. Dat werd ontdekt door een hack op een Italiaans bedrijf, 'HackingTeam'. Dat bedrijf maakt malware en spionage-software en verkoopt dat aan bedrijven en overheden. Onze collega's van PCM schreven al alles over de hack.

Tijdens de hack op HackingTeam werd software online gezet waaruit bleek dat HackingTeam software verkocht die gaten in Flash misbruikte om computers van gebruikers te infecteren. Die gaten waren tot dat moment nog niet bekend.

Sindsdien worden er steeds meer gaten in Flash gevonden, waarvan het niet duidelijk is hoe lang ze er al zitten. Mogelijk zitten er nog veel meer van die lekken in de software die nog niet gevonden zijn.

Verschillende bedrijven roepen dan ook op om te stoppen met Flash. De afgelopen week riep niet alleen Facebook dat, maar ook Mozilla. Dat zette de Flash-player standaard uit in Firefox, totdat Adobe het nieuwe lek dicht.

Wat is de oplossing?

Die is er eigenlijk niet. Flash is gewoon niet veilig, en als je het gebruikt is er altijd een risico dat er een lek in zit waardoor je computer kan worden geïnfecteerd. Soms gebeurt dat alleen wanneer je op een publiek netwerk zit, maar in principe ben je altijd wel kwetsbaar.

De enige (vervelende) oplossing is om Flash helemaal uit te schakelen in je browser. Hoe je dat doet, lees je hier.

Het uitschakelen van Flash brengt wel enkele nadelen met zich mee. Zo zullen sommige websites niet helemaal perfect werken - je kunt bijvoorbeeld de Tour de France niet meer kijken bij de NOS. Ook kun je in je webbrowser geen Facebook-spelletjes meer spelen. Daarvoor zul je dan toch andere manieren moeten zoeken, zoals spelen via de smartphone of tablet.

En uiteindelijk zul je toch moeten beslissen of je veiligheid het waard is om een paar games niet meer te kunnen spelen.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.