Het werd in 2016 vol trots gevierd, Privacy Shield. Een akkoord tussen Europa en de VS over de opslag van persoonsgegevens. Zo kan data nog steeds op een Amerikaanse server worden geplaatst, zonder dat onze privacy hieronder te lijden heeft. Inmiddels is het Privacy Shield echter opgeheven. Wat nu?

Privacy Shield bestond onder andere om de rechten van Europese gebruikers van Facebook, Gmail en andere platforms die in de cloud werken te waarborgen. Gegevens die worden opgeslagen in Amerika, zijn normaliter onderhevig aan de Amerikaanse regels, die voorschrijven dat Amerika altijd toegang moet hebben tot die gegevens.

Het Privacy Shield zorgde ervoor dat er een opvolger was van Safe Harbor, waarbij de gegevens wel werden beschermd, waardoor Amerika er niet zo makkelijk meer bij kon en al zeker niet massaal mocht surveilleren.

Op zich een grote winst voor Europa, maar toch heeft juist de Europese Commissie ervoor gekozen om het Privacy Shield op te heffen. De reden? Het Europese Hof meent dat de privacy van de Europese burgers onvoldoende werd gewaarborgd. Dat is in lijn met de kritiek die er vanaf het begin van Privacy Shield was, namelijk de vergaande bevoegdheden van de CIA en andere veiligheidsdiensten van de Verenigde Staten waren er nog steeds.

Ze mogen bovendien niet alleen noodgevallen of alleen specifieke gegevens bewaren. Te allen tijde kunnen ze welke informatie er ook op een server staat raadplegen. Natuurlijk was het al een verbetering op de Safe Harbor, maar uiteindelijk was het niet genoeg.

Ongeldig verklaard

Daardoor is op 16 juli in de Schrems II-zaak besloten dat het Privacy Shield ongeldig is. Je mag op dit moment dus geen persoonsgegevens doorspelen aan de VS met als waarborg Privacy Shield. Een waarborg is wel nodig wil je volgens de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) persoonsgegevens naar derde landen (landen buiten de Europese Economische Ruimte) sturen.

Privacy Shield was dat waarborg waar het gaat om het certificeren van bedrijven binnen de Verenigde Staten, om te bewijzen dat er genoeg was gedaan om te zorgen dat de persoonsgegevens van Europeanen werden beschermd.Nu dat waarborg is weggevallen, mogen organisaties binnen de EU geen persoonsgegevens meer doorspelen aan organisaties die zich binnen de Verenigde Staten bevinden.

De VS heeft geen AVG of iets soortgelijks, waardoor de privacy van gegevens aanzienlijk minder goed is gewaarborgd. In de Amerikaanse wet staat zelfs dat de Amerikaanse inlichtingendienst en overige veiligheidsdiensten recht hebben om gegevens van Amerikaanse bedrijven te zien én te gebruiken. Kortom, alle data van burgers uit de EU kan hierdoor worden gebruikt, zolang dit op een server staat die zich binnen Amerika bevindt.

©PXimport

Dat het waarborg niet meer bestaat heeft verregaande gevolgen voor Europese bedrijven. Zij moeten exact weten waar zij hun data heen sturen. Is dat binnen de VS, dan is dat in principe nog geen probleem. Het wordt namelijk pas een issue wanneer je zonder toestemming de gegevens van mensen naar een derde land stuurt. Je kunt hier zien met welke bedrijven je in de problemen komt, mocht je hiermee gegevens delen van je klanten.

Je mag altijd gegevens op jouw verzoek aan de VS doorgeven, zolang dit echt alleen je eigen gegevens betreffen. Denk dus aan je privé-account van Instagram of het opslaan van foto’s in iCloud. Gaat het echter om gegevens van anderen, dan moet je mensen hier nadrukkelijk over informeren en hun nadrukkelijke toestemming hebben. Je kunt er ook voor kiezen om uit te wijken naar een Europees bedrijf.

In ieder geval moet je actie ondernemen. Of je vraagt nadrukkelijk om toestemming en laat zien wat de risico’s zijn in Amerika, of je gaat naar een Europese dienstverlener en stopt de samenwerking met het Amerikaanse bedrijf. Zorg dat je goed kunt aantonen dat je actie hebt ondernomen, want als je je niet aan de AVG houdt, dan kun je miljoenenboetes verwachten.

Ombudsman

Er is nog een reden waarom het Europese Hof het Privacy Shield ongeldig heeft gemaakt. Het ombudsmanprincipe dat ervoor bestond bood ook onvoldoende bescherming. Via een onbudsman konden burgers uit de EU hun klachten aankaarten met betrekking tot de verwerking van hun persoonsgegevens. Het zou uiteraard een onafhankelijke ombudsman moeten zijn, maar volgens het Hof kan die onafhankelijkheid niet worden verzekerd.

Sowieso is het van belang om goed in de gaten te houden wat de Europese politiek gaat doen met het wegvallen van het Privacy Shield. Dat er een alternatief moet komen waarin de privacy van Europese burgers buiten Europa nog beter wordt gewaarborgd is duidelijk. De European Data Protection Board (EDPB) gaat nu kijken wat de mogelijke vervolgstappen kunnen zijn. De verwachting is dat het vormen van de opvolger van het Privacy Shield nog maanden in beslag neemt.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.